tag:blogger.com,1999:blog-13968446822565306312011-07-28T15:22:47.924+03:00Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.comBlogger941100tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-36529539387506041872009-10-03T20:33:00.004+03:002009-10-03T20:49:23.854+03:00<font style="color: rgb(51, 204, 255);" face="georgia">Εκτός μίας ή δύο εξαιρέσεων, ποτέ μου δεν έχω αναρτήσει εδώ σε πρώτο πρόσωπο. Ποτέ μου δεν ένιωσα πρωταγωνιστής σε αυτό το θέατρο που ονομάζεται «ζωή». Να όμως που σαν απομένεις μονάχος πάνω στη σκηνή όλα αναγκάζεσαι να τα κάνεις σύμφωνα με το πρωτόκολλο.<br /><br />Πριν 2-3 χρόνια βρήκα την δύναμη να κάνω την επανάσταση μου. Να κοιτάξω στο καθρέφτη και να μην με φτύσω. Ξέθαψα τον εαυτό μου, πείρα τα καθημερινά, έσκισα κάθε ανάμνηση και γύρισα στην αρχή. Κάμποσα χρονάκια πετάχτηκαν στα σκουπίδια αλλά το έκανα με ευχαρίστηση. «Λύτρωση» το ονόμαζα. Ξανάγινα 16 ετών κι άρχισα και πάλι να ζω, γρήγορα για να με προλάβω.<br /><br />Κι έφτασα στο σήμερα. Και σταμάτησα να δω την πορεία μου. Σας ορκίζομαι ότι γέλασα πολύ. Αλλά πολύ όμως! Μια ολόκληρη επανάσταση, τόσος πόνος και δάκρυ που έσπειρα μόνο και μόνο για να ξανακάνω πάλι τα ίδια ακριβώς λάθη. Να πατήσω πάνω στα ίδια βήματα και να βρεθώ και πάλι στο ίδιο δίλλημα. Βρε να πάρει, να πάρει, ούτε μια στροφή διαφορετική, ούτε μια ευθεία αλλιώτικη.<br /><br />Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε εκεί μέσα στην αστεία κατάσταση που βρισκόμουνα και μου ήρθε στο μυαλό μια φίλη από τα παλιά. Να της μιλήσω, κάτι να μου πει εις χάρη των περασμένων στιγμών, να ξεμπλοκάρω. Πως να την βρω μετά τόσα χρόνια; Νόμιζα ότι είχα ξεχάσει και το επώνυμο της αλλά το θυμήθηκα αμέσως μόλις μπόρεσα κάπως να συγκεντρωθώ. Ο τηλεφωνικός κατάλογος δεν βοήθησε. Θα κοιτάξω τα γράμματα της είπα, κάπου εκεί θα είναι το τηλέφωνο της. Α, ναι! Τα γράμματα! Οι μοναδικές αναμνήσεις που κράτησα. Τόσες άχρηστες λέξεις! Τα καημένα τα δέντρα που κόπηκαν για το χαρτί που σπαταλήθηκε. Κατά λάθος άρχιζα να διαβάζω το τελευταίο της γράμμα. Ω! πόσο έκλαψα. Ξεριζώθηκε η ψυχή μου με την αλήθεια που αντίκριζα.<br /><br />«..Με είχες τρομάξει. Είχες κι ίσως έχεις τον θάνατο στη σκέψη σου πάντα... Απ’ όλα εκείνα έμεινε ένας φόβος... Ούτε κι εσύ θα ξαναγράψεις, ούτε θα τηλεφωνήσεις... Άσε να ζήσω τα όνειρα, τις επιθυμίες μου, τους φόβους μου όπως θέλω εγώ... Ο δρόμος που διάλεξα είναι ανθρώπινος και αν και πολύ γήινος βρίσκομαι στα ουράνια και σε παρακαλώ μη με γκρεμίσεις. Κανείς δεν μπορεί να σκοτώνει άλλων καρδιές μόνο επειδή πληγώθηκε η δικιά του. Αντίο...»<br /><br />Κι αυτά μου τα ‘λεγε ένα 17χρονο! Μα τόσο έξω είχα πέσει! Τόσο τυφλός ήμουνα! Κάπου έχασα τη μπάλα. Κοίτα να δεις τελικά που όλες οι λέξεις δεν ήταν και τόσο άχρηστες. Κοίτα να δεις, σκέφτηκα, που αυτές οι φράσεις ήταν αυτό που χρειαζόταν για να κάνω την υπέρβαση μου. Να κάνω τελικά αυτό που από τότε έπρεπε να κάνω για να ξεφύγω, μια για πάντα. Να πάρω επιτέλους τη σωστή στροφή. Α! βρε Ι.., ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, πάλι μόνο εσύ μου άπλωσες το χέρι.<br /><br />Μερικοί από εσάς μ’ έχετε γνωρίσει μαζί με το σακούλι που με κουβαλά. Ορισμένοι έχετε δει μόνο την μάσκα που με τα χρόνια κατασκεύασα και φοράω για να γίνω αποδεκτός. Όλοι σας όμως έχετε ακούσει από εδώ την μονότονη κραυγή της ψυχής μου.<br /><br />Πως με αντέχετε τόσο καιρό!!??<br />Εγώ με βαρέθηκα.<br />Κουράστηκα.<br /><br />Ο ρόλος αυτός με γονάτισε και δεν θα βαδίσω άλλο.</font><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SseNOAKblSI/AAAAAAAAAY4/U2TcIBCJ864/s1600-h/RIP+%CE%9B%CE%98.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 273px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SseNOAKblSI/AAAAAAAAAY4/U2TcIBCJ864/s400/RIP+%CE%9B%CE%98.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388430750873523490" border="0"></a><br /><div style="text-align: center; font-style: italic;"><span style="font-family: georgia; color: rgb(255, 204, 102);">Θεέ, εσύ που όλα έχεις κάνει από χώμα και νερό</span><br style="font-family: georgia; color: rgb(255, 204, 102);"><span style="font-family: georgia; color: rgb(255, 204, 102);">κάνε κι εμένα λάσπη, να πάψω να ‘μαι άνθρωπος</span><br style="font-family: georgia; color: rgb(255, 204, 102);"><span style="font-family: georgia; color: rgb(255, 204, 102);">{Μίλαν Κούντερα}</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-3652953938750604187?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-43484225135178005052009-10-01T10:30:00.000+03:002009-10-01T10:32:21.029+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SsDfr2EQSAI/AAAAAAAAAYw/zHBfAIgH3vQ/s1600-h/%CE%86%CF%83%CF%80%CF%81%CE%B5%CF%82+%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%B6%CE%B5%CF%82.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 289px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SsDfr2EQSAI/AAAAAAAAAYw/zHBfAIgH3vQ/s400/%CE%86%CF%83%CF%80%CF%81%CE%B5%CF%82+%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%B6%CE%B5%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386551098675841026" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Γιατί να κρυφτώ στις γωνίες δεν μπορώ;<br />Είναι που βρίσκεσαι μέσα τους.<br /><br />Γιατί το γυαλί το πόνο δεν μου διώχνει;<br />Αδειάσανε οι κύλινδροι.<br /><br />Γιατί φύγανε οι φίλοι;<br />Εσύ τους έδιωξες που θαρρούσες πως δε σ’ αξίζανε.<br /><br />Γιατί η νύχτα δεν μου μιλάει πια;<br />Ακόμη δεν σκοτείνιασε.<br /><br />Γιατί δεν μπορώ ν’ ακούσω τη φωνή μου;<br />Στερέψαν οι αναστεναγμοί.<br /><br />Μάνα, θα μεγαλώσω;<br />Ψηλός θα γίνεις γιέ μου σα τη λεύκα και σα το πλάτανο γερός.<br /><br />Γιατί το δείλι είναι τόσο φωτεινό;<br />Το αίμα σου καλέ μου, κοκκίνισε τον ήλιο.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-4348422513517800505?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-67031707246199390312009-09-30T17:59:00.002+03:002009-09-30T18:31:16.568+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">μερικές φορές μοιάζει η χαρά να μην έχει δρόμο επιστροφής<br />πολλά αλλάξανε, καλή μου, γιατί δεσπόζει η κακία παντού<br /><br />μου είπες πως ψάχνεις για ένα τόπο χωρίς μίση<br />α, καλή μου, η διαφυγή δεν έχει νόημα κανένα<br /><br />πόσο χρειάζεται, να γίνει η γη ένα φλεγόμενο άστρο<br />πόσο χρειάζεται, μέχρι να σταματήσουν τους ανόητους πολέμους τους<br />πόσο χρειάζεται, μέχρι να καταλάβουμε όλοι μας<br />ότι πρέπει να γεμίσουμε πάλι τις καρδιές μας με αγάπη<br /><br />το μόνο μέλλον που μας απομένει είναι το σήμερα<br />ας μην χάσουμε την ευκαιρία , καλή μου, ενόσω η γη ακόμα γυρίζει<br /><br />πόσο χρειάζεται, να γίνει η γη μια φλεγόμενη μπάλα<br />πόσο χρειάζεται, μέχρι να παύσει η ζωή στον πλανήτη<br />πόσο χρειάζεται, μέχρι να καταλάβουμε όλοι μας<br />ότι πρέπει να γεμίσουμε πάλι τις καρδιές μας με αγάπη<br /><br />μόνο εσύ μπορείς<br />να πολεμήσεις τη κακία μέσα σου<br />μόνο εσύ μπορείς<br />όσο πιο πολύ αγάπη σκορπάς, τόσο πιο πολύ βρίσκεις<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bSkvH52eGOc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/bSkvH52eGOc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />sometimes it seems the good times, never will return<br />a lot has changed, babe, 'cause evil rules the world<br /><br />you said you're looking for a place where there's no hate<br />Oh, babe, it really makes no sense to escape<br /><br />how long will it take to make the world a flaming star<br />how long will it take till they stop their senseless wars<br />how long will it take till everybody will understand<br />that we need, That we need to fill our hearts with love again<br /><br />the only future we've got exists right now<br />let's take the time, babe, as long as the world is turning 'round<br /><br />how long will it take to make the earth a fireball<br />how long will it take till no more life exists at all<br />how long will it take till everybody will understand<br />that we need, that we need to fill our hearts with love again<br /><br />it's up to you<br />to fight the evil in your mind<br />it's up to you<br />the more love you give, the more you'll find<br />the more love you give, the more you'll find<br /><br />it's up to you<br />to fight the evil in your mind<br />it's up to you<br />the more love you give, the more you'll find<br />the more love you give, the more you'll find<br /><br />yeah, yeah<br />don't make the world a flaming star<br />stop, stop all these senseless wars<br />how long will it take till everybody will understand<br />that we need, that we need to fill our hearts with love again</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6703170724619939031?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-21822164196759332802009-09-27T21:40:00.002+03:002009-09-27T22:01:26.631+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Παρακαλώ Σε Θεέ<br />να διακρίνουν οι άνθρωποι το καλό απ’ το κακό<br />να αλλάξουν την κακία τους με τον Λόγο Σου<br /><br />Προσπάθησα, ξανά και ξανά και ξανά<br />να τους κάνω να καταλάβουν<br />Προσπάθησα και πάλι προσπάθησα, ξανά και ξανά<br />αλλά απλά δεν μπορούν<br /><br />Όση περισσότερη η τιμωρία πάνω τους<br />τόσο πιο ανόητοι γίνονται<br />Όσο περισσότερα τα βάσανα πάνω τους<br />τόσο λιγότερο εκτιμούν τον Κύριο<br />Και προσπαθώ να τους κάνω να καταλάβουν<br />μα όσο κι αν προσπαθώ Κύριε<br />απλά δεν μπορούν<br /><br />Το ένα τους γελοιοποιεί<br />Το άλλο τους εξαπατά<br />Τι να ψάχνουν άραγε<br />Φτιάξου και ετοιμάσου να συναντήσεις τον Θεό<br />κι αυτό θα είναι αρκετό<br /><br />Προσπαθήστε να καταλάβετε τι σημαίνει..<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/276nPwlYCgs&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/276nPwlYCgs&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Oh, I pray Jah, people to know good from evil<br />and turn from their wickedness onto Your word<br /><br />I tried and I tried and I tried and I tried<br />to make them understand<br />I tried and I tried and I tried and I tried<br />but they just can't understand<br />I tried and I tried and I tried<br />to make them understand<br />I tried and I tried and I tried and I tried<br />but they just can't understand<br /><br />The more penalization is up on their back<br />the more foolish they become(s)<br />The more victimization is up on their backs<br />they satisfy Lord for less<br />But I try, I try<br />to make them understand<br />I try<br />but they just can't understand<br /><br />The more penalization is up on their back<br />the more foolish they become(s)<br />The more victimization is up on their back<br />they satisfy Lord for less<br />I try<br />to make them understand<br />I try, oh Lord though I try<br />but they just can't understand<br /><br />Ah, ah, ah<br />Oh Jah<br />Oh people<br /><br />This one turn them fool<br />the other one turn them fool<br />what are they looking for<br />Fix(ed) up yourself and prepare to meet Jah<br />and that will satisfy for more<br /><br />Ah, ah<br />People try to understand what is like</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2182216419675933280?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-69881015266388631662009-09-25T22:20:00.004+03:002009-09-25T22:34:46.192+03:00<span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >μέσα-έξω στον τεκέ<br />ψάχνω για τον ναργιλέ<br />να τραβήξω, να πατήσω<br />και χασίσι να καπνίσω<br /><br />να τον έσπασα χθες βράδυ<br />στην μαστούρα μου την μαύρη;<br />να τον πέταξα στον δρόμο<br />μη με πιάσουν που ‘χα φόβο;<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Sr0YZwCRF5I/AAAAAAAAAYo/k06Dz4oWIEU/s1600-h/%CE%86%CF%84%CE%B9%CF%84%CE%BB%CE%BF+3.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 297px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Sr0YZwCRF5I/AAAAAAAAAYo/k06Dz4oWIEU/s400/%CE%86%CF%84%CE%B9%CF%84%CE%BB%CE%BF+3.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385487560075188114" border="0" /></a><br />τώρα έμεινα χωρίς<br />ναργιλέ κι ‘ναι νωρίς<br />τι θα γίνει σα βραδιάσει<br />και η τρέλα μου με πιάσει;<br /><br /><span style="font-style: italic;">μάγκας δίχως ναργιλέ<br />μάγκας μ’ αδειανό τεκέ<br />τέτοιος μ’ έπιασε νταλκάς<br />κι έγινα κι εγώ ροκάς<br /><br />μάγκας έγινα από σπόντα<br />και ροκάς από ανάγκη<br />για την πλάκα βγήκαν βόλτα<br />και μας πήρανε φαλάγγι</span><br /><br />μ’ έφερε ο κόσμος τούμπα<br />μόλις έκανα τη μπούκα<br />συμβιβάστηκα κι εγώ<br />δε ρωτώ και δε μιλώ<br /><br />τι να πω και τι να κάνω;<br />με τι τώρα θα γουστάρω;<br />θα γυρίσω στο βελόνι<br />ηρωίνη με το ζόρι<br /><br />έτσι την παθαίνουν όλοι<br />οι μαγκίτες μεσ’ τη πόλη<br />για μια τζούρα ξεκινάνε<br />φεύγουνε και δε γυρνάνε</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6988101526638863166?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-52396462477141865052009-09-20T23:13:00.005+03:002009-09-20T23:28:51.443+03:00<span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">μητέρα, ένιωσα πολύ τον πόνο και τη πίκρα<br />αυτά μονάχα έζησα, τη θλίψη μόνο ξέρω<br />ποτέ μου δεν τους ζήτησα κι ότι δίνουν παίρνω<br />ανθρώπους σαν εμένα γύρεψα αλλά δεν βρήκα<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SraQUSP-7XI/AAAAAAAAAYg/cGkuHrfSOe0/s1600-h/%CE%A0%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 238px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SraQUSP-7XI/AAAAAAAAAYg/cGkuHrfSOe0/s320/%CE%A0%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383649082738666866" /></a><br />πατέρα, θα ‘θελα πολύ σοφός να μεγαλώσω<br />να έχω φήμη ξακουστή, γεμάτος να γεράσω<br />μα νιώθω σαν να ήρθα τη ζωή να προσπεράσω<br />κυλούν τα χρόνια κι εγώ ελπίδες θα παλιώσω<br /><br />καλέ μου αδερφέ, στεκόσουν δίπλα μου προστάτης<br />εσέ να φτάσω ήθελα και πέρα να κοιτάξω<br />φτερούγες άνοιξα στον ουρανό σας να πετάξω<br />μα δείλιασα στον ύψος σας κι έφυγα αποστάτης<br /><br />αγάπη μου, δεν ήτανε γραφτό να σ’ αντικρύσω<br />σε έχασα στη μέθη μου της βραδινής σπατάλης<br />μου έφευγες το χάραμα στο θάμπος της αιθάλης<br />μακάρι να γινότανε ξανά να σ’ αγαπήσω<br /><br />αστείε εαυτέ, μην ψάχνεις κάτι να ταιριάζει<br />παρασυρθήκαμε οικτρά στον κόσμο μας μονάχοι<br />ως είμαστε οι μόνοι στην αρένα μονομάχοι<br />θανατικό ο ένας για τον άλλο ετοιμάζει</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-5239646247714186505?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-25111718677855421872009-09-12T22:35:00.004+03:002009-09-12T22:50:13.534+03:00<span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" ><span style="font-style: italic;">κι έτσι λοιπόν θα φτάσουμε<br />στους τόπους, τόσο που ζητάμε<br />χρόνους πολλούς που κυνηγάμε<br />πορεία τέτοια που χαράσσουμε</span><br /><br />στο πρώτο καφενείο που θα βρούμε<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Sqv6FxixTkI/AAAAAAAAAYQ/uoxfv73H7j0/s1600-h/%CE%91%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF+%CF%87%CE%AC%CE%BF%CF%82,+%CE%B7+%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 291px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Sqv6FxixTkI/AAAAAAAAAYQ/uoxfv73H7j0/s400/%CE%91%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF+%CF%87%CE%AC%CE%BF%CF%82,+%CE%B7+%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380669156929654338" border="0" /></a>θα κάτσουμε και πάλι στο πιοτό<br />όταν πια κέφι φτιάξουμε καλό<br />σε κλίνες κόκκινες θα στριμωχτούμε<br /><br />με κείνα τα κορίτσια θα περάσουν<br />τα όμορφα σαν να ‘ταν μια στιγμή<br />άγνωστη στάση θα ‘ναι η ζωή<br />οι πόνοι όλοι θα μας προσπεράσουν<br /><br />στη νύχτα πίσω, έξω στην αιθάλη<br />θα μείνουμε για πάντα σιωπηρά<br />έρωτες που ‘χαμε, μες τη πυρά<br />ανώφελα θα πεταχτούνε πάλι<br /><br />οϊμέ!<br />πολλά τα λάθη μας μα είναι κρίμα<br />που βράδιασε πριν μας ξημερωθεί<br />τίποτα δεν θα μας εκπληρωθεί<br />οι μέρες μας πνιγήκανε στο κύμα<br /><br />α! τι ωραία! χάθηκε το γέλως<br />μονάχα η σκιά μας αλυχτά<br />δούλε της μοίρας κρύψε στη νυχτιά<br />το όνειρο που δάκρυζα στο τέλος<br /><br /><span style="font-style: italic;">κι έτσι λοιπόν εφτάσαμε<br />στους τόπους, τόσο που ζητάμε<br />χρόνους πολλούς που κυνηγάμε<br />πορεία τέτοια που χαράσσαμε</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2511171867785542187?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com53tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-22857161229312155752009-09-01T12:57:00.004+03:002009-09-01T13:05:24.912+03:00<span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">μα γιατί..<br /><br />πρέπει στο κύμα<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SpzwjWroD5I/AAAAAAAAAYI/IpOblL9WF3w/s1600-h/%CE%86%CF%84%CE%B9%CF%84%CE%BB%CE%BF+2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 289px; height: 355px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SpzwjWroD5I/AAAAAAAAAYI/IpOblL9WF3w/s400/%CE%86%CF%84%CE%B9%CF%84%CE%BB%CE%BF+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376436545348177810" border="0" /></a>σε αφρό να ξεψυχά<br />όταν τόσο μ’ έσυρε<br />σ’ ονείρου αυταπάτη<br /><br />τα δέντρα σας κιτρίνισαν<br />και κρεμασμένα πτώματα<br />χάσκουν τα άλλοτε κλαδιά τους<br /><br />οι νύχτες γίναν πνιγερές<br />και χάσανε την λάμψη<br /><br />εγώ..<br /><br />μήτε δυο στίχους δεν μπορώ<br />να βρω να σας δωρίσω<br />μήτε αγκαλιά δεν έχω πια<br />μέσα της να σας κλείσω<br /><br />τα μάτια μου χαμήλωσαν<br />και η ψυχή μου σβήνει<br />που χάνω τη καρδιά σας<br /><br />πονώ πολύ σαν σας κοιτώ<br />να γίνεστε ανθρωπάκια</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2285716122931215575?