Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2008

Φερετροποιείο "Η Ανάμνηση"

Αυτός ο χειμώνας είναι εξαιρετικά βαρύς. Το ψύχος απόψε είναι αφόρητο και θα πρέπει να ρίξω και τα τελευταία εναπομείναντα ξύλα στο τζάκι της απελπισίας, να ζεστάνω το παγωμένο περιβάλλον του σπιτιού μου. Βλέπεις, των ποιητών τα σπίτια κατασκευάζονται πάντα απλόχωρα για να στεγάζουν πολλές ψυχές. Ζεσταίνονται με την παρουσία τους και μόνο. Μα σαν αποχωρούν, δεν μένει τίποτε άλλο παρά η κρύα πέτρα.

Αχρείαστα τα έπιπλα, κάηκαν πρώτα. Καρέκλες, τραπέζια, κρεβάτια, παραδόθηκαν στην πυρά, από τις αρχές του χειμώνα, εις ζέσει της φιλήδονης σάρκας. Ακολούθησαν οι πόρτες και τα παράθυρα. Ο κενός χώρος συμπληρωνόταν από τούβλα. Στην συνέχεια θυσιάστηκαν όλα μου τα γραπτά και όταν τελείωσαν κι αυτά, καταπιάστηκα με τα γραπτά των άλλων. Δεν απόμεινε τίποτα πλέον προς καύση, παρά μόνο δύο κορνίζες, απομεινάρια μιας αλλοτινής ύπαρξης, βραβείων μεγίστων πλαίσια.

Απόψε λοιπόν, θέλοντας και μη, έκαψα την κορνίζα από το πρώτο μου βραβείο. ΒΡΑΒΕΙΟ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΙΑΣ απονέμεται στον … κ.τ.λ. κ.τ.λ. Βραβείο που κέρδισα με κόπους ζωής έγινε σε λίγα λεπτά η απεγνωσμένη μου προσπάθεια να ζεστάνω λίγο τον χώρο. Και με μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι αυτό το λιγοστό ξυλαράκι καρυδιάς μαζί με το φύλλο χαρτιού ήταν αρκετά για να με κρατήσουν εντός ορίων έως το πρωί. Τελικά είχε δίκαιο αυτός ο πωλητής την ημέρα της ταρίχευσης της ηθικής μου.

Ήταν την επομένη της απονομής, όταν γεμάτος χαρά έψαχνα μια όμορφη κορνίζα για το νεοαποκτηθέν βραβείο μου. Το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε μια κατ’ αλλά απλή μα συνάμα εντυπωσιακή κορνίζα από ξύλο καρυδιάς. Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι δεν θα ταίριαζε τίποτα, μα τίποτα άλλο, στο βραβείο μου. Χωρίς να το καλοσκεφτώ μπήκα μέσα στο κατάστημα και βγάζοντας με περηφάνια το βραβείο μου ζήτησα από τον μαυροντυμένο πωλητή την συγκεκριμένη κορνίζα της βιτρίνας. «Εξαιρετική η επιλογή σας κύριε» μου αποκρίθηκε αρχίζοντας να μου καταμετρά τα πλεονεκτήματα της συγκεκριμένης κορνίζας. «Άλλο με απασχολεί …» τον προλαβαίνω προτού ολοκληρώσει την μάλλον στερεότυπη παρουσίαση του. «Ξέρετε, αναρωτιέμαι εάν θα μπορούσατε, τα ξωτικά…». «Μα φυσικά κύριε, εδώ είμαστε οι καλύτεροι του είδους» με προλαβαίνει πριν ολοκληρώσω την πρότασή μου. Πείρε το βραβείο από τα χέρια μου και αφού μου έδειξε μία πολυθρόνα να καθίσω, φώναξε με ένα νεύμα κάποιον νεαρό πίσω από ένα πάγκο που του παρέδωσε το βραβείο. Μου πρόσφερε αναψυκτικό και έπειτα από μια πολύ ευγενική συγνώμη προχώρησε με σταθερό βήμα προς εξυπηρέτηση μίας πελάτισσας που μόλις είχε εισέλθει στο κατάστημα ακολουθούμενη από καμιά εικοσαριά άνδρες. «Αναζητώ ένα κατάλληλο κουτί να παραχώσω τούτους εδώ διότι νυμφεύομαι την επόμενη εβδομάδα» του λέει η πελάτισσα και εκείνος άρχισε αμέσως να της δείχνει διάφορα κουτιά κάνοντας σχετική παρουσίαση των χαρακτηριστικών τους. Μετά από λίγο, ο νεαρός του καταστήματος έρχεται με το βραβείο μου έτοιμο κορνιζαρισμένο. «Υπέροχο!» αναφώνησα, «και τα ξωτικά;» ρώτησα. «Μην ανησυχείτε κύριε, έχουν όλα τακτοποιηθεί. Κανένας πελάτης μας δεν έχει διαμαρτυρηθεί ποτέ για την ποιότητα των υπηρεσιών μας». Βάδισα προς το ταμείο, πλήρωσα και αφού χαιρέτησα βγήκα από το κατάστημα με το κορνιζωμένο μου βραβείο στο χέρι μέσα σε μία χάρτινη σακούλα. Ασυναίσθητα γύρισα πίσω και κοίταξα την επιγραφή του καταστήματος. ΦΕΡΕΤΡΟΠΟΙΕΙΟ «Η Ανάμνηση». Μα βέβαια, σκέφτηκα, γι’ αυτό δεν έχει διαμαρτυρηθεί ποτέ κανένας πελάτης. Πάλι κορόιδο πιάστηκα! Τσάμπα τα λεφτά που έδωσα στα κοράκια! Η αλήθεια πάντως ήταν ότι τα ξωτικά μου έπαψαν να με ακολουθούν και τότε σκέφτηκα ότι μέσα στο κατάστημα δεν είχα δει ούτε ένα φέρετρο. Μόνο κορνίζες, κουτιά, μπαούλα, ντουλάπες και άλλα σχετικά αντικείμενα. Η κατασκευή πάντως αποδείχθηκε πολύ καλή, τόσο που όταν απέκτησα και το δεύτερο βραβείο μου πάλι εκεί το κορνίζωσα.

Βέβαια μόλις ξεπήδησαν οι πρώτες φλόγες από το βραβείο μου, έκαναν την εμφάνιση τους πάλι τα ξωτικά μου. Χοροπήδαγαν σαν τρελά γύρω από τις φλόγες απολαμβάνοντας κι αυτά την ζεστασιά της χαμένης ηθικής. Πολύ λίγη σημασία μου έδωσαν παρόλο που εγώ ήμουν η αιτία αυτής της πολύχρονης φυλάκισης τους. Μα και εγώ δεν προσπάθησα να τα διώξω αυτή τη φορά. Έτσι κι αλλιώς πάντα ξαναγυρνούσαν. Το μόνο που σκέφτηκα ήταν ότι τώρα θα έπρεπε να μοιράζομαι την φλόγα της απελπισίας με αυτές τις βρωμερές υπάρξεις του παρελθόντος.

Ξημερώνοντας, το τζάκι της απελπισίας είχε σβήσει και σερνάμενος από τα ξωτικά μου ξάπλωσα στην αυλή του σπιτιού να μαζέψω ήλιο για το βράδυ που θα ερχόταν. Το βράδυ, σκέφτηκα, όταν δεν θα αντέχω πια το κρύο, θα κάψω το δεύτερο και τελευταίο μου βραβείο. ΒΡΑΒΕΙΟ ΖΩΗΣ. Μου απονεμήθει όταν κατάφερα να περάσω το ποτάμι της λήθης. Είμαι σίγουρος ότι κι αυτό θα μου κρατήσει μέχρι το επόμενο πρωί. Θα βρεθώ και πάλι με εκείνους που δεν πρόφτασαν. Βανέσσα, Μάικ, Ροντ, Άγνωστη ετών 22, Αλφ, Μορίν, Λοραίν, Άγνωστη ετών 21 και μισό, Τζον. Το μόνο άσχημο είναι που δεν θα έχω πουθενά να τις βάλω να καθήσουν τόσες ψυχές. Είναι ατέλειωτος ετούτος ο χειμώνας.

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

Scorpions: Is there anybody there

- αφιερωμένο σε εκείνη που εορτάζει σήμερα την γεννέθλια ημέρα της -



Music : Rudolf Schenker
Lyrics: Klaus Meine & Herman Rarebell


Open my mind let me find new vibrations
Tell me the way I must take to reach my destination
and a place where I can stay
Where is the love of my life couldn't find her
Show me the way to fly back to myself 'cause I'm nowhere
in the darkness of these days

Is there anybody there who feels the vibration
who shows me the way to my love
Is there anybody there with that inclination
to bring back the sun to my heart

I find myself in a state of confusion
Life's like a pantomime trick or a laser illusion
Where's a place that I can stay
Save me don't let me get lost in the ocean
I need your help everyday to control my emotions
in the darkness of these days

Is there anybody there who feels the vibration
who shows me the way to my love
Is there anybody there with that inclination
to bring back the sun to my heart

Is there anybody there who feels the vibration
who shows me the way to my love
Is there anybody there with that inclination
to bring back the sun to my heart

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2008

Συμφωνίες κυρίων


Καθώς εσείς θα συντάσσετε
τα συμφωνητικά της αναίρεσης μου…
Εγώ θα γδέρνομαι μπροστά σας
θα κοκκινίζω τους τοίχους
των σπιτιών της γειτονιάς σας
και θα κρεμιέμαι στους φανοστάτες
καθ’ οδό απ’ τη δουλειά σας

Θα κοιταζόσαστε κατάματα
και θα ορκιζόσαστε πως δεν υπήρξα
πως δεν πέρασα τάχα απ’ τη ζωή σας
πως δεν σας την σημάδεψα
και δεν μου την σημαδέψατε