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-73058598584721809042009-08-19T18:09:00.007+03:002009-08-19T21:41:31.129+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SowV45IrTZI/AAAAAAAAAYA/F5orA_r6xg4/s1600-h/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%AC+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%83%CE%B5+%CF%83%CF%84%E2%80%99+%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 230px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SowV45IrTZI/AAAAAAAAAYA/F5orA_r6xg4/s400/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%AC+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%83%CE%B5+%CF%83%CF%84%E2%80%99+%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371692522700230034" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Σπατάλησε τον έρωτα σ’ ένα μόνο θάνατο<br />και πλέον δεν της έμεινε μια στάλα ν’ αγαπήσει<br />Η μοίρα τόσο ανύποπτα την έχει στιγματίσει<br />της άφησε αντάλλαγμα τη θλίψη και τον κάματο<br /><br />Τα χρόνια δεν της έβγαλαν κείνο το πρώτο βέλος<br />και οι χαρές που προσπερνούν είναι σα μοιρολόι<br />Της χάραξα δύο γραμμές να μοιάζουν με ρολόι<br />αντίθετα να την μετρούν, με χτύπους προς το τέλος<br /></span><br /><span style="font-family: georgia; color: rgb(255, 204, 102);">Κι όταν κοιτάζει τα λεπτά τον τοίχο να τρυπάνε<br />νιώθει να την τρυπά η ζωή μ’ ένα καρφί ασημένιο<br />κι έχει στα χείλη πυρετό και η ψυχή πονάει<br /><br />Μα έχουνε μείνει δυο λεπτά που τη στιγμή μετράνε<br />κι αυτό το βλέμμα το υγρό στο χώμα καρφωμένο<br />να ζήσει ακόμα μια φορά το σώμα αναζητάει</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">(<span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Λάκης Θλιμμένος</span> - <span style="color: rgb(255, 204, 102);">Μαρία Νικολάου</span>)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-7305859858472180904?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-15328090142114266352009-08-16T09:34:00.000+03:002009-08-16T09:35:13.842+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SoQScV0XpdI/AAAAAAAAAXo/7zlEAMfKeGg/s1600-h/%CE%94%CE%B5%CE%BD+%CF%83%CE%BF%CF%85+%CF%84%CE%BF+%27%CF%80%CE%B1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SoQScV0XpdI/AAAAAAAAAXo/7zlEAMfKeGg/s400/%CE%94%CE%B5%CE%BD+%CF%83%CE%BF%CF%85+%CF%84%CE%BF+%27%CF%80%CE%B1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369436933834909138" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-1532809014211426635?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-61401952609309511792009-08-13T16:18:00.004+03:002009-08-13T16:35:34.860+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SoQTc7oTL5I/AAAAAAAAAX4/6uTdPKxTGo0/s1600-h/%CE%A1%CE%AF%CE%BE%CF%84%CE%B5+%CE%BC%CE%BF%CF%85+%CE%BC%CF%80%CE%AC%CF%83%CE%BF.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 377px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SoQTc7oTL5I/AAAAAAAAAX4/6uTdPKxTGo0/s400/%CE%A1%CE%AF%CE%BE%CF%84%CE%B5+%CE%BC%CE%BF%CF%85+%CE%BC%CF%80%CE%AC%CF%83%CE%BF.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369438043496460178" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Τον ναργιλέ μου δεν τον θες, το μαύρο μου αρνιέσαι<br />πες μου λοιπόν για που το πας και άσχημα ξηγιέσαι<br /><br />Θα φύγεις λες και απειλείς, μα βρες μου τι να κάνω<br />θα πάρω σβάρνα τα βουνά, μονάχος να φουμάρω<br /><br />Ρίξε μου μπάσο, ρίξε μου<br />Τσιγάρο φίνο στρίψε μου<br /><br />Ο ναργιλές χτυπά βαρύς, στο χάρο σε δικάζει <br />μ’ ανακουφίζει τη ψυχή και διώχνει το μαράζι<br /><br />Τζουράρω μαύρο περσικό μ’ αράπικο χαρμάνι<br />και της καρδιάς πικρό καημό, μαστούρα θα γλυκάνει<br /><br />Ρίξε μου μπάσο, ρίξε μου<br />Τσιγάρο φίνο στρίψε μου<br /><br />Τον ναργιλέ μου που πατώ, το μαύρο που φουμάρω<br />τα ‘χω για φίλους και γι’ αυτό την κάπνα τους γουστάρω<br /><br />Ρίξτε μου μπάσο, ρίξτε μου<br />Τσιγάρο φίνο στρίψτε μου</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6140195260930951179?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-913871565631388762009-08-11T20:55:00.000+03:002009-08-11T20:58:20.634+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SC_X5V2vq_I/AAAAAAAAAJQ/M7ODV-7JgSI/s1600-h/%CE%9C%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%AE+%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SC_X5V2vq_I/AAAAAAAAAJQ/M7ODV-7JgSI/s320/%CE%9C%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%AE+%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201613474755488754" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Ξεκοιλιασμένες στροφές<br />στο μάγγανο του πικ-απ<br />Μουσικές παρεκτροπές<br />από βελόνες στέρεο για τσεκ-απ<br /><br />Κόντρες στη χαμένη λεωφόρο<br />με μηχανή το παρελθόν<br />σαν έναν άληκτο φόρο<br />στο εκπρόθεσμο μέλλον<br /><br />Φλέβες με ηρωίνη μπουχτισμένες<br />που αντέχουν άλλη μία ηδονή<br />Όνειρα και ελπίδες παρατημένες<br />σαν σε έρημο μοναχική φωνή<br /><br />Έρωτας για κείνη, πλαισιωμένος<br />με μίσος για τον δικό της κόσμο<br />Διαμαντένιος ουρανός, αφιερωμένος<br />στης καρδιάς τον μακρύτερο βυθό<br /><br />Ανωμάλου αγώνα δρόμος<br />με τέρμα άκρη γκρεμού<br />πρώτη φορά θα ‘ναι ο μόνος<br />νικητής, η μορφή του μελλοθάνατου</span><br /><br /><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255); font-style: italic;">{19 Φεβ 1984}</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-91387156563138876?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-17166723998253889962009-08-09T18:17:00.002+03:002009-08-09T18:21:46.808+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Sn7o65OodpI/AAAAAAAAAXg/DjGxqNXAGz8/s1600-h/%CE%9A%CE%B1%CE%B8%CF%81%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%B7,+%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CF%81%CE%B5%CF%86%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B9+%CE%BC%CE%BF%CF%85.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 281px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Sn7o65OodpI/AAAAAAAAAXg/DjGxqNXAGz8/s400/%CE%9A%CE%B1%CE%B8%CF%81%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%B7,+%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CF%81%CE%B5%CF%86%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B9+%CE%BC%CE%BF%CF%85.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367983904364459666" border="0" /></a><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Ακίνητος που στέκω, περνούν από μπρος μου αλυσοδεμένες συνειδήσεις, κουρελιασμένες. Επιχειρηματίες μέσα σε Mercedes. Γυμνά πλαδαριασμένα υποδείγματα συζύγων δίπλα σε αγορασμένα νεανικά κορμιά.<br /><br />Με προσπερνούνε χρώματα και εικόνες, πρόσωπα και μυρωδιές, ξένες και οικείες. Ατέλειωτα λόγια. Πολλές νύχτες, λυτρωτικές και καταδικαστικές. Ελάχιστα πρωινά.<br /><br />Περνάς κι εσύ όποτε σου ταιριάξει. Με κοιτάς και με θρυμματίζεις κάθε φορά σε άπειρα κομμάτια γυαλιού.<br /><br />Κι έρχονται μετά αυτά τα ματωμένα παιδικά χεράκια να με ξαναφτιάξουν από την αρχή. Κομμάτι-κομμάτι νιώθω το αίμα τους να με ανασυγκροτεί καθώς ρέει καυτό ανάμεσα στις ρωγμές μου. Και ποτέ μου δεν κατάλαβα εάν εγώ τα μάτωσα ή από πάντα ματωμένα ήταν.<br /><br />Δεν το αντέχω άλλο. Το ακούς, δεν το αντέχω άλλο να με κοιτάς.<br /><br />Μια μέρα, σου το λέω, μια μέρα θα βγάλω μάτια και σα περάσεις, κατάματα θα σε κοιτάξω. Να δούμε τον πόνο πως θα τον αντέξεις.. όταν θα σπάσεις, πάλι τον ίδιο που θα σε ξανασυνθέτουνε.<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-1716672399825388996?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-60308594478528013202009-08-07T07:58:00.001+03:002009-08-09T10:04:25.159+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Snr3TxVEWaI/AAAAAAAAAXQ/qbRsn34QUIA/s1600-h/%CE%88%CE%BD%CE%B1%CF%82+%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%AD%CE%B3%CE%B9%CE%BD%CE%B5+%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%AF+-+%CE%A0%CF%85%CE%BE+%CE%9B%CE%B1%CE%BE+1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 167px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Snr3TxVEWaI/AAAAAAAAAXQ/qbRsn34QUIA/s400/%CE%88%CE%BD%CE%B1%CF%82+%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%AD%CE%B3%CE%B9%CE%BD%CE%B5+%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%AF+-+%CE%A0%CF%85%CE%BE+%CE%9B%CE%B1%CE%BE+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366873824996645282" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Είμαι ένας άνθρωπος που έγινε νησί<br />Πρόσωπο αστείο σαν το δικό σου<br />Ταξιδεύω μαζί σου όπως και συ<br />και σκέφτομαι με το μυαλό σου<br /><br />Είμαι ένας άνθρωπος που έγινε νησί<br />Πληροφορούμαι μαζί με σένα<br />Ζω μέσα απ τη δικιά σου ζωή<br />και έχω τα χρόνια μου δεμένα<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Snr3uH4jr6I/AAAAAAAAAXY/h6wZVcuxYSw/s1600-h/%CE%88%CE%BD%CE%B1%CF%82+%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%AD%CE%B3%CE%B9%CE%BD%CE%B5+%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%AF+-+%CE%A0%CF%85%CE%BE+%CE%9B%CE%B1%CE%BE+2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 222px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Snr3uH4jr6I/AAAAAAAAAXY/h6wZVcuxYSw/s320/%CE%88%CE%BD%CE%B1%CF%82+%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%AD%CE%B3%CE%B9%CE%BD%CE%B5+%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%AF+-+%CE%A0%CF%85%CE%BE+%CE%9B%CE%B1%CE%BE+2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366874277727678370" /></a><br />Ακούμπησα το γυάλινο κόσμο και ξέχασα<br />Λέω να κρυφτώ αν προλαβαίνω<br />Δεν ξέρω αλήθεια πόσα έχασα<br />ούτε τι να περιμένω<br /><br />Είμαι ένας άνθρωπος που έγινε νησί<br />Το αίμα μου δείχνω στις ειδήσεις<br />Πουλάω ένα χρώμα όπως και εσύ<br />και αγοράζω αναμνήσεις</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6030859447852801320?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-73982946391471833112009-08-05T00:36:00.004+03:002009-08-05T21:26:40.317+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SniqLhPSIoI/AAAAAAAAAXA/YDYSaKByo-0/s1600-h/%CE%91%CE%BD%CE%AC%CE%BE%CE%B9%CE%B5+%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%87%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AD.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 204px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SniqLhPSIoI/AAAAAAAAAXA/YDYSaKByo-0/s320/%CE%91%CE%BD%CE%AC%CE%BE%CE%B9%CE%B5+%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%87%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AD.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366226070889702018" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Τους στίχους πέτα τους και πάρε το μαχαίρι<br />Στροφές αδέσποτες ξερνάς, δεν έχουν ταίρι<br /><br />Κανείς δε σ’ ένιωσε, αυλαία που έχεις πέσει<br />Χωρίς αξία είσαι ‘δω, δεν έχεις θέση<br /><br />Αιθέρα μύρισε στο χάρο να ξυπνήσει<br />να έρθει μια νυχτιά την πόρτα να χτυπήσει<br /><br />Άνοιξε, βάλε τον να πιει και μέθυσε κι εσύ<br />Σκότωσε, άνοιξε φτερά και φύγε απ’ τη ζωή<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-7398294639147183311?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-51415465950944054712009-07-27T16:20:00.005+03:002009-07-27T16:45:18.966+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Sm2qXFOJjLI/AAAAAAAAAW4/uMM1uVyVDxE/s1600-h/%CE%A4%CF%8E%CF%81%CE%B1,+%CE%B4%CE%AF%CF%87%CF%89%CF%82+%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 318px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Sm2qXFOJjLI/AAAAAAAAAW4/uMM1uVyVDxE/s320/%CE%A4%CF%8E%CF%81%CE%B1,+%CE%B4%CE%AF%CF%87%CF%89%CF%82+%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363130044783365298" border="0" /></a><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">να ένιωθα τουλάχιστο τον πόνο<br />κι όμως τραγουδώ στον ίδιο τόνο<br />οι προσμονές που έτρεφα κρυφά<br />οι ίδιες προσμονές ραγίζουν τη καρδιά<br />μα τώρα, δίχως λόγο<br /><br />να έπαιρνα τουλάχιστο το δρόμο<br />κι όμως παραμένω από τρόμο<br />οι άνθρωποι π’ αγάπησα πολύ<br />οι ίδιοι άνθρωποι μου καίνε τη ψυχή<br />μα τώρα, δίχως λόγο<br /><br />να έκανα τουλάχιστο τον φόνο<br />κι όμως αναβάλλω γι’ άλλο χρόνο<br />τα όνειρα που είχα στη ζωή<br />τα ίδια όνειρα μου φτιάχνει η σιωπή<br />μα τώρα, δίχως λόγο<br /><br />να έλεγα τουλάχιστο το ψέμα<br />κι όμως δεν γυρνά πίσω το αίμα<br />τη θλίψη που αντίκριζα μικρός<br />την ίδια θλίψη αντικρίζω μοναχός<br />μα τώρα, δίχως τέρμα<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-5141546595094405471?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-27857091021158435722009-07-22T23:33:00.005+03:002009-07-22T23:53:37.528+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Smd4isN-0tI/AAAAAAAAAWo/SGEJ1XFw0VM/s1600-h/%CE%9A%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Smd4isN-0tI/AAAAAAAAAWo/SGEJ1XFw0VM/s400/%CE%9A%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361386418788553426" border="0" /></a><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Ελάτε ψυχούλες μου, ελάτε<br />να σας μοιράσω απ’ τη στείρα μου αγάπη<br />να σας χορτάσω σπόρους υπέροχων ονείρων<br />στο «θα ‘ταν ίσως» να σας πάω<br />να κλάψετε για χτες στην αγκαλιά μου<br /><br />Ελάτε ψυχούλες μου, ελάτε<br />νεκρές να αναστήσουμε στιγμές<br />επιθυμιές να εγκυμονώ δικές σας<br />και νέα αδιέξοδα να φκιάσουμε ανώφελα<br />τον πόνο σας δικό μου να τον κάνω<br /><br />Ελάτε ψυχούλες μου, ελάτε<br />να ποτιστώ με άλλοθι<br />για τ’ άπρακτα που άφησα<br />να ζήσω τόσο δα απ’ τη ζωή σας<br /><br />Ελάτε ψυχούλες μου, ελάτε<br />να φύγετε όλες σας γιομάτες<br />με άδειες υποσχέσεις και αυταπάτες<br />χαρούμενες πως δεν συνέβη κάτι<br /><br />κι εγώ ψυχούλες μου για σας απόψε<br />δε θα στολιστώ δένδρων κλαδιά και φύλλα<br />να μην τρομάξουν τα παιδιά που θα ‘ρθουν το πρωί να παίξουν στο παρκάκι<br /><br /><span style="font-style:italic;">ΥΓ. Κι έτσι σιγά-σιγά και δειλά στην αρχή, άρχισαν να παρουσιάζονται μπροστά στον Τζακ οι ψυχές που ήταν κρυμμένες εκεί γύρω. Άλλες ξεφύτρωναν μέσα από τα μαξιλάρια της πολυθρόνας, πίσω από την κορνίζα στο τζάκι ή μέσα από το χώμα της γλάστρας με την φασολιά. Άλλες σέρνονταν κάτω από τις χαραμάδες από τις πόρτες και άλλες μέσα από τις ρωγμές στους τοίχους, στο πάτωμα και στο ταβάνι. Και στεκόταν μπροστά του όλο απορία. Και τότε ο Τζακ, έβγαζε την καρδιά του και την έσπαγε σε μικρά κομματάκια και τις τάιζε όλες μία-μία. Κι εκείνες μασουλούσαν με λαχτάρα τα κομμάτια της καρδιάς του και γουργούριζαν σαν ευτυχισμένες γατούλες καθώς ο Τζακ συνήθιζε να χαϊδεύει απαλά τα μαλλάκια τους και να τους σιγοτραγουδά γλυκές μελωδίες. Ώσπου μια βραδιά, όταν ήρθαν οι ψυχές, ο Τζακ δεν είχε πια άλλη καρδιά να σπάσει και να τους μοιράσει. Κι οι ψυχές θυμωμένες αγρίεψαν και χίμηξαν όλες μαζί πάνω του μπήγοντας τα κοφτερά τους δόντια και τα γαμψά τους νύχια μέσα στις αδύναμες σάρκες του. Έκοβαν μεγάλα κομμάτια από το κορμί του και το έφτυναν όλο μίσος κατάχαμα. Μέχρι που δεν του άφησαν τίποτα άλλο απάνω του παρά μόνο τα μάτια. Κι ο άμοιρος ο Τζακ, τρομαγμένος από το αναπάντεχο ετούτο γεγονός, βγήκε τρέχοντας έξω από το σπίτι να βρει λίγη παρηγοριά στο σκοτεινό δάσος. Μα μόλις αντίκρισε τ’ αστέρια της νύχτας γύρω του και το κατάλαμπρο φεγγάρι κατάλαβε πως με τα μάτια μόνο δεν θα μπορούσε πλέον να γευτεί τη ζωή, αφού κι αυτά ούτε μια στάλα δάκρυ δεν θα μπορούσαν να στάξουν έτσι που είχε ξεμείνει χωρίς καρδιά. Και σκύβοντας προς τα κάτω άφησε τα δυο του μάτια να κυλήσουν πάνω στο υγρό χώμα. Και εκείνη την ώρα δυο κοράκια που έτυχε να περνάνε από πάνω του, κάνουν μια γρήγορη βουτιά και «χρααπ» και «χρουπ» αρπάζει καθένα τους από ένα μάτι με το ράμφος και «μπλουκκ» τα κάνουν μια χαψιά. Και με δυνατά φτερουγίσματα χάθηκαν μέσα στο σκοτεινό δάσος κρώζοντας χαρωπά για τον αναπάντεχο μεζέ που τους έτυχε βραδιάτικα. Κι έζησαν αυτά καλά κι εμείς καλύτερα.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2785709102115843572?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-84504438135792566572009-07-17T17:51:00.004+03:002009-07-17T17:55:59.163+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SmCQFZ4g7oI/AAAAAAAAAWg/jip65dCWwdg/s1600-h/Sail+away.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SmCQFZ4g7oI/AAAAAAAAAWg/jip65dCWwdg/s400/Sail+away.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359441979092561538" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Με ένα πανί να ξανοιχτώ<br />ταξίδι δίχως γυρισμό<br />Να φύγω απ’ όλα, να χαθώ<br /><br />Να έχω παρέα πειρατές<br />Να πίνω ρούμι τις βραδιές<br />Να νιώσω ανήκουστες φωνές<br /><br />Σε βράχους απάτητους να βγω<br />γοργόνες πλάνες να ζητώ<br />στο σπάραγμα τους να αφεθώ<br /><br />Να σ’ έχω εντός μου σα πληγή<br />να μη μου φτάνει η ζωή<br />και να ‘ναι η θάλασσα μικρή<br /><br />Στα κύματα να απομετρώ<br />να μου ‘χουν θάνατο υγρό<br />Να αργοπεθαίνω στον αφρό<br /><br />Να βλέπω οράματα παλιά<br />Να μην ξεχνάω τα φιλιά<br />πως δήθεν σε έχω αγκαλιά<br /><br /><span style="font-style: italic;">Να μη μιλώ<br />Να τιμονεύω μοναχά<br />απάνω στον καιρό</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-8450443813579256657?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-8372553150214072552009-06-30T19:51:00.004+03:002009-07-01T09:27:43.800+03:00<div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/6O6x_m4zvFs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/6O6x_m4zvFs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></div><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Ψες ξέμεινα να τριγυρνώ άσκοπα στην παραλία. Το βουητό της πόλης είχε προ-πολλού κοιμηθεί. Μόνο το υπόκωφο βογκητό των μηχανών του πλοίου της γραμμής θα μπορούσες ίσως να αφουγκραστείς από μακριά. Ο απογευματινός νοτιάς είχε κοπάσει. Το μόνο που γευόσουν ήταν το ανάλαφρο χάϊδεμα των κυμάτων στην ακρογιαλιά και την ανάσα των πεύκων. Η βραδινή υγρασία την άπλωνε πάνω μου σαν άρωμα.<br /><br />Προσπάθησα να μετρήσω τα βήματα μου και ούτε που ήξερα πως και γιατί βρέθηκα εδώ. Έμοιαζαν αιώνες πριν όταν ξεκίνησα. Ήταν όμορφα και ήθελα μαζί σου να το μοιραστώ. Ένα τσιγάρο κρέμασα στα χείλη μου. Από ώρα το είχα εκεί σαν να ήταν το τελευταίο μου. Μέσα στην παλάμη μου έπαιζα τον αναπτήρα σου. Εκείνον τον μωβ, αυτόν που με τον δικό μου σου αντάλλαξα. Τώρα συνειδητοποιώ ότι και οι κορδέλες στις κηδείες έχουν χρώμα μωβ.<br /><br />Για άλλη μια φορά προσπάθησα μάταια να τον ανάψω. Το βίαιο ξύσιμο της πέτρας του ηχούσε παράφωνα μέσα στην μελωδία που έφτιαχνε η θάλασσα. Οι σπίθες του αντιφέγγιζαν ανώφελα μπροστά στο απέραντο φως των αστεριών. Απογοητευμένος έκανα να τον πετάξω στα βράχια παραπέρα μα τελικά τον έχωσα πίσω στην τσέπη μου ελπίζοντας δεν ξέρω κι εγώ τι.<br /><br />Το τσιγάρο είναι ακόμα κρεμασμένο στα χείλη μου, σβηστό.<br />Come on baby, light my fire..<br /><br /><span style="font-style: italic;">ΥΓ. Τελικά τον αναπτήρα σου τον πέταξα στον πρώτο κάδο σκουπιδιών που βρήκα μπροστά μου. Δεν τον χρειάζομαι πλέον για να σε θυμίζει. Σ’ έχω για πάντα μέσα μου.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-837255315021407255?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-72682578802385857562009-06-23T01:40:00.004+03:002009-06-23T01:59:29.588+03:00<div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4czS1ybv6a0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/4czS1ybv6a0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" ><br />Ψιχαλίτσες παιχνιδίζουν<br />στο γυαλί του παραθύρου<br />Στη νύχτα της η πόλη με καλεί<br />με υποσχέσεις ηδονών και ευτυχίας<br /><br />Είναι λάθος, τόσο λάθος<br />μα τ’ αποζητώ<br />για να δικαιωθώ<br /><br />Με κατάφερες και πάλι τώρα<br />να βαδίζω στο πεζοδρόμιο<br />να μιλώ, να κινούμαι, να κοιτάζω<br />να στέκω<br />να βρωμίζω σα σκυλί<br />να ουρλιάζω<br /><br />Οι ψιχάλες επιμένουν τώρα<br />στο πρόσωπο μου σαν σε τσίγκο να ηχούν<br />Καθεμιά τους με μαρκάρει,<br />φανερώνει ποιος στ’ αλήθεια είμαι<br />.. δεν με νοιάζει πλέον..<br /><br />Με κατάφερες και πάλι τώρα<br />να βαδίζω για τα μπαρ<br />Να κοιτάζω μέσα απ’ τα χαμόγελα<br />Καθένα κι ένας φίλος<br />Κι όμως ούτε ένας<br /><br />Κι μου ‘ναι τόσο, μα τόσο δύσκολο<br />γιατί φτιάχνω όνειρα μύρια μεσ’ τη νύχτα<br />και μετά ξυπνώ<br />εκλιπαρώντας η ψυχή να λυτρωθεί<br />απ’ το κενό<br />τον ασθμαίνοντα έρωτα<br />απ’ τη φρενήρη τούτη<br /><br />Κι είναι τόσο λάθος..<br /><br />Τώρα που ‘φτασε η μέρα<br />και οι παρέες τρέχουνε στο σπίτι<br />(σα να τους έλειψε η μοναξιά),<br />άσε με έξω να στεγνώσω<br /><br />Φτιάξε και για μένα μια γραμμή,<br />ψέματα δεν θα σου πω<br />«Είναι η απόγνωση που με στέλνει»<br />και οι ψιχάλες πάνω μου χτυπούνε<br />Δεν το βλέπεις;<br />Βουλιάζω.. δίχως γυρισμό<br />Υποκύπτω.. δίχως γυρισμό.<br /><br />Ψιχαλίτσες παιχνιδίζουν<br />στο γυαλί του παραθύρου<br />Το πρωινό μου γνέφει πίσω στο κρεβάτι<br />Άκου τι μου λέει:<br />«Βουλιάζεις.. δίχως γυρισμό»<br /><br />Κάθε νιφάδα ζωής<br />μεσ’ τις φλέβες μου που ρέει<br />μου τσακίζει το μυαλό<br />«Πάρα πολύ κόκα»<br /><br />Ψιχαλίτσες παιχνιδίζουν<br />στο γυαλί του παραθύρου<br />Στης πόλης τα φώτα η νύχτα με καλεί<br />για να μου πάρει κάθε δίκιο<br /><br />Αμέτρητα τα φώτα στην πόλη λάμπουν<br />Καθένα και μια ηδονή, μια ευχαρίστηση<br /><br />Είναι λάθος, τόσο λάθος<br />μα το αποζητώ<br />Σε ικετεύω.. ας είσαι αληθινή!<br />Αμφιβολία δεν υπάρχει<br />Βουλιάζω.. δίχως γυρισμό<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-7268257880238585756?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-54066656465960628102009-06-01T19:20:00.004+03:002009-06-01T19:28:59.734+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SiQAbDRGFBI/AAAAAAAAAWY/rX1At6UQdjw/s1600-h/%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1+%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%BE%CE%B7%CF%82.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SiQAbDRGFBI/AAAAAAAAAWY/rX1At6UQdjw/s400/%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1+%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%BE%CE%B7%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342395522701726738" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >στον πόνο έθρεψες καρδιά<br />και γιάτρεψες τη θλίψη<br />στο θρήνο στύλωσες ψυχή<br />και φύτρωσες ελπίδα<br /><br />χαμόγελο της άνοιξης..<br />λόγια δεν βρίσκω αρκετά<br /><br />σε ζήλεψε της νύχτας η δροσιά,<br />του απόγεμου το χρώμα<br />σε φθόνησαν του φεγγαριού τα ξωτικά,<br />του σκοταδιού οι νότες<br /><br />χαμόγελο της άνοιξης..<br />σθένος δεν έχω περισσό<br /><br />σου κρύβανε, μα ήξερες<br />λυγίζανε, τους όρθωνες και πάλι<br />απέλπιδα κοιτάζονταν<br />και χάιδευες κουράγιο<br /><br />χαμόγελο της άνοιξης..<br />δάκρυα δεν βρίσκω αρκετά<br /><br />κοιμήθηκες χαμόγελο<br />στην αγκαλιά του μέσα<br />της άνοιξης<br />την τελευταία μέρα<br /><br />κι έφυγες χαμόγελο<br />όπως μας φεύγει η άνοιξη<br />την τελευταία μέρα</span><br /><br />καλό σου ταξίδι αγαπημένη μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-5406665646596062810?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-57304810176365323342009-05-27T02:10:00.007+03:002009-05-27T02:30:15.853+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Shx3SVyxZKI/AAAAAAAAAWQ/N6Vf3HnEPlM/s1600-h/Tatto.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 286px; height: 286px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Shx3SVyxZKI/AAAAAAAAAWQ/N6Vf3HnEPlM/s400/Tatto.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340274415126013090" border="0" /></a><br /><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Δεν χόρταινε να το θαυμάζει. Για πρώτη του φορά ένα αληθινό τατουάζ. Δεν είχε κλείσει τα δεκαέξι του χρόνια και ανεξίτηλα στιγμάτισε το μπράτσο του με ένα γράμμα του αλφάβητου, Ένα Ε. Σήμαινε τόσα πολλά για εκείνον το γράμμα αυτό. Ένα χρυσοπράσινο φίδι είχε περίτεχνα σχεδιαστεί να είναι σκαρφαλωμένο πάνω στην κάθετη πλευρά του και Ερωτοτροπούσε ναζιάρικα με ένα τοσοδούλικο αγγελάκι, σα να γιόρταζε ένα κερδισμένο παράδεισο.<br /><br />Ήταν η έβδομη φορά που επισκεπτόταν το εργαστήριο τατουάζ . Έβγαλε από τη πίσω τσέπη του παντελονιού τα χρήματα να πληρώσει τον ομολογουμένως εξαίρετο καλλιτέχνη που ασχολήθηκε τόσες ώρες πάνω στο αμόλυντο, πριν λίγες μέρες, δέρμα του. «Σ’ Εύχομαι να μην χρειαστεί να το σβήσεις!» του είπε με πονηρό βλέμμα. «Τριάντα χρόνια στο επάγγελμα, δεν έχω σκαλίσει τόσο βαθιά άλλο tattoo! Τρελή, πολύ τρελή η απαίτηση σου!!» συνέχισε, κρύβοντας στη χούφτα του τα συμφωνηθέντα αλλά αποφεύγοντας να τον κοιτάξει κατάματα. Εκείνος, χαμογέλασε όλο περηφάνια και αποκρίθηκε με χαμόγελο καθώς έφευγε, «όπως σου είπα… Ένα, για πάντα!» και η τελευταία του λέξη χάθηκε μέσα στο θόρυβο του δρόμου καθώς άνοιξε την πόρτα και απομακρυνόταν.<br /><br />«Είσαι τρελός, είσαι τρελός..!!» του φώναζε Εκείνη, έκπληκτη καθώς τον αγκάλιαζε και τον φιλούσε παθιασμένα στο λαιμό και στα χείλη. Εκείνος, έπλεε σε πελάγη Ευτυχίας. Ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να της δείξει τον ατελείωτο Έρωτα του με καλύτερο τρόπο. Και τα πειστήρια θα ήταν εκεί, στο μπράτσο του, για πάντα.<br /><br />Όμως, όπως συμβαίνει σχεδόν με όλους τους νεανικούς έρωτες, οι μέρες της χαράς δεν κράτησαν πολύ. Μετά από λίγους μήνες, σε μια τυχαία τους συνάντηση όλα διαλύθηκαν το ίδιο απλά όπως δημιουργήθηκαν σε εκείνη την σχολική εκδρομή. Οι επόμενες μέρες ήταν σκέτη φρίκη. Εκείνος, έκανε αμέτρητες προσπάθειες να φέρει ξανά τον ήλιο ανάμεσα τους, μα έμοιαζε σα να προσπαθούσε να ξεδιψάσει την έρημο μοναχά με ένα ποτήρι νερό. Στο τέλος εγκατέλειψε, συννέφιασε και διάλεξε την πιο σκοτεινή σπηλιά να φυλακίσει τα όνειρα του. Δύο φορές προσπάθησε να εξαφανιστεί από τον κόσμο των ζωντανών. Δυο φορές με το ζόρι τον έσυραν πίσω. Έπρεπε να ξεχάσει.<br /><br />Επισκέφθηκε όλους τους καλλιτέχνες τατουάζ. Απελπισία. Όσοι δεν του έλεγαν ότι είναι ικανοί μόνο να φτιάχνουν, με απογοήτευση του αποκάλυπταν ότι το σημάδι στο μπράτσο ήταν πολύ βαθύ για να αφαιρεθεί. Μόνο ένας πλανόδιος έκανε μια προσπάθεια να του βγάλει το αγκάθι που του μάτωνε την καρδιά. Πολύς πόνος και αποτέλεσμα κανένα. Τα χρόνια περνούσαν και το Ε όλο και ψήλωνε μαζί με αυτόν. Και όσο ψήλωνε τόσο τον βάραινε. Δεν σταματούσε να προσπαθεί με κάθε τρόπο να το ξεφορτωθεί από πάνω του. Την τελευταία φορά, είχε επιτρέψει ένα πολύ καλό του φίλο, να του εφαρμόσει μια τεχνική που είχε μάθει στα χρόνια αναμόρφωσης του σε «κρατικό ίδρυμα περίθαλψης ξεστρατισμένων». Με μαεστρία του αφαίρεσε το δέρμα και ένα αρκετά παχύ κομμάτι υποδερμικού ιστού χρησιμοποιώντας ένα ξυράφι βουτηγμένο σε αλκοόλη την περισσότερη από την οποία είχαν ήδη καταναλώσει οι δυο τους πριν αρχίσει αυτή η δραστική επέμβαση. Μετά την επούλωση της πληγής, πολύ νωρίτερα απ’ την μέρα που μπόρεσε να παραμείνει αρκετά ξεμέθυστος για να το αντιληφθεί, με φρίκη διαπίστωσε ότι όχι μόνο το Ε παρέμεινε εκεί, αλλά σαν να του έμοιαζε να Έχει γίνει ακόμη εντονότερο και περισσότερο ανάγλυφο από κάθε άλλη φορά. Απογοητεύτηκε τότε και το πείρε απόφαση. Συνήθιζε να το τυλίγει με μία άσπρη γάζα και προσπαθούσε να πείσει ότι δεν υπήρξε ποτέ. Μερικές φορές το κατάφερνε, άλλοτε όχι. Μάταια οι άτυχες φιλενάδες του προσπαθούσαν κατά καιρούς να του πάρουν το στίγμα από πάνω του. Άστοχα όλα τα φιλιά τους, τα χαμόγελα, τα γλυκόλογα και οι υποσχέσεις τους.<br /><br />Άστοχα όλα, άστοχα και δίχως νόημα, ώσπου μια μέρα… μια καλοκαιρινή μέρα, συναντήθηκαν δήθεν τυχαία. Στην πραγματικότητα εκείνος την είχε σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια προσπαθώντας να κάνει μια τελευταία απόπειρα. Ή να είναι και πάλι μαζί μετά από τόσα χρόνια ή να παραμείνουν αιώνια μακριά. Όχι ότι πίστευε ότι θα γινόταν κάτι αλλά να.. ήθελε να κάνει μια τελευταία προσπάθεια. Είχε μελετήσει κάθε του λέξη και είχε προετοιμαστεί για κάθε αντίδραση της. Όμως όταν ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο κάτω από το καυτό ήλιο, όλη του η προετοιμασία μπήκε στο ψυγείο. Μόλις την είδε, Ένιωσε δεκάδες πεταλούδες να χοροπηδούν τρελά στο στομάχι του και ρίγη τον είχαν συνεπάρει σε τέτοιο βαθμό που η φωνή του έβγαινε τρεμουλιαστή και γεμάτη δέος. Η συζήτηση τους αν και δεν ήταν σύντομη, περιοριζόταν στα τυπικά και σε αναμνήσεις από τα εφηβικά τους χρόνια, μέχρι που εκείνη πρόσεξε τον επίδεσμο στο μπράτσο που μόλις φαινόταν κάτω από το κοντομάνικο μπλουζάκι. «Που χτύπησες;» τον ρώτησε. «Πουθενά… Είναι το …» ψέλλισε εκείνος. Του έπιασε το μπράτσο και αφού ανασήκωσε λίγο το μανίκι άρχισε σιγά-σιγά και όλο περιέργεια να ξετυλίγει το σάβανο που του έπνιγε τόσα χρόνια την ψυχή. Όταν αποκαλύφθηκε το τατουάζ δεν πίστευε στα μάτια της. Έμεινε αποσβολωμένη να το περιεργάζεται απ’ άκρη σ’ άκρη. «Δεν …» έκανε να ρωτήσει. Εκείνος της έγνεψε αρνητικά με το κεφάλι, κοιτώντας την κατευθείαν μέσα στον ωκεανό των ματιών της. Άγγιξε την μελανιά με τις άκρες των δάχτυλων της και άρχισε τρυφερά να την χαϊδεύει και να την φιλά με σφαλιστά μάτια . Μετά, τράβηξε το χέρι της, ανασήκωσε το βλέμμα της και του είπε: «Ξέρεις ότι δεν μπορεί να γίνει…». «Το ξέρω..» απάντησε εκείνος.<br /><br />Η συζήτηση συνεχίστηκε για λίγο ακόμα. Αποχαιρέτησαν ο ένας τον άλλο με ευχές και χωρίστηκαν για άλλη μια φορά. Ήταν αργά το βράδυ της ίδιας μέρας όταν με έκπληξη διαπίστωσε ότι στο μπράτσο δεν υπήρχε πλέον κανένα ίχνος από το τατουάζ που του είχε σημαδέψει την ζωή. Έβαλε τα κλάματα χωρίς να ξέρει εάν ήταν χαρούμενος ή λυπημένος γι’ αυτό που είχε και Έχασε.<br /><br />.. .. ..<br /><br />Τον είδα προχτές να αγναντεύει την θάλασσα, καθισμένος στη άκρη της παραλίας, ίσα να μην βρέχονται τα πόδια του. Πήγα και κάθισα δίπλα του. Ούτε που γύρισε να με κοιτάξει. Άνοιξα το πακέτο και του πρόσφερα ένα τσιγάρο. Το πείρε αμήχανα και του το άναψα, ενώ εξακολουθούσε το βλέμμα του να χάνεται στο πέλαγος. Άναψα κι ένα για μένα. «Όσο και να χαράσσω.. να, κοίτα..» είπε με τρεμάμενη φωνή, ενώ παγωμένος τον έβλεπα να σέρνει ένα ξυράφι πάνω στο μπράτσο του, «... πάντοτε σβήνει..!». Ο τρόμος έμεινε άφωνος μέσα μου όταν είδα την τομή, ως διά μαγείας, να χάνεται από το δέρμα χωρίς να έχει χυθεί ούτε μια στάλα αίμα. Όταν κάπως συνήλθα, τον ρώτησα, «και τι κάνεις εδώ;». «Περιμένω από την θάλασσα να με λυτρώσει..», «ή.. το φεγγάρι, να με λυπηθεί...». Δεν με κοίταξε ούτε μια στιγμή. Εκεί κοιτούσε, μακριά, στη θάλασσα.<br /><br />Ντρόπιασα που δεν είχα κάτι να προσθέσω. Έστω, άλλη μια ανόητη ερώτηση. Σκυφτός γύρισα στο αυτοκίνητο. Έβγαλα από τον κόρφο μου την φωτογραφία σου (αυτή που περιμένεις ακόμα να σου στείλω). Τράβηξα κάτω από το κάθισμα τον σουγιά που μου χάρισε ο αδερφός μου για κάθε πιθανό νυχτερινό κακό συναπάντημα. Με μια κάποια ελπίδα, τον έσυρα με πείσμα πάνω στο μπράτσο μου. Ούτε πόνος, ούτε αίμα. Ούτε μια τόσο δα χαρακιά. Καθώς κατέβαζα το μανίκι από το πουκάμισο, νομίζω ότι άθελα μου ψέλλισα.. «.. δώσε μου πίσω τη μελανιά!»</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-5730481017636532334?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-32482692978429999602009-04-28T19:01:00.002+03:002009-04-28T19:06:46.573+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Sfcox9DVwAI/AAAAAAAAAWI/5Bvu3uUc31o/s1600-h/%CE%9F%CE%B9+%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AD%CF%82.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 300px; height: 343px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Sfcox9DVwAI/AAAAAAAAAWI/5Bvu3uUc31o/s400/%CE%9F%CE%B9+%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AD%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329773522683543554" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Που και που κλαίνε.<br />Ξεφυλλίζουν ανύπαρκτα δειλινά<br />και κλαίνε<br /><br />Αργοχορεύουν Ζάλογγους<br />γύρω απ’ το ίδιο δέντρο<br />που χάρασσα κρυφά,<br />με τα λειψά ονόματα<br />και τα κομμένα κλαδιά<br /><br />Ανθίζουνε τα βράδια<br />και μαραζώνουν<br />σ’ ένα ποτήρι κρασί<br />Αναζητούν απέλπιδα<br />τσεκούρια να υψώσουν<br /><br />κι η φλούδα σκληραίνει<br />και τα ονόματα βουβά<br />κι ένα σχοινί σφίγγει<br />(όπως τα δάχτυλα, στο ποτήρι που αδειάζει)<br />και τα κλαδιά σπάνε<br /><br />και... που και που<br />κλαίνε<br /><br />Δε μήνυσες ποτέ.<br />Ντύθηκε το πουκάμισο;<br />Είδες την Ελένη;<br />Εγώ, στην Τροία πάντα ξεψυχώ<br />ή σ’ άλλη πόλη χαμένη</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-3248269297842999960?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-10097848206554584862009-04-25T19:49:00.006+03:002009-04-25T20:02:52.580+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SfM_K_Sln1I/AAAAAAAAAWA/_vSGtIH43co/s1600-h/%CE%A4%CF%81%CE%AF%CE%B1+%CE%A7%CE%AC%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85+%CE%BC%CE%B5+%CE%9F%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%80%CF%8E%CE%BD%CF%85%CE%BC%CE%BF.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SfM_K_Sln1I/AAAAAAAAAWA/_vSGtIH43co/s400/%CE%A4%CF%81%CE%AF%CE%B1+%CE%A7%CE%AC%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85+%CE%BC%CE%B5+%CE%9F%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%80%CF%8E%CE%BD%CF%85%CE%BC%CE%BF.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328672242130067282" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" ><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 102);font-size:85%;" >– του Ανεκπλήρωτου Έρωτα –</span><br />Πλάτανε πλάνε<br />πόσα μου πείρες χρόνια<br />φύλλα να ρίχνεις<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 102);font-size:85%;" >– της Παρεξηγημένης Διαφορετικότητας –</span><br />Ανήλιε<span style="font-size:100%;">(*)</span>, ντύσου<br />τη νύχτα που έδινες,<br />νυχιές γεμάτος(**)<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 102);font-size:85%;" >– των Νεκρών Λαθρομεταναστών –</span><br />Μικρούλα βάρκα<br />ψυχές έκλεψες τόσες<br />πιλότος ψεύτης<br /><br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" ><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >(*) Ανήλιος ή νήλιος (Typhlops vermicularis – Τύφλωπας ο σκωληκοειδής) είναι ένα μικρό σε διαστάσεις φίδι που μοιάζει με ευτραφή γεωσκώληκα, ζει μονίμως κάτω από την επιφάνεια της γης και τρέφεται με μυρμήγκια και άλλα μικρά έντομα. Αν και από πολλούς θεωρείται εξαιρετικά δηλητηριώδη στην πραγματικότητα είναι εντελώς ακίνδυνο.</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" ><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >(**) Οι οικιακές γάτες αρκετές φορές (συνήθως ως παιγνίδι) μπορούν με ευκολία να σκοτώσουν φίδια, καταφέρνοντας τα πολλαπλά χτυπήματα με τα νύχια τους.</span></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-1009784820655458486?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-81319185940762221972009-04-13T19:55:00.005+03:002009-04-13T20:04:19.654+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-family:georgia;" >Αφιερωμένα στην καλή μου δασκαλίτσα που τώρα μπορεί να κρυφογελάει</span></span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SeNvzTsiHVI/AAAAAAAAAV4/o7K7oxbsqfI/s1600-h/%CE%91%CF%85%CF%84%CE%AC+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%BC%CE%AF%CF%83%CE%B7%CF%83%CE%B1+%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CF%8E.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SeNvzTsiHVI/AAAAAAAAAV4/o7K7oxbsqfI/s400/%CE%91%CF%85%CF%84%CE%AC+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%BC%CE%AF%CF%83%CE%B7%CF%83%CE%B1+%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CF%8E.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324222111733128530" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Άγγιξα λάθος<br />Θεοί, χρωστάτε μύρια!