Μα εγώ, προς πείσμα του αιώνιου ιδανικού…
Σ’ έρημη ράχη, θα ανθίζω αγριολούλουδο
που τόσο θα ποθείτε και πάλι να γευτείτε
Μοναχικό αγέρι θα ‘μαι
μιας αλληνής αναπνοής που πάντα θα σας λείπει
Σα κύμα θα δροσίζω
μια ξεχασμένη ακρογιαλιά που δε θα επισκεφθείτε

Αστέρι που δεν έλαμψε…
να ζω εγώ χωρίς εσάς
κι εσείς χωρίς εμένα
Το μαύρο να κρατήσουμε
που μας διατηρεί

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2008

Κάτι να αλλάξω


Απόψε λέω να μετρήσω τις ανοιχτές πληγές μου
Απόψε λέω να με μάθω απ’ την αρχή
Απόψε λέω να ανοίξω τα πανιά μου
για μια καινούργια ανατολή
Απόψε λέω να κλειστώ για λίγο στο όνειρό μου
και να χαμογελάσω σαν μικρό παιδί
Απόψε θα σκεφτώ αν πρέπει να ακούσω
αν πρέπει να μιλήσω
να σηκωθώ ή να καθήσω
να φύγω ή απλά να αποτραβηχθώ

Απόψε θα γίνω ο πιο αστείος ουρανός
με σύννεφα που στέλνουνε χρυσή βροχή

Το αξίζω θα ‘λεγα απόψε
για αλλαγή να φτιάσω…
μια χρυσαφένια λάσπη
μέσα της να κυλιστώ

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2008

Τα Λυκοπρόβατα


Θέλω να σας πω μια ιστορία
για κάποια λυκοπρόβατα που ξέρω
Δεν θα 'μπαινα σ' αυτή τη φασαρία
αν δίδαγμα δεν ήθελα να φέρω

Τα πράσινα ανθρωπάκια αναβοσβήνουν
και πρόβατα ξεχύνονται στους δρόμους
λύκων προβιές φορούν στους ώμους
ένα με το κορμί τους για να γίνουν
λύκων προβιές φορούν στους ώμους
κι όλο βελάζοντας γρυλίζουν

Στέκουν στην ουρά μπρος το ταμείο
τον φόρο του κακού για να πληρώσουν
τώρα μπορούν τα πάντα να σκοτώσουν
νομίζουν πως "την έκαναν λαχείο"
τώρα μπορούν τα πάντα να σκοτώσουν
εγίναν νομικώς το άγριο θηρίο

Βγαίνουνε τις νύχτες με καμάρι
και κρύβονται στις σκοτεινές γωνίες
των άλλων προβάτων τις ζωές
ν΄αρπάξουν με του λύκου το τομάρι
των άλλων προβάτων τις ζωές
να πάρουνε στης νύχτας το σαφάρι

Κι ύστερα, στις στάνες τους γυρίζουν
"τα κέρδη της ημέρας" να μετρήσουν
ψεύτικα τα θύματά τους να θρηνήσουν
αφού των λύκων τις προβιές αφήσουν
ψεύτικα τα θύματά τους να θρηνήσουν
τους φόνους στο βοσκό θε να τους ρίχνουν

Όλη τη μέρα την περνούν βοσκώντας
βελάζοντας μ' αγνότητα και πάθος
όμως τις νύχτες βγαίνουνε με θάρρος
τα άλλα πρόβατα να φάνε αναμασώντας
ώσπου ένας λύκος θα 'ρθει απ' το δάσος
και τις ζωές του θα πάρει αυτός γελώντας

Η ιστορία μου έχει τελειώσει
γι' αυτά τα λυκοπρόβατα που ξέρω
αναρωτιέμαι αν κάποιος έχει νιώσει
το νόημα σ' όλα αυτά που τόση ώρα λέω

{29 Δεκ 1986}

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008

Ακούω την αγάπη

- αφιερωμένο -



Ακούω τις θάλασσες και τα ποτάμια σου
Ακούω το γέλιο σου ακούω το κλάμα σου

Τις μελωδίες που γεννιούνται στα σπλάχνα σου
Τις πολιτείες και τους ανθρώπους
που ταξιδεύουν κάτω απ' το δέρμα σου
Ακούω την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα

Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
και δεν ακούω τις σκέψεις μου

Ακούω τους ήλιους και τους πλανήτες σου
Ακούω τις χαρές σου ακούω τις λύπες σου

Τις αρμονίες που γεμίζουν τις νύχτες σου
Τους εραστές και τους τρελούς
που ξενυχτάν κάτω απ' το δέρμα σου
Ακούω την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα

Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
και δεν ακούω τις σκέψεις μου

Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
...
Ακούω την Αγάπη

{Τρύπες / Γ. Αγγελάκας}

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2008

Πορείες

{εμπνευσμένο από ανάρτηση της Μαρίας Ν στο blog I Sign the Rain}

Μοιραίες οι πορείες μας
προκαθορισμένες...
με την πρώτη αναπνοή
τον πρώτο χτύπο της καρδιάς
το πρώτο δάκρυ
την πρώτη φλόγα έρωτα
Μοναδική επιλογή...
ο τρόπος καταμέτρησης
Με βήματα απ' την αρχή
ή βήματα προς το τέλος