<br />Βλέμματα θρήνοι<br /><br />-- x --<br /><br />Κόκκινο γράμμα,<br />σέρνεται γύρωθε μου<br />το άρωμα σου<br /><br />-- x --<br /><br />Ανθέ μου κλείσε,<br />κήπους στολίζεις στέρφους<br />κ’ αίμα δε βγάνεις</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-8131918594076222197?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-90652373073064130312009-03-31T23:23:00.003+03:002009-04-01T09:23:24.910+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Τέτοια αμηχανία δεν την περίμενε ο Γιάννης. Άλλα ήθελε να πει και άλλα ξεστόμιζε. Όλα χαζά και καθημερινά. Τα επαναλάμβανε κάθε τόσο και κάθε φορά αισθανόταν όλο και πιο ανόητος. Μην μπορώντας να κάνει διαφορετικά, ξεσπούσε σε γέλια. Δεν το περίμενε να ήταν έτσι αυτή η πρώτη συνάντηση κι ας την σχεδίαζαν μήνες τώρα. Όλα όσα είχε σκεφτεί απλώς δεν του ερχόταν στο μυαλό και όσα ερχόταν δεν ταίριαζαν με καμία δύναμη.<br /><br />Δεν ήταν όμως μόνος, και η Μαρία απέναντι του, κάπως έτσι ένιωθε. Κι εκείνη έβλεπε όλες τις λέξεις που είχε ζωγραφίσει τις τελευταίες βδομάδες, να διαλύονται πάνω στον καμβά προτού προλάβει να τις κάνει φράση. Χαμογελούσε κι εκείνη άθελα της ελπίζοντας στο μεσοδιάστημα να ξαναβρεί την χαμένη παλέτα των χρωμάτων.<br /><br />Με γέλια και ανόητη κουβέντα πέρασαν πάνω από δύο ώρες μέσα σε εκείνο το μέτριας διακόσμησης Café μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι είχε αρχίσει να βραδιάζει και έπρεπε να πάρουν το Μετρό για το θέατρο που η Μαρία είχε βγάλει εισιτήρια από τον προηγούμενο μήνα. Σε όλη τη υπόλοιπη διαδρομή μέχρι τα καθίσματα του θεάτρου η συζήτηση επέμενε να κινείται σε παρόμοιο μοτίβο. Όταν άρχισε η παράσταση και οι δυο τους ανασάνανε με ανακούφιση. Επιτέλους, για μιάμιση ώρα θα έχουν δικαιολογία να κρατήσουνε το στόμα τους κλειστό.<br /><br />Μετά το θέατρο, είχανε κλείσει τραπέζι σε ένα αρκετά καλό εστιατόριο. Ευτυχώς τα πράγματα άρχισαν να γίνονται καλύτερα μετά το πρώτο ποτήρι κρασιού. Τα μάτια τους άρχισαν να λένε περισσότερα από κάθε άλλη φορά. Στα κρυφά και διστακτικά στην αρχή, άρχισαν για πρώτη φορά να αγγίζει ο ένας τον άλλο. Η Μαρία οδηγούσε και ο Γιάννης ακολουθούσε χωρίς να φέρνει καμία αντίσταση. Δεν άργησαν να κρατιούνται με χέρια σφιχτά και απλώς να κοιτάζονται στα μάτια αμίλητοι. Κάποια στιγμή ο Γιάννης έσκυψε και φίλησε με όλη του την τρυφερότητα το κατακόκκινο μάγουλο της Μαρίας. Ήταν η πρώτη φορά που ο Γιάννης έπαιρνε πρωτοβουλία και η Μαρία κλείνοντας τα μάτια παραδόθηκε σ’ αυτό το αναπάντεχο χάϊδεμα από τα χείλη του. Όταν τα άνοιξε είδε με τρόμο ένα δάκρυ να κυλά από τα μάτια του Γιάννη. Του χαμογέλασε κι άφησε κι εκείνη ένα διαμάντι να στάξει από τα δικά της μάτια.<br /><br />Ξέρανε κι οι δυο τους ότι αυτές οι στιγμές δεν επρόκειτο να επαναληφθούν. Ο Γιάννης, Πελοποννήσιος στην καταγωγή, ήταν εφοριακός υπάλληλος σε μια κωμοπόλη της Κρήτης. Ζούσε μόνος του, εδώ και χρόνια, συντηρώντας την μητέρα του με την οποία ήταν εξαιρετικά δεμένος. Ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος που δεν είχε παντρευτεί όλο αυτό το διάστημα. Εφήμερες σχέσεις πολλές αλλά καμία δεν άξιζε τόσο όσο να εγκαταλείψει τη μάνα του. Αυτό το ταξίδι στην Αθήνα για να συναντήσει την Μαρία ήταν γι’ αυτόν πολύ μεγάλη απόφαση. Μετά από ένα νεανικό αποτυχημένο φλερτ, ο Γιάννης δεν είχε μάτια για άλλη γυναίκα. Είχε νιώσει τον έρωτα σε όλο του το μεγαλείο και δεν μπόρεσε καμία άλλη κοπέλα να τον συγκινήσει σε αυτό το βαθμό. Μονάχα με την Μαρία ένιωσε παρόμοια ρίγη. Την είχε γνωρίσει τυχαία σε ένα από τα chatroom του διαδικτύου πριν από ενάμιση χρόνο και σιγά-σιγά αυτή η γνωριμία εξελίχθηκε σε κάτι παραπάνω, ή τουλάχιστο έτσι ήλπιζε.<br /><br />Η Μαρία, δύο μόλις χρόνια μεγαλύτερη του Γιάννη, ήταν απόφοιτη ενός ΙΕΚ αισθητικής. Ποτέ όμως δεν μπόρεσε να δουλέψει πραγματικά σε αυτό που σπούδασε. Είχε μια πολύ άσχημη εμπειρία στην πρώτη της δουλειά και απογοητεύτηκε από τον χώρο του επαγγέλματος της. Δούλευε περιστασιακά σαν γραμματέας σε ένα δικηγορικό γραφείο. Όταν γνωρίστηκε με τον Γιάννη, περνούσε την χειρότερη περίοδο της ζωής της. Ένας αποτυχημένος αρραβώνας συνοδευμένος από μια έκτρωση. Είχε χάσει τον κόσμο κάτω από τα πόδια της όταν το χέρι του Γιάννη απλώθηκε και την άρπαξε. Μαζί του μπόρεσε να ορθοποδήσει και άρχισε να βλέπει την ζωή και τους άντρες με άλλο μάτι. Είχε αρχίσει μάλιστα να πιστεύει σ’ αυτή τη ψηφιακή σχέση με τον Γιάννη και έκανε όνειρα για μια ζωή δίπλα του.<br /><br />Όμως εκείνο το βράδυ τόσο ο Γιάννης όσο και η Μαρία ένιωθαν ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι όπως τα φανταζόταν και τα έπλαθαν μέσα από τις οπτικές ίνες των modem τους. Τα είχανε συζητήσει πολλές φορές με κάθε δυνατό τρόπο που πρόσφερε η τεχνολογία. Είχανε ψάξει προσεκτικά και με τις ώρες καθεμία παράμετρο των συνθηκών και των αισθημάτων τους αλλά κάθε φορά τους έλειπε ένα βασικό κομμάτι του παζλ. Δεν είχανε ποτέ συναντηθεί και ξέρανε πολύ καλά πως "έρωτας με τα χαιρετίσματα δεν φτουράει". Ο Γιάννης δεν μπορούσε να φύγει από την Κρήτη και λόγω δουλειάς αλλά και λόγω της μητέρας του που ήθελε να βρίσκεται κοντά στον νεκρό, εδώ και δύο σχεδόν δεκαετίες, σύζυγο της. Η Μαρία από την άλλη, δεν ήταν δυνατό να πείσει τους αυστηρών αρχών γονείς της να την επιτρέψουν να ζήσει με κάποιον «άγνωστο» σε άλλο τόπο, ειδικά μετά το κάζο που πήραν με την τελευταία της επιλογή. Όλα ορθώνονταν πελώρια εμπόδια μπροστά τους και ήλπιζαν ότι εάν συναντιόταν θα γινόταν αυτό το κλικ μέσα τους και όλα θα μπορούσαν να τα υπερβούν.<br /><br />Κλικ όμως δεν ένιωσαν. Είχαν απέραντη αγάπη ο ένας για τον άλλο αλλά όχι αυτό το κάτι παραπάνω να σε βγάζει εκτός λογικής. Αλλιώς ήταν η Μαρία από την webcamera κι αλλιώς την έβλεπε σήμερα ο Γιάννης. Άλλα έλεγε κι έγραφε ο Γιάννης στο MSN και άλλα άκουγε από το στόμα του η Μαρία κι ας χρησιμοποιούσε τις ίδιες ακριβώς λέξεις. Άλλου είδους άνοιξη περιμένανε κι άλλη τους ήρθε. Άνοιξη ήταν, δεν μπορούσαν να το αρνηθούν αλλά όχι με αυτές τις ευωδιαστές μυρωδιές που προσμένανε. Η χημεία τους τελικά δεν μπορούσε να δέσει το γλυκό κι ας ξέρανε πως δεν ήταν η χημεία αλλά η απόσταση που τους χώριζε.<br /><br />Το υπόλοιπο της βραδιάς το πέρασαν σε ένα ήσυχο μπαράκι μιλώντας για τον έρωτα τους. Τον έρωτα που ενώ τον ένιωθαν κάνανε ότι μπορούσαν για να τον μηδενίσουν. Ξέρανε πως δώδεκα ώρες μιας ημέρας δεν ήταν αρκετές για να πειστούν τα κορμιά τους στο σημείο που είχαν δεθεί οι καρδιές τους. Δεν είχε ξημερώσει καλά-καλά ακόμα όταν βρέθηκαν να αποχαιρετούνε ο ένας τον άλλο. Ο Γιάννης είχε το ταξίδι της επιστροφής και η Μαρία έπρεπε να είναι στο σπίτι όταν θα γύριζαν οι γονείς της από την καθιερωμένη τους επίσκεψη σε ένα μοναστήρι στην Εύβοια. Αυτή τη φορά ήταν η Μαρία που φίλησε τον Γιάννη. Ένα καυτό φιλί στα χείλια. Μόλις το δεύτερο της συνάντησής τους.<br /><br />Το επόμενο διάστημα και σταδιακά, η ψηφιακή επικοινωνία τους αραίωνε μέχρι που για μια ανόητη αφορμή σταμάτησαν να μιλούν. Μετά από κάποιο διάστημα, η Μαρία παντρεύτηκε τελικά αυτόν που διάλεξαν για εκείνη οι γονείς της και απέκτησε ένα κοριτσάκι που η μοίρα το έφερε να το βαφτίσουν Αθανασία, το όνομα της μητέρας του Γιάννη.<br /><br />Ο Γιάννης απ’ την άλλη έμεινε ανύπαντρος. Δεν τα κατάφερε να βρει τον έρωτα που ζητούσε. Η Μαρία ήταν ότι το πλησιέστερο του είχε συμβεί ποτέ και το είχε αφήσει να φύγει. Κι αυτό δεν το συγχώρησε ποτέ στον εαυτό του. Από τότε, κάθε χρόνο την ημέρα της Παναγίας, ανέβαινε Αθήνα. Πήγαινε το απογευματάκι σε ένα μέτριας διακόσμησης Café για κανένα δίωρο, μετά θέατρο και στην συνέχεια σε ένα καλό εστιατόριο όπου είχε κλείσει από καιρό ένα τραπέζι για δύο. Τα ξημερώματα τον εύρισκαν πάντα σε ένα μπαράκι να γεύεται καυτά φιλιά από ένα ποτήρι δυνατού αλκοόλ.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-9065237307306413031?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-25327508845532538012009-03-29T00:57:00.003+02:002009-03-29T01:04:22.425+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Sc6roupWlTI/AAAAAAAAAVo/_BTXGN6fX3E/s1600-h/%CE%92%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BD%CE%AE+%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%AE.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 357px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Sc6roupWlTI/AAAAAAAAAVo/_BTXGN6fX3E/s400/%CE%92%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BD%CE%AE+%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%AE.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318376926175728946" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Κύριε, δέξου…</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >κομμένες τις φτερούγες μου<br />κάθε τους που φυτρώνουν<br />να μη με δω να ευτυχώ<br />μη τη καρδιά ματώνουν<br /><br />Κύριε, κάμε…<br />το σ’ αγαπώ να μην το πω<br />μη τύχει και το νιώσω<br />μήπως ξανά ερωτευτώ<br />και πάλι μετανιώσω<br /><br />Κύριε, φέρε μου…<br />τη νύχτα να με πάρει<br />σαν όνειρο να σβήσω<br />προτού τα ξημερώματα<br />μονάχος μου σκορπίσω</span><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:85%;" ><span style="font-family:georgia;">(πόσο θα στοίχιζε στον ουρανό ένα λιγότερο λειψό αστέρι;)</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2532750884553253801?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-39947984601544618852009-03-25T20:59:00.002+02:002009-03-25T21:02:36.637+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Scp_UbT33DI/AAAAAAAAAVg/i1Ydbsj8Uqc/s1600-h/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 333px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Scp_UbT33DI/AAAAAAAAAVg/i1Ydbsj8Uqc/s400/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317202298969513010" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Είμαι αυτός ο κηπουρός<br />κείνος… δίχως δικό του κλήρο<br />που ολιμερίς κοπιάζει<br />αλλά σε ξένο κήπο<br /><br />Φκιάνει πρασιές, παρτέρια<br />για υάκινθους και ρόδα<br />Κλαδεύει και μπολιάζει<br />σκαλίζει ματωμένο χώμα<br /><br />Κι όταν μυρίσει άνοιξη<br />γεμίζει ο τόπος άνθη…<br />μα άλλοι θα απολαύσουνε<br />του κήπου του τα κάλλη<br /><br />Είμαι αυτός ο κηπουρός<br />που η μοίρα είχε κάνει<br />τα όνειρα που πάσχιζε<br />ποτέ του να μην φτάνει<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-3994798460154461885?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-31005091564618827012009-03-02T23:38:00.032+02:002009-03-03T08:41:16.919+02:00<span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 102);font-size:85%;" >Ένα παραμύθι για τα χρόνια που πέρασαν... μια ευχή για 'κείνα που θα 'ρθουν.</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxUYC4zTcI/AAAAAAAAASg/hu3_onzUfiw/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 300px; height: 197px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxUYC4zTcI/AAAAAAAAASg/hu3_onzUfiw/s320/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308710832831679938" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα τόσο δα μικρούλι ποντικάκι. Είχε φτιάξει την φωλίτσα του στην ρίζα ενός δέντρου και όλη την ημέρα την περνούσε στο δάσος μαζεύοντας καρπούς και ξυλαράκια. Λίγο πριν σκοτεινιάσει επέστρεφε στην μικρούτσικη φωλιά του, άναβε το τζάκι με τα ξυλαράκια και με ηρεμία έτρωγε τους λιγοστούς καρπούς που είχε μαζέψει καθώς έτσι μικρούλι και καχεκτικό που ήταν δεν είχε την δύναμη να κουβαλήσει πολύ τροφή. Παρόλα αυτά και μ’ αυτούς τους λίγους καρπούς ήταν ευχαριστημένο. Εξάλλου τόσο μικρό και αδυνατούλι που το έφτιαξε η φύση δεν χρειαζόταν δα και πολύ φαγητό για να χορτάσει. Το μόνο που το πείραζε καμιά φορά ήταν που τα άλλα ποντίκια, εκμεταλλευόμενοι το μέγεθος του, συνεχώς το αποπαίρνανε, το χλεύαζαν και το συμπεριφερόταν άσχημα. Μάλιστα δεν ήταν λίγες οι φορές που του έκλεβαν και τους καρπούς που με τόση δυσκολία κουβαλούσε στην φωλιά του. Έτσι το ποντικάκι δεν είχε πολλά πάρε-δώσε με τα υπόλοιπα ποντίκια και κάθε φορά που συναντούσε κάποιο περιοριζόταν στα τυπικά χωρίς να επιδιώκει ιδιαίτερες σχέσεις. Με τον καιρό το ποντικάκι απομονώθηκε από τα υπόλοιπα ποντίκια τα οποία τον θεωρούσαν πολύ ιδιόρρυθμο και περίεργο. Ίσως μερικά να πίστευαν ότι ήταν και τρελό να ζει μονάχο του τόσο καιρό. Το είχαν κολλήσει διάφορα υποτιμητικά επίθετα και πάντα το κοιτούσαν με καχύποπτο μάτι εάν τύχαινε ποτέ και το έβλεπαν. Έτσι με τον καιρό, αντί το ποντικάκι να φοβάται μη τυχόν συναντήσει κάποιο άλλο ποντίκι, ήταν τα άλλα τα ποντίκια που ένιωθαν άβολα όταν το έβρισκαν στον δρόμο τους και προσπαθούσαν να το αποφύγουν. Έτσι περνούσαν οι μέρες η μία μετά την άλλη. Το ποντικάκι όσο ευτυχισμένο κι αν ένιωθε μέσα στην μοναξιά του, είχε κρυφό παράπονο που το μικρό του μέγεθος τον είχε αναγκάσει να ζει τόσο μακριά από τα υπόλοιπα ποντίκια.<br /><br />Μια συνηθισμένη μέρα, όπως γυρνούσε από το δάσος άκουσε γοερό κλάμα κι αναστεναγμούς μέσα από ένα θάμνο. Τρέχει να δει τι συμβαίνει και βλέπει ένα τοσοδούλικο σπουργιτάκι να κλαίει μ’ αναφιλητά.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxV5SxSjsI/AAAAAAAAASw/uflUjgkS5bo/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 133px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxV5SxSjsI/AAAAAAAAASw/uflUjgkS5bo/s400/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308712503542451906" border="0" /></a><br />- «Γιατί κλαις σπουργιτάκι μου» του λέει.<br />- «Έπεσα σε μεγάλη καταιγίδα και φοβερό τυφώνα και έσπασε η φτερούγα μου και τώρα δεν μπορώ να πετάξω και έτσι μικρό κι αδύναμο που είμαι θα με φάνε τα θηρία του δάσους» του απάντησε.<br />- «Μην φοβάσε σπουργιτάκι» του αποκρίνεται, «να… έχω εδώ ξυλαράκια από το δάσος να σου φτιάξω ένα νάρθηκα για την σπασμένη σου φτερούγα… και καρπούς να φας να δυναμώσεις και να γίνεις καλά».<br />- «Μα αυτά τα έχεις μαζέψει για να ζεστάνεις την φωλιά σου και να χορτάσεις την δική σου πείνα» γυρίζει όλο απορία και του αποκρίνεται το σπουργιτάκι.<br />- «Μην στεναχωριέσαι, δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα κοιμηθώ νηστικός σε μια παγωμένη φωλιά, εξάλλου το δάσος είναι μεγάλο και μπορώ να βγω να μαζέψω άλλους καρπούς, αρκετούς και για τους δυο μας», απάντησε αμέσως το ποντικάκι, ξέροντας όμως πως θα έπρεπε να υπερβάλει τις δυνάμεις του για να κάνει κάτι τέτοιο.<br /><br />Κι έτσι το ποντικάκι, χωρίς άλλη κουβέντα, έφτιαξε έναν γερό νάρθηκα να κρατήσει την σπασμένη φτερούγα και μ’ όση δύναμη που του είχε απομείνει από την κούραση της ημέρας κουβάλησε το σπουργιτάκι στην μικρή του φωλιά. Με τα υπόλοιπα ξυλαράκια άναψε την φωτιά στο τζάκι και έδωσε όλους τους καρπούς που είχε μαζέψει στο τραυματισμένο σπουργίτι. Βλέποντας όμως πως δεν είναι αρκετοί αποφάσισε ότι θα έπρεπε να μαζέψει κι άλλους. Έτσι, μόλις το σπουργιτάκι αποκοιμήθηκε, βγήκε στο δάσος για τροφή. Κάτι εξαιρετικά σπάνιο για ένα ποντίκι, καθώς η νύχτα στο δάσος ήταν πολύ επικίνδυνη ακόμη και για πολύ μεγαλύτερα σε μέγεθος και δύναμη ζώα. Παρόλα αυτά, το ποντικάκι όχι μόνο βγήκε, αλλά μάζεψε τόσο πολλούς καρπούς και ξυλαράκια που με μεγάλη δυσκολία κατάφερε να τα σύρει πίσω στην φωλιά.<br /><br />Για μέρες πολλές το ποντικάκι φρόντιζε το σπουργιτάκι. Έβγαινε στο δάσος και έφερνε κάθε φορά όλο και περισσότερους καρπούς καθώς θα έπρεπε το σπουργιτάκι να έχει άφθονη τροφή για να γιατρευτεί η σπασμένη του φτερούγα. Πολλές φορές μάλιστα το ποντικάκι αναγκαζόταν να βγαίνει και νύχτες για τροφή έτσι ώστε το σπουργιτάκι να έχει ένα πλούσιο πρωινό την επόμενη μέρα. Μέρα με τη μέρα, το σπουργιτάκι δυνάμωνε όλο και πιο πολύ με τις φροντίδες από το ποντικάκι και άρχισε να αναπτύσσεται μια δυνατή φιλία μεταξύ τους. Το σπουργιτάκι έλεγε στο ποντικάκι πόσο πολύ του άρεσε να πετάει, του έλεγε για το παράπονο του που δεν γεννήθηκε μεγάλο και δυνατό και ήταν αναγκασμένο να ανέχεται τον χλευασμό και τα πειράγματα από τα άλλα μεγαλύτερα πουλιά του δάσους. Και το ποντικάκι του αποκρινόταν ότι η ουσία δεν είναι να είναι κάποιος δυνατός αλλά να έχει μεγάλη ψυχή και να εκτιμά αυτά που τόσο απλόχερα χαρίζει το δάσος. Και συνήθιζε τότε το σπουργιτάκι να του απαντά ότι το ποντικάκι είχε πολύ μεγάλη ψυχή και πολύ μεγάλη καρδιά που ούτε λιοντάρι δεν την είχε. Και κάθε μέρα, αισθανόμενο ευγνωμοσύνη, δεν σταματούσε να το ευχαριστεί για την καλοσύνη που του είχε δείξει. Και πράγματι το ποντικάκι άρχισε να νιώθει μέρα με τη μέρα δυνατός σαν λιοντάρι και το όφειλε σε αυτό το σπουργίτι που του έδειξε πόσα μεγάλα πράγματα θα μπορούσε να κάνει εάν για λίγο παράβλεπε την αδυναμία του μεγέθους του και ένιωθε το μεγαλείο της ψυχής του.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxYVAMFrfI/AAAAAAAAATA/2fzpwatoV2Q/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_2b.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 241px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxYVAMFrfI/AAAAAAAAATA/2fzpwatoV2Q/s400/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_2b.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308715178614173170" border="0" /></a><br />Μάλιστα όταν κοιτούσε τον καθρέφτη νόμιζε ότι μπορούσε να διακρίνει και μια χαίτη να φυτρώνει γύρω από το λαιμό του την οποία άρχισε με επιμέλεια να κουρεύει καθημερινά καθώς γινόταν πολύ λόγος από τα υπόλοιπα ποντίκια για εκείνο το σπουργιτάκι που είχε στη φωλιά του και δεν ήθελε να προκαλεί τα βλέμματα των άλλων πάνω του. Έτσι, δεν άργησε το ποντικάκι να πιστεύει ότι ήταν γραφτό του να ζήσει για πάντα με το σπουργιτάκι. Αλλά και το σπουργιτάκι αναγνωρίζοντας τα αισθήματα που είχε το ποντικάκι γι’ αυτό έκανε κι εκείνο όνειρα για το μέλλον.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxXPJ-y3II/AAAAAAAAAS4/d_PpAMFPdTg/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_3.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 281px; height: 347px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxXPJ-y3II/AAAAAAAAAS4/d_PpAMFPdTg/s400/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308713978651925634" border="0" /></a>Όμως μόλις έθραψε η φτερούγα του, το σπουργιτάκι ένιωθε πολύ άβολα μέσα στην μικρή φωλίτσα και με ανεβασμένο ηθικό ήθελε πάλι να κατακτήσει τους ουρανούς. Έτσι μια μέρα που γύρισε το ποντικάκι στην φωλιά του φορτωμένο καρπούς και ξύλα από το δάσος, αντί για το σπουργιτάκι, βρήκε μονάχα ένα γράμμα που περιείχε πολλές ευχαριστίες και ακόμα περισσότερες ευχές για το μέλλον. Το ποντικάκι στενοχωρήθηκε πολύ αλλά κατά βάθος ήξερε πως δεν θα μπορούσε ποτέ να προσφέρει στο σπουργιτάκι την ελευθερία των αιθέρων. Έτσι το πείρε απόφαση πως τα σχέδια του να ζήσει για πάντα με το σπουργίτι ήταν όλα αδύνατα και ότι ποτέ δεν θα το δει ξανά στη ζωή του. Με πληγωμένη αλλά συνάμα σιδερένια καρδιά προσπάθησε να ξαναβρεί τους συνηθισμένους ρυθμούς της ζωής του. Ήταν όμως αδύνατο να ξεχάσει το μικρό του σπουργιτάκι, αυτό που του άλλαξε την ζωή, που το έκανε να μην σκιάζεται τα κυνηγάρικα ζώα της νύχτας και να μην στεναχωριέται από τα περιγελαστικά λόγια των άλλων ποντικών.<br /><br />Εντωμεταξύ τα υπόλοιπα ποντίκια του δάσους είχαν αρχίσει να θορυβούνται με την αλλόκοτη συμπεριφορά του μικρού ποντικιού.<br />«Δεν είναι δυνατό…» έλεγαν, «ένα ποντίκι να ζει μαζί με ένα σπουργίτι».<br />«Και ποιος είναι αυτός δηλαδή, να μαζεύει τόσο πολύ τροφή και ξύλα από το δάσος και να την στερεί από τις δικές μας οικογένειες» πρόσθεταν με στόμφο άλλα.<br />«Να σηκωθεί να φύγει κι αυτός και το παλιο-σπουργίτι του από το δάσος μας… κι αν δεν φύγει μόνος του να τον διώξουμε εμείς» συμπλήρωναν τα πιο θερμόαιμα.<br />Μέχρι που μια μέρα αποφάσισαν όλα μαζί να πάνε στην φωλιά του μικρού ποντικιού για να του κοινοποιήσουν τις αποφάσεις τους χωρίς να γνωρίζουν βέβαια ότι το σπουργίτι τους είχε ήδη προλάβει σε αυτή τους την κίνηση αλλά για τους δικούς του λόγους. Όλα μαζί, μικρά και μεγάλα, αρσενικά και θηλυκά, μαζεύτηκαν γύρω από την ρίζα του δέντρου που είχε φτιάξει το ποντικάκι την φωλίτσα του κι άρχισαν να του φωνάζουν:<br /><br />«Να φύγεις απ’ το δάσος μας, να φύγεις κι εσύ και το σπουργίτι σου».<br />«Τι σόι ποντίκι είσαι εσύ που ζήσεις μ’ ένα σπουργίτι;».<br />«Ρεζιλίκια, τα ποντίκια να ζουν με τα σπουργίτια»<br /><br />κι άλλα τέτοια αισχρά που ανάγκασαν το ποντικάκι όσο κι αν δεν το επιδίωκε να βγει έξω και για πρώτη φορά στη ζωή του να προστατεύσει τις επιλογές του.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxZk8cEXMI/AAAAAAAAATQ/G6GRKAtXvOc/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_4.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxZk8cEXMI/AAAAAAAAATQ/G6GRKAtXvOc/s320/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308716551996988610" border="0" /></a>«Βρωμερά και σιχαμένα ποντίκια…» τους είπε, «ποιοι είστε εσείς που θα κρίνεται τους άλλους, που μήτε την ουρά σας δεν μπορείτε να σεβαστείτε;».<br />«Μια ζωή με αποπαίρνατε και με χλευάζατε γιατί δεν μπορούσατε να αποδεχτείτε το διαφορετικό και τώρα ανίκανα και κοντόφθαλμα πλάσματα πάλι το ίδιο πράττετε σε βάρος κάποιου που ούτε καν τον ξέρετε και μπρος σας δεν τον είχατε ποτέ σας συναντήσει».<br />«Σας πρόλαβε, ανόητα και θλιβερά ποντίκια και χάρισμα σας το δάσος και οι βρωμερές φωλιές σας …»<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxbDnD5STI/AAAAAAAAATY/a1M1Ii01iJI/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_5.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 301px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxbDnD5STI/AAAAAAAAATY/a1M1Ii01iJI/s320/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308718178346027314" border="0" /></a>κι όσο μιλούσε το ποντικάκι τόσο πιο πολύ ύψωνε την ένταση της φωνής του. Και όσο ανέβαινε η ένταση της φωνής του, τόσο πιο πολύ οργή έβγαζαν τα λόγια του. Κι όσο πιο πολύ οργή ξεχυνόταν από μέσα του, τόσο πιο πολύ ένιωθε την καρδιά του να χτυπά και να μεγαλώνει, μέχρι που, από ένα σημείο και μετά η φωνή του έγινε στριγκλιά και η στριγκλιά του βροντή και η βροντή βρυχηθμός. Εεε…, δεν ήθελαν και πολύ τα ποντίκια, ήταν και αυτή η χαίτη που από τότε που έφυγε το σπουργιτάκι δεν είχε κουρευτεί… ήταν και η αμφιβολία για το άδικο που διεκδικούσαν… και χωρίς πολλά-πολλά με τον πρώτο βρυχηθμό άρχισαν να τρέχουν τρομοκρατημένα αριστερά και δεξιά για να κρυφτούν ουρλιάζοντας με φρίκη:<br /><br />«Το ποντίκι έγινε λιοντάρι!! Το ποντίκι έγινε λιοντάρι!!».<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Saxbm49b2xI/AAAAAAAAATg/ZZXn0Oz8RIM/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_6.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Saxbm49b2xI/AAAAAAAAATg/ZZXn0Oz8RIM/s400/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308718784446192402" border="0" /></a><br />Μια αρκούδα μάλιστα που έτυχε να περνάει από εκεί κοντά, έτρεξε κι αυτή φοβισμένη κάπου να κρυφτεί μη τυχόν και συναντήσει το τρομερό λιοντάρι που έβγαζε αυτόν τον τρομακτικό βρυχηθμό.<br /><br />Μετά από αυτό το επεισόδιο, το ποντικάκι ένιωσε ότι δεν μπορεί πια να παραμείνει κοντά στα υπόλοιπα ποντίκια κι αποφάσισε να φύγει μακριά, κάπου που να μην το ξέρουν. Είχε ακούσει από τις ιστορίες της σοφής κουκουβάγιας για ένα μέρος στην άκρη του δάσους όπου έβρισκαν καταφύγιο όλα τα κατατρεγμένα ζώα. Έτσι λοιπόν αποφάσισε να βρει αυτό το μέρος και να ζήσει εκεί μακριά από τα ύπουλα και ζηλόφθονα μάτια των υπόλοιπων ποντικών. Έτσι κι έγινε.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxcYyi4XhI/AAAAAAAAATo/A9XS6Nbt7XQ/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_7.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxcYyi4XhI/AAAAAAAAATo/A9XS6Nbt7XQ/s320/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308719641717661202" border="0" /></a>Για μήνες περιπλανιόταν στο δάσος, πότε με οδηγό το ένστικτό του και πότε ρωτώντας τα ζώα που συναντούσε, για εκείνο τον περίεργο και απόκοσμο τόπο, μέχρι που τελικά έφτασε στο πιο σκοτεινό και απόμακρο σημείο του δάσους, στην «χώρα της λήθης». Με το που βρέθηκε εκεί ένιωσε σαν το σπίτι του. Αν και το μέρος αυτό ήταν σκοτεινό, κρύο και αφιλόξενο, αμέσως το ένιωσε πολύ οικείο. Σύντομα άρχισε να συναντάει πολύ περίεργα πλάσματα αλλά τόσο, μα τόσο φιλικά.<br /><br />Το πρώτο που συνάντησε ήταν μια κάργα που είχε τόσο υπέροχη και γλυκιά φωνή που έμοιαζε με κελάιδισμα αηδονιού.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxdhgnO5NI/AAAAAAAAAT4/12O-hG7VUHo/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_8.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 272px; height: 199px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxdhgnO5NI/AAAAAAAAAT4/12O-hG7VUHo/s320/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308720891034526930" border="0" /></a>- «Καλώς το ποντίκι που βρυχάται!» του είπε μόλις τον είδε.<br />- «Και που με ξέρεις εσύ;» της αποκρίνεται με αμηχανία.<br />- «Η κουκουβάγια μας είπε για σένα πριν πολύ καιρό… αλλά δεν θέλει και πολύ να καταλάβω ποιος είσαι. Σε προδίδει η χαίτη γύρω από το λαιμό…» του ανταποκρίνεται καθώς του άπλωσε το χέρι της χαμογελώντας φιλικά για το καλώς όρισες.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Saxe2GZbB1I/AAAAAAAAAUI/0saAWElhHKk/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_9.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 146px; height: 197px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/Saxe2GZbB1I/AAAAAAAAAUI/0saAWElhHKk/s320/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308722344286160722" border="0" /></a>Η κάργα του σύστησε κι άλλα ζώα που ζούσανε εκεί και το ποντικάκι έγινε σύντομα φίλος και μ’ ένα γουρουνάκι που ήξερε να χορεύει καλύτερα κι από φλαμένγκο. Και τα αλλόκοτα ζώα της «χώρας της λήθης» δεν είχαν τελειωμό. Ένας τυφλοπόντικας που μπορούσε να βλέπει μακρύτερα κι από γεράκι, μια κότα που ήταν ολόιδιο παγώνι, ένα φίδι με τρίχωμα αλεπούς, κι άλλα κι άλλα πολλά. Κι οι μέρες περνούσαν πολύ όμορφα εκεί. Συχνά τα «πλάσματα της λήθης» βρισκόντουσαν σε μεγάλες παρέες και έλεγε καθένα την ιστορία του επιδεικνύοντας με καμάρι τα ιδιαίτερα χαρίσματα που τα έκανε τόσο διαφορετικά από τα υπόλοιπα. Μονάχα το ποντικάκι ποτέ δεν είχε πει την δική του ιστορία. Ίσως γιατί δεν μπορούσε ακόμα να πιστέψει σ’ αυτή την αγάπη και φιλία που του χάριζαν τα υπόλοιπα αλλόκοτα ζώα. Χαιρόταν όμως πάρα πολύ να ακούει τις ιστορίες τους και δεν χόρταινε να βλέπει το γουρουνάκι να κάνει τις εκπληκτικές του πιρουέτες συνοδευμένες από το μελωδικό τραγούδι της κάργας.<br /><br />Μέχρι που ένα βράδυ όλα τα ζώα βάλθηκαν να πείσουν το ποντικάκι να πει επιτέλους την δική του ιστορία και να το ακούσουν έστω και μια φορά να βρυχάται. Έτσι κι έγινε, το ποντικάκι έβαλε όλη του την δύναμη κι έβγαλε ένα πολύ τρομερό και δυνατό βρυχηθμό που έκανε όλα τα υπόλοιπα ζώα να παγώσουν προς στιγμή από τον φόβο τους. Μετά, αφού τους καθησύχασε άρχισε να τους λέει την ιστορία του και το παράπονό του για το σπουργιτάκι και τον ξαφνικό αλλά δικαιολογημένο φευγιό του. Αφού τελείωσε την ιστορία του τα υπόλοιπα ζώα άρχισαν να σιγοψιθυρίζουν αναμεταξύ τους μέχρι που ένα άλογο με φτερά κύκνου γυρίζει και του λέει όλο αυθάδεια:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxhnnH5xxI/AAAAAAAAAUQ/udXUdbvbH50/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_10.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxhnnH5xxI/AAAAAAAAAUQ/udXUdbvbH50/s400/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308725393907894034" border="0" /></a><br />«Μα είχανε δίκιο τα υπόλοιπα ποντίκια που θέλανε να σε διώξουνε. Δεν είναι και λίγο πράγμα να θέλεις να ζήσεις με ένα σπουργίτι!!»<br /><br />Το ποντικάκι ξαφνιάστηκε και όταν και τα υπόλοιπα ζώα άρχισαν να συμφωνούν με το άλογο και να τον επικρίνουν ένιωσε πολύ άσχημα και τόση μεγάλη ντροπή που αναγκάστηκε χωρίς να μιλήσει να φύγει με σκυμμένο το κεφάλι.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxjAixv1cI/AAAAAAAAAUo/99ZSim5Y2Mc/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_11.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxjAixv1cI/AAAAAAAAAUo/99ZSim5Y2Mc/s320/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_11.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308726921749583298" border="0" /></a>Τίποτα πια δεν ήταν το ίδιο. Ένιωθε πλέον το σκοτάδι να τον πνίγει και κάθε μέρα που περνούσε ήταν σαν να κρύωνε ο αέρας όλο και πιο πολύ γύρω του. Τα υπόλοιπα ζώα άρχισαν να τον κοιτούν περίεργα κι εκείνο άρχισε σιγά-σιγά να τα αποφεύγει. Μονάχα την κάργα συναντούσε που-και-που και το γουρουνάκι αλλά κι αυτά με τον τρόπο τους έμοιαζαν σα να ήθελαν να απομακρυνθούν από κοντά του. Οι εμφανίσεις του γινόταν όλο και λιγότερες μέχρι που εξαφανίστηκε και κανένας δεν το είδε ποτέ πια.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxifuaojEI/AAAAAAAAAUg/w8VXgEDv2k8/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_12.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 251px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SaxifuaojEI/AAAAAAAAAUg/w8VXgEDv2k8/s400/%CE%A4%CE%BF+%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD_12.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308726357938179138" border="0" /></a><br />Μόνο μετά από χρόνια πολλά, η κουκουβάγια, σε ένα από ταξίδια της όταν σταμάτησε να ξεκουραστεί για λίγο στην «χώρα της λήθης», μίλησε για ένα περίεργο ζώο που συνάντησε ψηλά σε ένα μακρινό και ψηλό βουνό.<br /><br />«… εκεί Θεέ μου ήταν τόσο ψηλά που και σκουλήκι να ήσουν, ένιωθες ότι πετάς. Εκεί λοιπόν είδα το πιο αλλόκοτο πλάσμα στον κόσμο. Έμοιαζε πολύ μ’ εκείνο το ποντίκι που βρυχιόταν κι αν δεν είχε εκείνα τα τέσσερα πόδια, θα έπαιρνα όρκο σας λέω, πως ήτανε αητός! …»</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 51);font-size:85%;" >{στην Μ.}</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-3100509156461882701?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-50887627755444261222008-10-04T18:32:00.007+03:002009-01-24T03:27:58.859+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Το blog αυτό ανοίχτηκε ως συνέχεια μιας προσπάθειας να αναπνεύσω αέρα ανθρωπιάς πιστεύοντας ότι κι εγώ μπορώ να εμφυσήσω τέτοιες πνοές στους άλλους με τον δικό μου ιδιαίτερο τρόπο. Στην προσπάθεια αυτή στάθηκαν στο πλευρό μου μια χούφτα άνθρωποι που μου έδωσαν θάρρος να ξεπεράσω τις αρχικές μου φοβίες και να βγάλω προς τα έξω καθετί αυθεντικό που θα μπορούσα να διαθέτω. Είναι οι άνθρωποι που με ενέπνευσαν και εξακολουθούν να με εμπνέουν. Δεν έχω λόγια αρκετά ηχηρά για να τους εκφράσω τις ευχαριστίες μου. Δεν θα ήθελα να τους κατονομάσω καθώς γνωρίζω ότι δεν είναι άνθρωποι που προσφέρουν για να εισπράξουν, είναι άνθρωποι που προσφέρουν για να προσφέρουν, είναι άνθρωποι. Καθένας από αυτούς για τους δικούς του λόγους. Θα πω μόνο τούτο: μέσα στο «αιώνιο σκοτάδι» που ταξιδεύουμε πάντα πίστευα ότι υπήρχαν λαμπερά «αστέρια» και το blog αυτό μ’ έκανε να βρω τέτοιες ψυχές που με αγκάλιασαν και ελπίζω να ένιωσαν την ζεστασιά της δικής μου αγκαλιάς. Ευτυχώς για όλους μας υπάρχουν ακόμα άνθρωποι και το blog τούτο με βοήθησε να το καταλάβω, να τους ανακαλύψω και να φτερουγίσω μαζί τους σε πιο όμορφους κόσμους, κόσμους που μόνο στα όνειρα μου έβλεπα μέχρι χτες.<br /><br />Δυστυχώς οι αυξημένες επαγγελματικές μου υποχρεώσεις δεν μου επιτρέπουν πλέον να «χάνομαι» μέσα στις λέξεις, ούτε να βλέπω χρώματα στο μαύρο. Κι αν ακούγεται παράξενο κάτι τέτοιο, έχω να πω πως, αυτοί που το «μαύρο» έχουν ενδυθεί στην ουσία έχουν καταφέρει να αποποιηθούν, έστω και για λίγο, το εγώ τους, να δουν και να ακούσουν όχι με τα μάτια τους, ούτε με τα αυτιά τους, αλλά με την ψυχή τους μόνο. Και για να μιλήσει η ψυχή χρειάζεται απόλυτη ηρεμία, να επιτρέψει στο μαύρο να λάμψει. Κλείνω λοιπόν για αόριστο το συγκεκριμένο blog μέχρι να μπορέσω και πάλι να νιώσω τους ήχους της «νύχτας» απαλλαγμένη από την σιωπή της καθημερινότητας που αναπόφευκτα με έχει κατακλύσει το τελευταίο διάστημα.<br /><br />Σας αφήνω με ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι με την ελπίδα σύντομα να αξιωθώ να ξαναγράψω εδώ. Θα σας επισκέπτομαι όποτε μπορώ και κάθε φορά που θέλω να νιώσω άνθρωπος. Σας ευχαριστώ όλους για όσα τόσο καιρό απλόχερα μου προσφέρατε.</span></div><br /><div style="text-align: center;"><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/DP2VyquMAaM&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/DP2VyquMAaM&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Rolling Stones - Paint It Black<br /><br />I see a red door and I want it painted black<br />No colors anymore I want them to turn black<br />I see the girls walk by dressed in their summer clothes<br />I have to turn my head until my darkness goes<br /><br />I see a line of cars and they’re all painted black<br />with flowers and my love both never to come back<br />I see people turn their heads and quickly look away<br />Like a new born baby it just happens every day<br /><br />I look inside myself and see my heart is black<br />I see my red door and it has been painted black<br />Maybe then I’ll fade away and not have to face the facts<br />It’s not easy facin up when your whole world is black<br /><br />No more will my green sea go turn a deeper blue<br />I could not foresee this thing happening to you<br />If I look hard enough into the settin sun<br />My love will laugh with me before the mornin comes<br /><br />I see a red door and I want it painted black<br />No colors anymore I want them to turn black<br />I see the girls walk by dressed in their summer clothes<br />I have to turn my head until my darkness goes<br /><br />Hmm, hmm, hmm,...<br /><br />I wanna see it painted, painted black<br />Black as night, black as coal<br />I wanna see the sun blotted out from the sky<br />I wanna see it painted, painted, painted, painted black<br /><br />Yeah!<br /><br />Hmm, hmm, hmm,...<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-5088762775544426122?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-33545970040256103592008-09-23T11:24:00.002+03:002008-09-23T11:26:42.803+03:00<div style="text-align: center;"><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vLkEkCpZ0y4&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vLkEkCpZ0y4&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);"><br />Sail away with me honey<br />I put my heart in your hands<br />Sail away with me honey now, now, now<br />Sail away with me<br />What will be will be<br />I wanna hold you now<br /><br />Crazy skies all wild above me now<br />Winter howling at my face<br />And everything I held so dear<br />Disappeared without a trace<br />Oh all the times Ive tasted love<br />Never knew quite what I had<br />Little darling if you hear me now<br />Never needed you so bad<br />Spinning round inside my head<br /><br />Sail away with me honey<br />I put my heart in your hands<br />Sail away with me honey now, now, now<br />Sail away with me<br />What will be will be<br />I wanna hold you now<br /><br />Ive been talking drunken gibberish<br />Falling in and out of bars<br />Trying to find some explanation here<br />For the way some people are<br />How did it ever come so far<br /><br />Sail away with me honey<br />I put my heart in your hands<br />Sail away with me honey now, now, now<br />Sail away with me<br />What will be will be<br />I wanna hold you now<br />Sail away with me honey<br />I put my heart in your hands<br />Sail away with me honey now, now, now<br />Sail away with me<br />What will be will be<br />I wanna hold you now</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-3354597004025610359?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-87929523262132402292008-08-25T13:33:00.000+03:002008-08-25T13:34:47.358+03:00<div style="text-align: center;"><a style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SLJ_Rv-z9QI/AAAAAAAAANA/rKdgFTOoOMs/s1600-h/%CE%9C%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B7+1.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SLJ_Rv-z9QI/AAAAAAAAANA/rKdgFTOoOMs/s320/%CE%9C%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B7+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238389259499730178" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" > </span><a style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SLJ_RjvkQCI/AAAAAAAAANI/i2_AXGEJAT0/s1600-h/%CE%9C%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B7+2.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SLJ_RjvkQCI/AAAAAAAAANI/i2_AXGEJAT0/s320/%CE%9C%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B7+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238389256214560802" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Σαν ξένο με αγκάλιασες<br />με έκανες κομμάτια<br />με έσβησες, με σφάλισες<br />στα όμορφα μου έκλεισες τα μάτια<br /><br />Μ’ αδίκησες, με άφησες<br />να φύγω από κοντά σου<br />Ζητιάνος να αποζητώ<br />μια στάλα απ’ τη καρδιά σου<br /><br /><a style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SLKDHJq5YiI/AAAAAAAAANo/qC9hreaPS38/s1600-h/%CE%9C%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B7+3.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SLKDHJq5YiI/AAAAAAAAANo/qC9hreaPS38/s400/%CE%9C%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B7+3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238393475463471650" border="0" /></a><br /><br />Γιατί με καταδίκασες<br />να σ’ αγαπήσω τόσο<br />να σκύψω, ν’ απομακρυνθώ<br />παρείσακτος να νιώσω!<br /><br />Τα όνειρα μου έπνιξες<br />με βούτηξες στον πόνο<br />Γιατί με εκδικήθηκες<br />να ικετεύω μόνο!<br /><br /><a style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SLJ_R5L1DpI/AAAAAAAAANY/aePeJiRUYFA/s1600-h/%CE%9C%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B7+4.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SLJ_R5L1DpI/AAAAAAAAANY/aePeJiRUYFA/s320/%CE%9C%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B7+4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238389261970247314" border="0" /></a><br /><br />Δυο μέτρα γης θα σου κρατώ<br />να απλωθώ σα γείρω<br />όπως με μόλυνες εσύ<br />έτσι να σε μολύνω</span><br /><br /><a style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SLKDj8a8NSI/AAAAAAAAANw/8pmr0TSgWbE/s1600-h/%CE%9C%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B7+5.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SLKDj8a8NSI/AAAAAAAAANw/8pmr0TSgWbE/s400/%CE%9C%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B7+5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238393970123093282" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-8792952326213240229?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com85tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-10997927068108186152008-08-17T10:12:00.005+03:002008-08-18T10:40:59.796+03:00<div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-lTYxPVDXtU&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/-lTYxPVDXtU&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Οι δικοί μου ξένοι, οι πιο μακρινοί<br />είναι αυτοί που ζουν κοντά μου<br />Τους κοιτάζω, τους αγγίζω, τους μιλώ<br />τους ανοίγω την καρδιά μου<br /><br />Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός<br />μέσ’ στην άγνωστη ψυχή του<br />Ο καθένας στην δική του ξενιτιά<br />πολεμάει για τη ζωή του<br /><br />Οι δικοί μου ξένοι... είν’ οι αγαπημένοι<br /><br />Οι δικοί μου ανθρώποι ζούνε μακριά<br />κι από μακριά αγαπάνε<br />Έτσι μεγαλώνει ο κόσμος κι η καρδιά<br />και θυμόμαστε όπου πάμε<br /><br />Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός<br />κι αδελφή ψυχή γυρεύει<br />Και στα κρύσταλλα κομμάτια της καρδιάς<br />την αλήθεια του λαξεύει<br /><br />Οι δικοί μου ανθρώποι... της καρδιάς μου οι τόποι<br />Οι δικοί μου ανθρώποι... της καρδιάς μου οι τόποι<br /></span><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >{Στίχοι/Μουσική: Χαρούλα Αλεξίου}</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-1099792706810818615?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-25771317713475588292008-08-09T17:26:00.004+03:002008-08-09T17:39:46.797+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SJ2p_zOalSI/AAAAAAAAAM4/CYtr0p8JZAY/s1600-h/%CE%9D%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%BA%CE%BF%CF%82.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SJ2p_zOalSI/AAAAAAAAAM4/CYtr0p8JZAY/s400/%CE%9D%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%BA%CE%BF%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232525255621907746" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Άγρια ανάγκη, δυνατή<br />ως έρωτα μεγίστη ηδονή<br />ως ύστατη ανάσα για ζωή<br /><br />Ώρα κοινή, όλων των ζώων προσμονή<br />τρίτη μεταμεσημβρινή<br />η ώρα που τους έλκει ιερή<br /><br />Ένας νερόλακκος και η πορεία τους μοναχική<br />μια εμπειρία τόσο μαγική<br />χαμένες οι φοβίες και τα μίση ‘κείνη τη στιγμή<br /><br />Απόλαυση μοναδική<br />όταν η φύση δεν λέει να κρατηθεί<br />καθώς η δίψα κλείνει κάθε ανοιχτή πληγή<br /><br />Κι έπειτα ξανά απ’ την αρχή<br />Όλα τα ζώα επιστρέφουνε στη γνώριμη σκηνή<br />να γίνουν θύματα ή σαρκοφάγοι κυνηγοί<br /><br />Έτσι μου μοιάζει κι η δική μας αφορμή<br />Ένας νερόλακκος να περιμένει κάπου ‘κει<br />να συναντιόμαστε για μια αγκάλη τρυφερή<br />για ένα μοναχά φιλί<br />να ξεδιψάμε, μήπως κι αντέξουμε ακόμα μία ανατολή<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2577131771347558829?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-42038726452818516692008-08-04T11:45:00.002+03:002008-08-04T11:52:33.164+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:85%;font-family:georgia;" >Το παρακάτω κείμενο το έλαβα σήμερα από το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο και ένιωσα τέτοια ομορφιά που θέλω να την μοιραστώ μαζί σας...<br />(ο επίλογος στο τέλος δεν ανήκει σε μένα αλλά τον υιοθετώ μέχρι κεραίας)</span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SJbB50XmqYI/AAAAAAAAAMw/U_qNDB8CpFk/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CE%A0%CE%B1%CF%81%CF%8C%CE%BD.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SJbB50XmqYI/AAAAAAAAAMw/U_qNDB8CpFk/s400/%CE%A4%CE%BF+%CE%A0%CE%B1%CF%81%CF%8C%CE%BD.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230581216291760514" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Ο ένας άνδρας αφηνόταν να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κατέβουνε υγρά από τα πνευμόνια του. Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη την ώρα του ξαπλωμένος. Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες αδιάκοπα. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στο στρατό, που πήγαν διακοπές...<br /><br />Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον «συγκάτοικό» του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο. Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου μπορούσε να ανοιχτεί και να ζωογονηθεί ο δικός του κόσμος από όλη τη δραστηριότητα και το χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω.<br /><br />Το παράθυρο έβλεπε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα. Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και μια ωραία θέα του ορίζοντα της πόλης μπορούσε να φανεί στο βάθος. Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσια λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό.<br /><br />Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε. Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική, μπορούσε να τη δει στο μάτι του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο το απεικόνιζε με παραστατικές λέξεις.<br /><br />Μέρες, βδομάδες και μήνες πέρασαν...<br /><br />Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερά για το μπάνιο τους μόνο για να δει το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του. Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό σώμα. Όταν θεωρήθηκε πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή, και εφόσον σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο.<br /><br />Σιγά, επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα να δει για πρώτη φορά του τον έξω κόσμο. Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι. Αντίκρισε ένα λευκό τοίχο.<br /><br />Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να ανάγκασε το συχωρεμένο συγκάτοικό του να του περιγράφει τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο. Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο. Πρόσθεσε, «Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει θάρρος».<br /><br />Επίλογος:<br />Υπάρχει πελώρια ευτυχία στο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρά τη δική μας κατάσταση. Μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη, αλλά η ευτυχία, όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται. Αν θες να νιώθεις πλούσιος, απλά μέτρα όλα τα πράγματα που έχεις τα οποία δεν αγοράζονται με χρήματα. Το σήμερα είναι ένα δώρο, γι' αυτό αποκαλείται <span style="font-weight:bold;">«Το παρόν»</span>.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-4203872645281851669?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-25610711156759974562008-08-02T10:28:00.004+03:002008-08-02T13:29:56.644+03:00<div style="text-align: center;"><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102); font-style: italic;" >-- αφιερωμένο --</span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/D_KY1G8SK3o&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/D_KY1G8SK3o&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Whenever it rains I think of you<br />And I always remember that day in May<br />When I saw you walking in the rain<br />I know not what it was nor why<br />For ususally I'm quite shy<br />I ax'd your name, you smile and said Lorraine<br />I ax'd if I could share your umbrella<br />You smiled and said what a cheeky little fella<br /><br />Now I'm standin' in the rain in vain, Loraine<br />Hoping to see you again<br />Tears fall from me eyes like rain, Loraine<br />A terrible pain in me brain, Loraine<br />You're drivin' me insane<br /><br />Whenever it rains I think of you<br />And I always remember that day in May<br />When I saw you walking in the rain<br />I know not what it was nor why<br />For ususally I'm quite shy<br />but from the moment I saw you<br />I knew, that I needed you in my life<br />from that moment on I knew<br />that I wanted you for my wife<br /><br />Now I'm standin' in the rain in vain, Loraine<br />Hoping to see you again<br />Tears fall from me eyes like rain, Loraine<br />A terrible pain in me brain, Loraine<br />You're drivin' me insane<br /><br />Whenever it rains I think of you<br />And I always remember that day in May<br />When I saw you walking in the rain<br />I know not what it was nor why<br />For ususally I'm quite shy<br />I said let's go back to my place for some coffee<br />You frown and said well, kiss me batty<br />I fell so ashamed, I did not even notice<br />When your bus came, and went again<br /><br />Now I'm standin' in the rain in vain, Loraine<br />Hoping to see you again<br />Tears fall from me eyes like rain, Loraine<br />A terrible pain in me brain, Loraine<br />You're drivin' me insane, Loraine, Loraine, Loraine</span></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SJQOpYStrzI/AAAAAAAAAMo/zpsk7Qks1w8/s1600-h/Loraine.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SJQOpYStrzI/AAAAAAAAAMo/zpsk7Qks1w8/s400/Loraine.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229821171342356274" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2561071115675997456?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-81871855991024561292008-07-28T02:11:00.001+03:002008-07-28T02:14:15.846+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SH0eE_p2jUI/AAAAAAAAAMg/0sfnfS0GBVg/s1600-h/%CE%A3%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF+%CE%9A%CF%81%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%BF.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SH0eE_p2jUI/AAAAAAAAAMg/0sfnfS0GBVg/s320/%CE%A3%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF+%CE%9A%CF%81%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%BF.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223364213974928706" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Βουβάθηκε η σκέψη μου και τόσο μ’ αποστρέφει<br />νερό που χύθηκε και πια δεν επιστρέφει<br /><br />Σκοτάδι που δεν μπόρεσε λιγάκι να μ’ αγγίξει<br />σιωπή που δεν κατάφερε στα δάκρυα να με πνίξει<br /><br />τσιγάρο που μου άφησε στο στόμα μια πικρία<br />ανάσες που ξοδεύτηκαν δίχως ζωής αιτία<br /><br />αγέρι δε με δρόσισε κι απέμεινα να καίω<br />αρμύρα που δε μ' έφκιασε σε θάλασσα να πλέω<br /><br />Θλιμμένα με κοιτούν απόψε τα αστέρια<br />Το αύριο... σπασμένο κρύσταλλο στα χέρια</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-8187185599102456129?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-17152629751249322752008-07-20T12:04:00.001+03:002008-07-20T12:04:28.643+03:00<span style="color: rgb(255, 153, 0); font-style: italic;font-size:85%;" ><span style="font-family:georgia;">{εμπνευσμένο από <a href="http://darkvirtualpoetry.blogspot.com/2008/03/blog-post_30.html">ανάρτηση</a> της Μαρίας Ρ}</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Όλα μου ταίριαζαν απόλυτα…<br />οι τυφλές αναμνήσεις<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SExwj2YgRpI/AAAAAAAAALA/aLBuf0Kl0J4/s1600-h/%CE%95%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SExwj2YgRpI/AAAAAAAAALA/aLBuf0Kl0J4/s320/%CE%95%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209662630156846738" border="0" /></a>οι παντογνώστριες νύχτες<br />τα παραπονεμένα όνειρα<br />τα υπεργεμισμένα πατώματα<br /><br />Όλα, μα όλα τα ένιωθα δικά μου…<br />Μόνο αυτή η αμμουδιά δεν ήταν πλέον<br />Ούτε θεούς συνάντησα!<br />Θάλασσα, μόνο θάλασσα απέραντη...<br />Α! Ναι! Και μια αλυσίδα με άγκυρα<br /><br />Ποντισμένος από καιρό να αναμένω<br />Θυμάμαι είχα λόγους<br />για την ακινησία τούτη<br />μα τώρα πια εξέχασα πως να ερμηνεύω<br /><br />Εύχομαι αυτή μου η αμνησία<br />ικανή να αποδειχθεί για να με προφυλάξει<br />απ’ το στερνό μου όνειρο<br />που λέω να υποκύψω<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-1715262975124932275?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-61218151260968600262008-07-16T01:12:00.002+03:002008-07-16T01:20:48.604+03:00<span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Τα δυο αδέρφια ακολουθούσαν το πλήθος που όλο και μεγάλωνε. Κι όσο μεγάλωνε τόσο πιο ανώνυμο γινόταν. Θα πρέπει να περπατούσαν για περισσότερες από 20 ημέρες. Κρυβόταν την μέρα και πορευόταν τη νύχτα. Άγνωστος ο προορισμός για τους περισσότερους, μα ακατανόητα ελπιδοφόρος. Εκτός από τα πρησμένα πόδια, τίποτα δεν θύμιζε ότι επρόκειτο για ανθρώπους.<br /><br /><a style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SHKRETt20gI/AAAAAAAAAMI/_lr409d55bo/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CE%A6%CF%85%CE%BB%CE%B1%CF%87%CF%84%CF%8C.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SHKRETt20gI/AAAAAAAAAMI/_lr409d55bo/s400/%CE%A4%CE%BF+%CE%A6%CF%85%CE%BB%CE%B1%CF%87%CF%84%CF%8C.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220394421273940482" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Ο μεγαλύτερος αδερφός κρατούσε συνεχώς τον μικρότερο από το χέρι προσπαθώντας να διαφυλάξει το τελευταίο στεγανό της ανθρώπινης σχέσης. Δεν ήταν η υπόσχεση που είχε δώσει πάνω στα άψυχα κορμιά των γονιών του, ούτε η υπέρ-προστασία που έδειχνε πάντα για τον μικρό, νοητικά ανάπηρο αδερφό του. Ήταν η ανάγκη να εκπληρώσει κάθε εφηβικό του όνειρο ενάντια σ’ εκείνο τον παράλογο πόλεμο. Να αποδείξει ότι δεν συμμετέχει σ’ αυτή τη διαμάχη για το αυτονόητο κι ότι μπορεί να την υπερβεί. Ήλπιζε…! Το καταραμένο παιδαρέλι ήλπιζε!<br /><br />Κι όταν η πείνα ή η δίψα τον λύγιζε, έχωνε βαθιά μέσα στην παλάμη του το γυάλινο φυλαχτό που του έδωσε ο μοναδικός εφηβικός του έρωτας και καθώς το έσφιγγε στεκόταν και πάλι ορθός σαν ένα αόρατο ξωτικό να ξεπηδούσε από κείνο το φυλαχτό και του φυσούσε μέσα στις φλέβες του τη ζωή όλου του κόσμου. Κείνος ο ξανθός άγγελος με την αστεία φατσούλα και το μεγάλο χαμόγελο που του έφτιαχνε τα πιο ονειρικά ταξίδια. Αυτό το χαζό φυλαχτό, μια άμορφη μάζα από απροσδιόριστης υπόστασης κρύσταλλο – μάλλον σκέτο γυαλί – που είχε βρει στην ακρογιαλιά και της το δώρισε ως ένδειξη αιώνιας φιλίας. Του το επέστρεψε την ημέρα που με τους γονείς της έφυγαν από την χώρα καθώς τα σύννεφα του πολέμου φαινόταν να εγκυμονούν καταστροφή. «Να μου το φέρεις πίσω…» του είπε και τον φίλησε στα χείλη καθώς ένα διαμάντι άφηνε τα γαλανά της μάτια και χάνονταν στο χώμα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SHKWX999bDI/AAAAAAAAAMQ/V1o-ZcE4r-Q/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CE%A6%CF%85%CE%BB%CE%B1%CF%87%CF%84%CF%8C+2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SHKWX999bDI/AAAAAAAAAMQ/V1o-ZcE4r-Q/s400/%CE%A4%CE%BF+%CE%A6%CF%85%CE%BB%CE%B1%CF%87%CF%84%CF%8C+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220400256591424562" border="0" /></a><br />Κι όταν η πραγματικότητα «γιάτρευε» την παιδική αγνότητα του αδερφού του – συνήθως την αυγή, όταν σταματούσαν την πορεία για ξεκούραση – τον έπαιρνε αγκαλιά και του έβαζε το φυλαχτό της μέσα στην χούφτα του. «Είναι της ξανθιάς νεράιδας» του έλεγε, «να της το δώσεις όταν θα ‘ρθει» και τον ησύχαζε με την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο. Και το σούρουπο τον έβρισκε πάντα στην ασφάλεια της αδιάτρητης νοητικής υστέρησης καθώς λίγο πριν ανοίξει τα μάτια του, έπαιρνε το φυλαχτό μέσα από την χούφτα του και το κρέμαγε πάλι στο λαιμό του να δυναμώσει για τη νυχτερινή πορεία προς το ακατανόητα ελπιδοφόρο.<br /><br />Πάντα έτσι γινόταν, εκτός απ’ εκείνη την μοιραία παραμονή της εκεχειρίας. Ίσως να έφταιγε η βροχή των τελευταίων ημερών σε συνδυασμό με το καλοσχεδιασμένο έργο των βομβών. Το δεύτερο πάτωμα του σπιτιού-καταφύγιο των δύο αδερφών κατάρρευσε από χαρά για την επικείμενη ανακωχή και καταπλάκωσε το μεγαλύτερο από τα δύο αδέρφια πριν προλάβει να πάρει από τη «παιδική» χούφτα το πολύτιμο φυλαχτό. Δύο μέρες αργότερα, ο κυβερνητικός στρατός εντόπισε μέσα στα ερείπια τον μικρότερο να κοιμάται πάνω στα απομεινάρια του διαλυμένου δεύτερου πατώματος, με τη δεξιά του παλάμη κλειδωμένη σε γροθιά.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SHKanThmH4I/AAAAAAAAAMY/eedViTNwnvc/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CE%A6%CF%85%CE%BB%CE%B1%CF%87%CF%84%CF%8C+3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SHKanThmH4I/AAAAAAAAAMY/eedViTNwnvc/s400/%CE%A4%CE%BF+%CE%A6%CF%85%CE%BB%CE%B1%CF%87%CF%84%CF%8C+3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220404918122585986" border="0" /></a><br />... ... ...<br /><br />Ακόμα και μετά από έντεκα ολόκληρα χρόνια, κανένας δεν κατάφερε να ανοίξει αυτή τη «παιδική» χούφτα με το έγκλειστο φυλαχτό.<br /><br />«Όλη τη νύχτα βαδίζει μηχανικά και αμίλητος σε όλο το θάλαμο, αγαπητή μου. Είναι ακίνδυνος. Ο κ. Καθηγητής θεωρεί ότι είναι κατάλοιπο από το νυχτερινό καραβάνι των προσφύγων του εμφυλίου.» Η νεαρή ξανθιά ψυχίατρος κούνησε με συμπόνια το κεφάλι της, παρατηρώντας μάλλον αδιάφορα άλλη μια περίπτωση ασθενούς που θα έπρεπε πιθανόν να περιθάλψει στην επικείμενη πρώτη της νυχτερινή βάρδια σε αυτό το περιφερειακό ίδρυμα ανιάτων. Ο μικρότερος αδερφός κοιμόταν ήσυχος πάνω στο σιωπηλό κρεβάτι του θαλάμου ενώ σαν αχνό υδατογράφημα ο μεγαλύτερος του κρατούσε τη σφαλιστή παλάμη και του χάιδευε απαλά τα μαλλιά καθώς του ψιθύριζε «... να της το δώσεις όταν θα ‘ρθει». </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6121815126096860026?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-7775440985416874752008-07-11T19:07:00.000+03:002008-07-11T19:07:36.174+03:00<span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 204, 102); font-style: italic;font-family:georgia;" >{εμπνευσμένο από <a href="http://ektiaisthisi.blogspot.com/2008/05/blog-post_06.html">ανάρτηση</a> της Νεράιδας της βροχής}</span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SExkzQ1co1I/AAAAAAAAAKo/ElmltE8eFnk/s1600-h/%CE%8C%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%B1+%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%B9%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SExkzQ1co1I/AAAAAAAAAKo/ElmltE8eFnk/s320/%CE%8C%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%B1+%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%B9%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209649700816069458" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Όμορφα τα παραμύθια<br />όμορφα φτιάχνονται<br />μέσα στο αίμα<br />στις σκέψεις<br />στα λόγια<br />στο βλέμμα<br />στο άγγιγμα<br /><br />Όμορφα τα παραμύθια<br />όμορφα χάνονται<br />με μια μαχαιριά<br />μια λογική στιγμή<br />ένα ψέμα<br />μια ανθρώπινη ματιά<br />ένα σπρώξιμο<br /><br />Όμορφα τα παραμύθια<br />όμορφα μας στοιχειώνουνε...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-777544098541687475?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-3227692371140266012008-07-04T12:57:00.000+03:002008-07-04T12:57:57.453+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Το βλέμμα του είχε κολλήσει με αυθάδικο τρόπο πάνω της. Την κοιτούσε κατευθείαν μέσα στα μάτια, ακόμα μακιγιαρισμένα με τα έντονα χρώματα της θεατρικής παράστασης. Καθισμένος σταυροπόδι εκεί στην δεξιά πλευρά της σκηνής μαζί με τους υπόλοιπους 20 ή 25 ομήρους της ομάδας του. Άλλοι τόσοι στην αριστερή πλευρά της σκηνής. Και μέσα σε αυτούς εκείνη. Οι υπόλοιποι ήταν σαν μην υπήρχαν. Δεν πίστευε στην αποψινή του τύχη που τον είχε φέρει ακριβώς απέναντι και στο ίδιο επίπεδο, λίγα μόλις μέτρα μακριά από τη αιτία κάθε αϋπνίας του. Το πρόσωπο του έλαμπε όπως κάθε βράδυ όταν από τα καθίσματα της πλατείας μαγευόταν από την παρουσία της και ταξίδευε σε κόσμους υπέρτατης ευτυχίας φαντάζοντας να κρατούνται χέρι-χέρι και πότε να περπατούν σε ανθισμένα λιβάδια, πότε να γεύονται το χιόνι σε απάτητες βουνοκορφές, πότε να λούζονται ένα ηλιοβασίλεμα καθισμένοι σε μια παραλία και πότε απλώς να προσπαθούν να μετρήσουν τα άστρα ξαπλωμένοι πάνω στο γρασίδι ενός πάρκου.<br /><br />Τούτη τη φορά όμως ένα ελαφρό χαμόγελο είχε προστεθεί στο λαμπερό του πρόσωπο. Σαν να περίμενε από στιγμή σε στιγμή να ανταμώσει την ματιά της. Σαν να είχε καταφέρει να ξεπεράσει τον φόβο του και αισθανόταν έτοιμος να της μιλήσει, να της εκμυστηρευτεί τον πόθο του, να την κατακτήσει, να κατακτήσει όλο τον κόσμο. Λες και ξαφνικά να είχε ξεφύγει από τη μιζέρια του και ένιωθε σαν τον ιππότη που επιστρέφει νικητής από την μάχη για να δεχθεί από το βασιλιά το χέρι της πανέμορφης πριγκίπισσας.<br /><br />Όμως, μέσα στις 5 περίπου ώρες της ομηρίας τους τίποτα από αυτά δεν είχαν συμβεί. Όχι μόνο δεν αντάμωσε την ματιά της αλλά κανένας άλλος επί σκηνής δεν ένιωθε αυτή τη λάμψη και αυτό το χαμόγελο. Ήταν όλοι τους τόσο τρομοκρατημένοι που κι αυτοί με τον τρόπο τους είχαν ήδη δραπετεύσει αφήνοντας μέσα στον πανικό τους το μοναδικό πράγμα που θα έπρεπε να φυγαδεύσουν, το ίδιο τους το σώμα. Σαν να ήταν εντελώς μόνος του εκεί, μόνος σε μια άδεια σκηνή, σε ένα άδειο θέατρο. Όπως οι νύχτες του, να ξαγρυπνά και να ξαναζεί τα ταξίδια που μαγεμένος είχε φτιάξει στην διάρκεια της προηγούμενης παράστασης. Μόνο ένας από τους μασκοφόρους με τα αυτόματα και τις χειροβομβίδες πρόσεξε αυτό το χαμόγελο. Του φάνηκε όμως τόσο έντονα φωτεινό που αμέσως απέστρεψε το βλέμμα του αλλού και φρόντισε να μην ξανακοιτάξει φοβούμενος ότι θα αναγκαζόταν να ρίξει τον οπλισμό του και να βαδίσει με τα χέρια ψηλά προς την κεντρική πόρτα του θεάτρου για να παραδοθεί στους εκατοντάδες αστυνομικούς που είχαν περικυκλώσει το κτίριο.<br /><br />Όλα έπαψαν να είναι απελπιστικά αργά όταν ένας μασκοφόρος άρχισε να επιλέγει τρία άτομα για εκτέλεση προς παραδειγματισμό που δεν είχαν ακόμη ικανοποιηθεί τα αιτήματα τους. Δύο άντρες και μία γυναίκα, εκείνη, βρέθηκαν χωρίς να το καταλάβουν κάτω από τη σκηνή. Ο άντρας, μόλις συνειδητοποίησε ότι κάτι κακό επρόκειτο να συμβεί στο αντικείμενο του πόθου του, επαναστάτησε. Το βλέμμα του συννέφιασε και έκανε να σηκωθεί από το σανίδι μα η κάνη ενός καλάσνικοφ τον κάρφωσε και πάλι κάτω. Εκείνη είχε παραδοθεί σε υστερία. Παρακαλούσε, έταζε χρήματα, έκλαιγε, έπεφτε στο πλαστικό δάπεδο της πλατείας και ικέτευε μέσα σε φωνές και στριγκλιές.<br /><br />Όλοι είχαν αναστατωθεί και τα βλέμματα τους δεν ξεκολλούσαν από πάνω της. Δεν ήταν βλέμματα λύπης ή συμπόνιας. Έμοιαζαν περισσότερο με βλέμματα ανακούφισης που δεν ήταν εκείνοι στην θέση της. Αντίθετα ο άντρας δεν την κοιτούσε ούτε την άκουγε πλέον. Είχε σηκώσει τα χέρια και ζήτησε από τον οπλισμένο άνδρα από πάνω του να του μιλήσει. Εκείνος έσκυψε ελαφρώς προς το μέρος του χωρίς να τραβήξει την κάνη από πάνω του. Ακολούθησε ένας σύντομος διάλογος μεταξύ τους. Ο μασκοφόρος έκανε ένα νόημα στους συντρόφους του στην πλατεία και η γυναίκα ελευθερώθηκε. Καθώς με δάκρυα χαράς επέστρεφε στην σκηνή, ο άντρας με σταθερό βήμα κατέβαινε από αυτή. Η λάμψη και το χαμόγελο είχαν επιστρέψει στο πρόσωπο του και το βλέμμα του πάλι ακολουθούσε τα μάτια της. Για μια στιγμή διασταυρώθηκαν. Μύρισε το άρωμα της νοτισμένο από τα δάκρυα, ένιωσε την ζέστα του κορμιού της και ένα σκίρτημα του πάγωσε γλυκά το δέρμα. Έλαμπε ακόμη περισσότερο και χαμογελούσε όλο του το κορμί. Εκείνη, χαμένη μέσα στην απροσδόκητη τύχη, για άλλη μια φορά δεν πρόσεξε τίποτα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SEQduc0NYQI/AAAAAAAAAKQ/4gQuDr3nC2Q/s1600-h/%CE%A4%CE%BF+%CE%A7%CE%B1%CE%BC%CF%8C%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SEQduc0NYQI/AAAAAAAAAKQ/4gQuDr3nC2Q/s320/%CE%A4%CE%BF+%CE%A7%CE%B1%CE%BC%CF%8C%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5207319752993497346" border="0" /></a><br />Οι μασκοφόροι ανάγκασαν τους τρεις προς εκτέλεση να γονατίσουν πίσω από την μεγάλη τζαμαρία της κεντρικής εισόδου. Ένας από αυτούς έβγαλε ένα πιστόλι και σημάδεψε τον άντρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ο άντρας εξακολουθούσε να λάμπει και να χαμογελά. Μπρος του οι εκατοντάδες αστυνομικοί δεν πρόσεξαν τίποτα. Κοιτούσαν εκνευρισμένοι τους μασκοφόρους. Σχεδόν ταυτόχρονα με την εκπυρσοκρότηση του πιστολιού άρχισε και η επέμβαση των ειδικών δυνάμεων. Ήταν επιτυχής. Όλοι οι μασκοφόροι σκοτώθηκαν στην επιχείρηση και όλοι οι όμηροι ελευθερώθηκαν. Όλοι οι ζώντες όμηροι. Ούτε ένας από αυτούς δεν χαμογελούσε.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-322769237114026601?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-59483551173859210412008-06-28T00:26:00.001+03:002008-06-28T00:28:26.094+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:85%;" ><span style="font-family:georgia;">Όλα τα όνειρα, γεννιούνται τα απογεύματα, μεγαλώνουν την νύχτα κι έπειτα σβήνουν την αυγή αφήνοντας ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη της επόμενης μέρας.<br />Τα δικά μου, φροντίζω πάντα να τα σκοτώνω κατά την σύλληψη, προτού γεννηθούν... να μένει η νύχτα μου αγέλαστη, αμόλυντη, σιωπηρή και ευωδιαστή, σαν θερινή ψιχάλα...</span></span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SEx1Ef9NdFI/AAAAAAAAALQ/kmE9cELdics/s1600-h/%CE%91%CE%BD%CE%AC%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%B7+%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SEx1Ef9NdFI/AAAAAAAAALQ/kmE9cELdics/s400/%CE%91%CE%BD%CE%AC%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%B7+%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209667589118981202" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Όλα έτσι έπρεπε να γίνουν..<br /><br />Η πλατιά λεωφόρος για ανέμελη εκδρομή<br />Τ’ ανοιχτό αμάξι να ρολάρει ρελαντί<br />Η γλυκιά ευωδιά από πρωινή βροχή<br />Η αόρατη ελπίδα για μία άλλη ανατολή<br /><br />Η τρελή του φαντασία για μια νέα ηδονή<br />Ο μεγάλος κυβισμός στη μηχανή<br />Η ανάγκη για ελεύθερη ψυχή<br />Η γκαζιά μέχρι το τέρμα να κοπεί η αναπνοή<br /><br />Η ταχύτητα που φέρνει καθεμία αλλαγή<br />Η απόδραση απ’ τη συμβατική ζωή<br /><span style="font-weight: bold;">Η αιώνια απάτη για αγάπη δυνατή</span><br /><br />Όλα έτσι έπρεπε να γίνουν<br />Όμορφα, καταδικασμένα από την αρχή<br />σαν πορεία σε ανάποδη στροφή</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-5948355117385921041?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-71950863199319242152008-06-19T10:03:00.000+03:002008-06-19T10:04:04.268+03:00<span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 102);font-size:85%;" ><span style="font-family:georgia;">{εμπνευσμένο από <a href="http://darkvirtualpoetry.blogspot.com/2008/04/blog-post_30.html">ανάρτηση</a> της Μαρίας Ρ}</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Δεν θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια<br />ο ερχομός της άνοιξης<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SExybezMiEI/AAAAAAAAALI/lve4xQn5GIg/s1600-h/%CE%86%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%BE%CE%B7.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SExybezMiEI/AAAAAAAAALI/lve4xQn5GIg/s320/%CE%86%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%BE%CE%B7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209664685410650178" border="0" /></a>ένα ξυράφι…<br />ένα μαχαίρι…<br />ένα πιστόλι…<br />ένα σχοινί και ένα δέντρο…<br />αρκούν<br /><br />μια ηλιόλουστη μέρα<br />ένα παγωμένο φωτογραφίας γέλιο<br />κι ένα συρτάρι αναμνήσεις<br /><br />Βλέπεις μικρή μου…<br />δεν θέλει πολλά ο ουρανός να κατεβεί<br /><br />Α! Ναι! κι ένας κρυφός έρωτας<br />Μα από αυτούς έχουμε φτιάξει μπόλικους<br />Έτσι δεν είναι μικρή μου;<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-7195086319931924215?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-45743251131688347072008-06-13T00:13:00.000+03:002008-06-13T00:14:26.634+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 204, 102); font-style: italic;font-family:georgia;" >{εμπνευσμένο από <a href="http://dikaios.pblogs.gr/2008/05/aponera.html">ανάρτηση</a> του Δ Δικαίου}</span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SExuE8VbneI/AAAAAAAAAKw/oIqZ6zWIBx0/s1600-h/%CE%91%CE%BD%CE%AC%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SExuE8VbneI/AAAAAAAAAKw/oIqZ6zWIBx0/s400/%CE%91%CE%BD%CE%AC%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209659900155370978" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Αφήσαμε βροχές αγαπημένες να μας προσπεράσουν<br />μη τάχα λιώσουμε στις καυστικές σταγόνες τους<br />που τόσο επιθυμούσαμε<br /><br />Αφήσαμε νέφη άλλων ουρανών μέλι να στάξουν πάνω μας<br />μα δηλητήριο απόμεινε και μια πικρία αφήνει κάθε γλύκα<br />Πόσο είχαμε συμβιβαστεί!<br /><br />Και τώρα τι μας μένει;<br /><br />Δυο στίχοι, δύο δάκρυα, μια νύχτα μοναξιά<br />απόνερα σε βόρβορο, λυμάτων δυσωδία<br /><br />Εκείνο που δεν τόλμησε τότες η ψυχή<br />Ανάμνηση για μια αναπνοή<br />που πάντα θα 'ναι ικανή<br />έως τα ξημερώματα να μας διατηρεί</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-4574325113168834707?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-22272527512452918642008-06-09T03:00:00.000+03:002008-06-09T03:16:46.843+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SEv_iOd4K6I/AAAAAAAAAKg/gfOe_yo_u9A/s1600-h/%CE%91%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%B7+%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CF%89%CF%83%CE%B7.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SEv_iOd4K6I/AAAAAAAAAKg/gfOe_yo_u9A/s400/%CE%91%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%B7+%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CF%89%CF%83%CE%B7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209538357448158114" border="0"></a><br /><div style="text-align: center;"><font style="color: rgb(51, 204, 255);" face="georgia">Η ώρα είναι τρεις…<br /><br />Απόψε νιώθω ατελείωτα ρομαντικός<br />Θες να ‘ναι το μικρό της ώρας;<br />Θες να ‘ναι το παράνομο αλκοόλ;<br />Θες να ‘ναι ‘κείνο το τραπεζάκι κάτω από το θολό φως;<br />Θες να ‘ναι ο φίλος που μιλούσε με την ψυχή του;<br /><br />Ότι και να ‘ναι, απόψε νιώθω ατελείωτα ρομαντικός<br />Κάτι που έχει χρόνια να χτυπήσει την πόρτα μου<br /><br />Θα μπορούσα να ζωγραφίσω με τα πιο απίθανα χρώματα<br />Θα μπορούσα να ταιριάξω τις πιο ανείπωτες λέξεις<br />Θα μπορούσα να δημιουργήσω τις πιο σαγηνευτικές μελωδίες<br />Θα μπορούσα να περάσω τις πιο άγριες θάλασσες<br />Θα μπορούσα να ταξιδέψω στους πιο μακρινούς πλανήτες<br /><br />Μα κάτι λείπει...<br /><br />Μου λείπει ένα φεγγάρι<br />Μου λείπει ένα πλακόστρωτο να ανηφορίσω<br />Μου λείπει ένα δροσερό αεράκι<br />Μου λείπει ένα μυρωδάτο κυματάκι<br />Μου λείπει μια μελαγχολική βροχή<br />Μου λείπει ένα τρεμουλιαστό φως κεριού<br />Μου λείπει μία ζέστα από τζάκι<br />Μου λείπει ένα κελάηδισμα πουλιού<br />Μου λείπει μια άνοιξη<br />Μου λείπεις εσύ…<br /><br />Απόψε θα μπορούσα να ‘μουνα ατελείωτα ρομαντικός<br />μα ήρθες και μου θύμισες πως πάντα κάτι θα μου λείπει<br />Καληνύχτα!<br /></font><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2227252751245291864?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-79965064314616265812008-06-06T22:08:00.005+03:002008-06-06T22:17:04.082+03:00<span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-family:georgia;" >{εμπνευσμένο από <a href="http://naya-dreamthrum.blogspot.com/2008/05/blog-post_22.html">ανάρτηση</a> της Naya}</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Θα ήθελα<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SEmMMr0BOWI/AAAAAAAAAKY/sbr7P_IycRU/s1600-h/%CE%98%CE%B1+%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SEmMMr0BOWI/AAAAAAAAAKY/sbr7P_IycRU/s320/%CE%98%CE%B1+%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5208848593577916770" border="0" /></a>να έσβηνα τα θέλω της<br />προτού ανάψουν μέσα της<br />Προτού τα δει να έρχονται<br /><br />Θα ήθελα<br />να μάρανε τα θέλω μου<br />προτού ανθίσουν μέσα μου<br />Να χάνονται στους δρόμους<br />χωρίς ποτέ να με 'βρουν<br /><br />Ναι, αυτό θα ήθελα<br />Ν’ άδειαζε η ζωή μας<br />απ' τα ερωτηματικά<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-7996506431461626581?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-13454740333382617102008-06-04T17:01:00.005+03:002008-06-05T08:01:04.542+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Έκλεισε το τηλέφωνο το ίδιο απογοητευμένος όπως το είχε σηκώσει. Ένιωθε τις αδυναμίες του, τα θέλω του, τα όνειρα του, τις ουτοπίες του να σχηματίζουν μια θηλιά γύρω από το λαιμό του, να του σφίγγουν με πείσμα την καρωτίδα χωρίς όμως να τον πνίγουν, μονάχα να του κόβουν τις αναπνοές. Ένιωθε όλο και μεγαλύτερο το κάθετο της άρνησης. Ένας άσσος. Μαχαίρι στην καρδιά. Ψηφίο που μαρτυρά τις επιλογές του. Το ασυμβίβαστο του. Η μονάδα. Μόνος.<br /><br />Φόρεσε τα ρούχα που ήθελε να τον χαρακτηρίζουν. Ένα τζίν παντελόνι για την απλότητα του. Ένα άσπρο πουκάμισο με καφέ και κίτρινες ρίγες για τα όνειρα του. Ένα σκούρο θαλασσί σακάκι για τον ρόλο του. Και τα μαύρα του παπούτσια για την ματιά του στο μέλλον. Η πορεία σύντομη. Συνηθισμένη. Καθ’ οδόν, ανίερες υπάρξεις χαιρετούσαν αυτό που νόμιζαν ότι έβλεπαν και αυτό που ήλπιζαν να τους παραδοθεί. Μπήκε στο μπαρ με το γνωστό του βέβαιο βήμα. Πήγε πάλι απόψε για το παραμύθι του.<br /><br />Οι θεοί της νύχτας δεν άργησαν να κλωτσήσουν την ανέμη. Οι διάφορες άρχισαν να εκδηλώνονται. Φιλάκια, γελάκια, σκουντήματα, τριψίματα. Αηδία. Ένας συνάδελφος μύρισε «ψοφίμι» και κόπιασε στο τραπέζι του. Τα σφηνάκια άδειαζαν το ένα πίσω από το άλλο. Η δική του απογοήτευση δεν άδειαζε με τίποτα. Μέχρι που το βλέμμα του συναντήθηκε με εκείνης. Από μέσα του κούνησε απογοητευτικά το κεφάλι του. Απλά δεν είχε όρεξη για το ίδιο παραμύθι. Μα οι θεοί προβλέπουν πάντα.<br /></span></div><div style="text-align: center;"><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zeB1bIr8fUg&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/zeB1bIr8fUg&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="344" width="425"></embed></object><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" ><br />Σάλσα!!! Η ψυχή του έγινε ένας απέραντος αναστεναγμός. Πείρε το ποτό και τα τσιγάρα του και αποτραβήχτηκε στο εσωτερικό του καταστήματος, κάτω από τα ηχεία, για να ακούει την μουσική και όχι τα μάταια γέλια τους. Άναψε τσιγάρο, έκλεισε τα μάτια και άφησε τον ρυθμό να τον λικνίζει απαλά στο «είμαι κάπου αλλού». Σε λίγα λεπτά ένιωσε μια ζέστα να τον αγγίζει ανάλαφρα στη μέση. Γύρισε και την αντίκρισε. Εκείνη, του έπιασε την αριστερή παλάμη και τυλίχτηκε πάνω του. Ο ρυθμός της σάλσα οδηγούσε τα βήματα τους. Σαν ασώματα φτερά αφέθηκαν στο πικάντικο στροβίλισμα των ήχων της κιθάρας και των πνευστών. Παρασύρθηκαν κι οι δυο στο «είμαστε κάπου αλλού». Αφέθηκαν σ’ αυτό το χορό χωρίς να ανταλλάξουν λέξη. Μετά από αιώνες, το κομμάτι τελείωσε. Εκείνη, με αργές και απαλές κινήσεις ξετυλίχθηκε από πάνω του σαν πέπλο και χωρίς να τον κοιτάξει απομακρύνθηκε στην παρέα της. Εκείνος, έμεινε εκεί προσπαθώντας να βρει τις κομμένες του ανάσες μέσα στο αλκοόλ, την νικοτίνη και την πλανεύτρα σάλσα που εξακολουθούσε να αντηχεί μέσα στο άφτερο σώμα του.<br /><br />Στο τέλος της νύχτας, πολύ μετά την αποχώρηση του ιδιοκτήτη, απέρριψε την πρόταση των υπαλλήλων του μπαρ για συνέχεια. Ήταν αυτή η μυστήρια περηφάνια του να φεύγει όπως ερχόταν. Εξάλλου, οι θεοί του είχαν φτιάξει κι απόψε ένα όμορφο παραμύθι… κι ας μην ήταν ικανό να του πάρει την απογοήτευση και να του δώσει πίσω τις χαμένες αναπνοές.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-1345474033338261710?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-86174749499508414702008-06-01T20:15:00.004+03:002008-06-01T20:26:04.021+03:00<span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 102);">{εμπνευσμένο από ανάρτηση της <a href="http://darkrain67.blogspot.com/2008/05/blog-post_20.html">Μαρίας Ν</a>}</span></span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SELajDf8_RI/AAAAAAAAAKI/-y3ROncU1Y8/s1600-h/%CE%98%CE%BB%CE%AF%CF%88%CE%B7.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SELajDf8_RI/AAAAAAAAAKI/-y3ROncU1Y8/s320/%CE%98%CE%BB%CE%AF%CF%88%CE%B7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206964414963318034" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Την στρίμωξαν τα κύματα<br /><br />Την φθείραν οι ανέμοι<br /><br />Την λάτρεψαν ποιήματα<br /><br />και έγειρε η έρμη<br /><br /><br />Απάγκιο βρήκε μια νυχτιά<br /><br />(που η αρμύρα είχε δωρίσει)<br /><br />σε μια μονάχη ακρογιαλιά<br /><br />εκεί για να σαπίσει<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-8617474949950841470?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-90137045840772320562008-05-27T18:03:00.006+03:002008-05-27T19:07:58.690+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Αφιερωμένο σε όλους αυτούς τους σταυροφόρους που αποφάσισαν να καθαρίσουν το διαδίκτυο προτού σκεφτούν να καθαρίσουν πρώτα τις δικές τους ψυχές από τον τυφλό εγωισμό τους.<br />Αφιερωμένο σε όλους αυτούς τους αντιστασιακούς που θεωρούν ότι δημοκρατία είναι οτιδήποτε δεν τους ενοχλεί και ελευθερία λόγου είναι οτιδήποτε συμφωνεί με την δική τους άποψη.<br />Αφιερωμένο σε όλους αυτούς τους υπεράνω που θεωρούν ότι έντιμο, πρέπον και ορθό είναι να καταδικάζεις χωρίς να αφουγκράζεσαι, χωρίς να διαλέγεις, χωρίς να ψηλαφείς.<br />Αφιερωμένο σε όλους αυτούς τους γυρολόγους που προσπαθούν να νιώσουν ότι υπάρχουν προσπαθώντας με βία να εισχωρήσουν για λίγο στη ζωή των άλλων.<br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tzQXNnLs7MQ&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/tzQXNnLs7MQ&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br />Σε όλους εσάς λοιπόν αγαπητοί μου – κι ας αναγκάζομαι να ανέβω στο επίπεδό σας - αφιερώνω το παραπάνω (προσοχή "στους στίχοι"), ευχόμενος να κατανοήσετε ότι ο δρόμος αντιπαράθεσης που έχετε επιλέξει δεν λύνει τα προβλήματα σας και συνάμα σας ενημερώνω ότι για άλλη μια φορά αποδεικνύετε με τον πιο περίτρανο τρόπο την ορθότητα των επιλογών μου. Διότι εάν η συμπεριφοράς σας ορίζει τον ουρανό σας, τον ήλιο σας και την θρησκεία σας, είμαι ευτυχής που δεν σας πιστεύω πλέον και καλώς ζω εδώ στο σκοτάδι μακριά από τις αετίσιες πτήσεις σας.<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-9013704584077232056?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-41140620555530164862008-05-19T08:54:00.009+03:002008-05-19T09:06:42.168+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SDEWc12vrBI/AAAAAAAAAJg/o2Lgv9j-sL8/s1600-h/%CE%BC%CE%B1%CF%82+%CF%83%CF%85%CE%B3%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5,+%CE%94%CE%99%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%A0%CE%97+1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SDEWc12vrBI/AAAAAAAAAJg/o2Lgv9j-sL8/s400/%CE%BC%CE%B1%CF%82+%CF%83%CF%85%CE%B3%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5,+%CE%94%CE%99%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%A0%CE%97+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201963729338477586" border="0" /></a><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;font-size:180%;" >την περίοδο αυτή βρίσκομαι σε νιρβάνα<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SDEWh12vrCI/AAAAAAAAAJo/Yt5Vpx9YBkI/s1600-h/%CE%BC%CE%B1%CF%82+%CF%83%CF%85%CE%B3%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5,+%CE%94%CE%99%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%A0%CE%97+2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SDEWh12vrCI/AAAAAAAAAJo/Yt5Vpx9YBkI/s400/%CE%BC%CE%B1%CF%82+%CF%83%CF%85%CE%B3%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5,+%CE%94%CE%99%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%A0%CE%97+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201963815237823522" border="0" /></a>(κοντά σας όταν ολοκληρωθεί το re-boot)<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SDEWol2vrDI/AAAAAAAAAJw/l0DMtS7-RSg/s1600-h/%CE%BC%CE%B1%CF%82+%CF%83%CF%85%CE%B3%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5,+%CE%94%CE%99%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%A0%CE%97+3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SDEWol2vrDI/AAAAAAAAAJw/l0DMtS7-RSg/s400/%CE%BC%CE%B1%CF%82+%CF%83%CF%85%CE%B3%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5,+%CE%94%CE%99%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%A0%CE%97+3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201963931201940530" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 204, 102); font-weight: bold;font-size:200%;">ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ</span></span><br /></div><br /><br /><div> <br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-4114062055553016486?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-42892946303447722242008-05-18T10:19:00.003+03:002008-05-18T10:23:11.836+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SC_YuF2vrAI/AAAAAAAAAJY/xTP14aNQ5j8/s1600-h/10+%CE%BA%CE%B9%CE%BB%CE%AC+%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%AF%CF%83%CE%B9.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SC_YuF2vrAI/AAAAAAAAAJY/xTP14aNQ5j8/s320/10+%CE%BA%CE%B9%CE%BB%CE%AC+%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%AF%CF%83%CE%B9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201614380993588226" border="0" /></a><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Θα κάνω ένα δώρο στο εαυτό μου<br />να ανεβώ στο ύψος το δικό μου<br />Δέκα κιλά χασίσι θα αγοράσω<br />πάνω απ’ τα σύννεφα για πάντα να πετάξω<br /><br />Θα πάψω με τα επίγεια να ασχολούμαι<br />τα κορίτσια άλλο πια δεν θα φοβούμαι<br />Κι όταν με πιάνει αυτός ο πανικός<br />θα φτιάχνομαι μαστούρης κυνικός<br /><br />Δεν θα κάνω πλέον όλα αυτά που πρέπουν<br />Δεν θα κοιτώ ότι οι άλλοι βλέπουν<br />Χασίσι θα τζουράρω στα πνεμόνια<br />μαστούρας να με ζώνουνε δαιμόνια<br /><br />Θα αφήσω έρωτες, φίλους και θυσίες<br />Ανθρώπινες δεν θα ‘χω αμαρτίες<br />Χαρμάνι φίνο με πίπα θα φουμάρω<br />Στους ουρανούς της ζάλης σαν αετός θα φθάνω<br /><br />Όπως μου έρχονται τα λόγια θα τα λέω<br />και τους τριγύρω μου δεν θα πιστεύω<br />Δέκα κιλά χασίσι θα αγοράσω<br />τη φάση μου επιτέλους να την κάνω<br /><br /><span style="font-style:italic;">{20 Ιαν 1990}</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-4289294630344772224?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-70510692035795859052008-05-16T11:26:00.005+03:002008-05-16T11:54:50.720+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:85%;" ><span style="font-style: italic;font-family:georgia;" >{εμπνευσμένο από ποίημα της Μαρίας Ρ στο blog <a href="http://darkvirtualpoetry.blogspot.com/2008/05/blog-post_15.html">Dark Virtual Poetry</a>}</span></span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SC1H9l2vq-I/AAAAAAAAAJI/XrYKNwrcEYE/s1600-h/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SC1H9l2vq-I/AAAAAAAAAJI/XrYKNwrcEYE/s320/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200892268142111714" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Άδειασες από πρότυπα εραστών<br />ή μήπως κατανοείς το ανυπεράσπιστο μου<br />όταν κοιτώντας τη παλάμη μου<br />ειρωνικά μου ανακοίνωσες<br />για την ανύπαρκτη γραμμή της ζωής μου;<br /><br />Θα ‘θελα πολύ να σου ‘φερνα<br />δυο στάλες ουρανό<br />και μια μποτίλια ήλιο<br />μεθυστική αθώωση να νιώσεις<br />μα εδώ κάτω<br />σαπίσαν και οι λέξεις<br />θρυμματίζονται<br />κι αρνούνται να ταιριάξουν<br /><br />Δεν ξέρω αν κατάλαβες!<br />Έχω από καιρό αποσυντεθεί<br />και δεν θυμάμαι πλέον σε ποιο<br />ανεκπλήρωτο ανήκω<br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">(να ξέρεις ότι, νυχτώνει και στις πιο σκοτεινές σπηλιές)</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-7051069203579585905?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-81282286383213511672008-05-13T18:30:00.002+03:002008-05-13T18:36:33.126+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SCmy112vq9I/AAAAAAAAAJA/s_Y_piIZBRc/s1600-h/Give+me+reasons.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SCmy112vq9I/AAAAAAAAAJA/s_Y_piIZBRc/s400/Give+me+reasons.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199883882835454930" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Νιώθω σαν εκείνο το ιππότη που μια μεγάλη φυσική καταστροφή του εξαφάνισε όλο του το βιος και του πείρε όλους του υποτακτικούς. Σαν εκείνο τον ιππότη που γυρνώντας νικητής από την τελευταία μάχη μαθαίνει ότι ο Βασιλιάς του πέθανε από μια άγνωστη και ανίατη αρρώστια. Σαν εκείνο τον ιππότη που βλέπει την πριγκίπισσά του να ξεψυχάει μέσα στην αγκαλιά του καθώς το φαρμακωμένο αίμα από το ανεπαίσθητο δάγκωμα μιας τυχαίας οχιάς πνίγει και τα τελευταία κύτταρα των ματιών της. Νιώθω σαν εκείνο τον ιππότη που περιπλανιέται σε ξένη γη χωρίς σκοπό και αιτία.<br /><span style="font-style: italic;">Give me reasons not to...</span><br /><br />Τα μεσημέρια κάθομαι κάτω από πανάρχαια πλατάνια παρακαλώντας τους θεούς του δάσους να με λυτρώσουν από την αναίτια ετούτη περιπλάνηση. Να στείλουν κάποιο μεγάλο θηρίο να με καταβροχθίσει καθώς αποκαμωμένος θα κλείνω τα μάτια για λίγη ηρεμία. Να στείλουν τον πιο δόλιο ληστή τους να μου αρπάξει ότι μου έχει απομείνει. Να στείλουν τον πιο ταλαντούχο μάγο τους να με μεταμορφώσει σε βράχο σε απάτητη κορφή.<br /><span style="font-style: italic;">Give me reasons not to...</span><br /><br />Τα βράδια βυθίζομαι στα νερά των ποταμών προκαλώντας τις νύμφες των λιμνών να με λευτερώσουν από αυτή την ανήθικη τιμωρία. Να με μουδιάσουν με τα αρώματα των μαγικών νούφαρων. Να εισχωρήσουν μέσα στο κορμί μου. Να γιομίσουν το κεφάλι μου με τις απίστευτες παραισθήσεις τους. Να με παραδώσουν στην αιώνια τρέλα. Να νιώθω πως υπάρχω αλλά να μην είμαι εκεί.<br /><span style="font-style: italic;">Give me reasons not to...</span><br /><br />Τα ξημερώματα ικετεύω τις νεράιδες που τρελές χορεύουν στο κατόπι μου να μου εμφανίσουν ένα χωριό καμένο από στρατιές βαρβάρων, με γυναίκες να κλαίνε για τους σφαγμένους συζύγους τους και παιδιά να μένουν άλαλα στη θέα των αποκεφαλισμένων μανάδων τους. Να σκοτωθώ για αυτούς παίρνοντας εκδίκηση για κείνα τα εγκλήματα. Να μου εμφανίσουν ξερά απέραντα χωράφια και αγρότες να προσφέρουν ανθρωποθυσίες παρθένων κοριτσιών σε δράκους βουνών για να αφήσουν μια στάλα νερό να τρέξει στα ποτάμια τους. Να σκοτωθώ για αυτούς προσπαθώντας όλους τους δράκους μονάχος να ξεκάνω.<br /><span style="font-style: italic;">Give me reasons to live for...</span><br /><br />Τις ικετεύω να μου δωρίσουν μια στιγμή μόνο να αγναντέψω πάλι την αυλή μου, να προσκυνήσω τον γέρο Βασιλιά μου, να ξαναδώ τα μάτια της πριγκίπισσας μου.<br /><span style="font-style: italic;">Give me reasons to die for...</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-8128228638321351167?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-61655690488746841322008-05-12T17:46:00.007+03:002008-05-12T18:10:46.030+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 204, 102); font-style: italic;font-family:georgia;font-size:85%;" >Με αφορμή τα διάφορα πισώπλατα μαχαιρώματα που συμβαίνουν ανάμεσα σε γνωστούς και άγνωστους blogger έλαβα το παρακάτω γράμμα.</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 102); font-style: italic;font-family:georgia;font-size:85%;" >(Παρακαλώ αυτή τη φορά κρατήστε τους σχολιασμούς για τον εαυτό σας, το έχουμε όλοι ανάγκη)</span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SChZq12vq8I/AAAAAAAAAI4/LSPZBPyjSMw/s1600-h/%CE%93%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1+%CE%B1%CF%80%CF%8C+%CF%84%CE%BF+%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SChZq12vq8I/AAAAAAAAAI4/LSPZBPyjSMw/s400/%CE%93%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1+%CE%B1%CF%80%CF%8C+%CF%84%CE%BF+%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199504362345311170" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Αγαπητέ Εαυτέ,<br /><br />Γνωρίζω ότι έχεις κάπως ξαφνιαστεί. Ξέρω-ξέρω, ποτέ δεν πίστευες ότι οι νεκροί θα μπορούσαν να είναι τόσο επιτήδειοι ή τόσο ηλίθιοι ώστε να επικοινωνήσουν με τους ζωντανούς. {πόσο ζωντανός άραγε αισθάνεσαι;} Μα να που τελικά συμβαίνουν θαύματα! {πιστεύεις άραγε ακόμη στα θαύματα;} Σε λίγες μέρες, πρόκειται να πάρεις μεγάλες αποφάσεις στην ζωή σου και χρειάζεσαι κάθε βοήθεια που θα μπορούσε η συμβιβασμένη λογική σου να σου προσφέρει. {είναι αυτή που διάλεξες την ημέρα που με φόνευσες, θυμάσαι;} Αυτός είναι και ο λόγος που σου γράφω, να σου θυμίσω την καθωσπρέπει συμπεριφορά που θα τηρήσεις.<br /><br />Όταν λοιπόν, θα έρθει πάλι εκείνος ο μεγάλος έρωτας στη ζωή σου, πρόσεξε να τον αρνηθείς. Να μην παλέψεις γι’ αυτόν. Να μην δακρύσεις. Να μην τρέξεις από πίσω του. Να μην γίνεις ποιητής για χάρη του. Πρόσεξε καλά και να μετρήσεις κάθε δήθεν ευτυχισμένη μέρα μαζί του. Να σκεφτείς καλά την διαφορά ηλικίας που μπορεί να μην υπάρχει. Να ακούσεις προσεκτικά όλους τους φίλους σου που αποζητούν το καλό σου, να σε προειδοποιούν για το αβέβαιο μέλλον μαζί του. Να μελετήσεις καλά όλα τα σημάδια και να μετρήσεις όλα τα υπέρ και τα κατά, ίσα και με τη βαρύτητα που τους πρέπουν. Και μην φοβηθείς την άρνηση. Οι μεγάλοι έρωτες έρχονται κάθε λίγο και λιγάκι στην ζωή. Την αναστατώνουν για λίγο και φεύγουν το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκαν. Μα κι αν δεν έρθουν ποτέ, ευτυχισμένος να είσαι. Θα γλυτώσεις από πολλούς εφιάλτες που ίσως θα ταλαιπωρήσουν τον ύπνο του δικαίου που απολαμβάνεις τόσο καιρό. Βλέπεις εγώ κρατώ τους περισσότερους από αυτούς να περιποιούνται το μνήμα μου. Κι αν μου ξεφεύγουν καμιά φορά μερικοί, είναι που έχουν αρχίσει να πληθαίνουν τώρα τελευταία και αδυνατώ να τους προλάβω όλους.<br /><br />Όταν λοιπόν θα έρθει η ώρα να προδώσεις τον φίλο σου να μην το σκεφτείς δεύτερη φορά. Κι εκείνος το ίδιο θα έπραττε στη θέση σου. Να είσαι σίγουρος γι’ αυτό. Εξάλλου τι σου χάρισε εκείνος τόσο καιρό. Μόνο να κλαιγόταν μπορούσε και να αποζητά την βοήθεια σου. Όλος ο κόσμος σε έκρινε άσχημα έτσι κι αλλιώς που τον έκανες παρέα. Ένα βρωμερό απόβρασμα της κοινωνίας ήταν που προσπαθούσε να κρατηθεί πάνω σου για να μπορεί να αναπνέει. Εσένα δεν σε σκέφτηκε ποτέ και συνεχώς προσπαθούσε να σε παρασύρει μαζί του στη λάσπη που κυλιόταν καθημερινά. Ποιος λοιπόν χρειάζεται τέτοιους φίλους! Οι φίλοι θα έπρεπε να σε βοηθούν να πετυχαίνεις τα υψηλότερα των ιδανικών όπως πλούτο, δόξα, δημοτικότητα και τις λοιπές γνωστές αρετές των ανθρώπων. Γι’ αυτό σου λέω να δώσεις το φιλί της προδοσίας χωρίς δεύτερη κουβέντα. Και μην φοβάσαι τα αντίποινα. Έχω φροντίσω κάθε βέλος που σε στοχεύει να κατευθύνεται πάνω μου και να χάνεται εκεί, στο σκοτεινότερο βάραθρο της καρδιάς μου. Κι αν καμιά φορά κάποιο από αυτά αστοχεί και σε πετυχαίνει στον καρπό ή στην φτέρνα μην με κακολογείς, βλέπεις έχουν αρχίσει να πληθαίνουν τα αναθεματισμένα και δεν τα προλαβαίνω όλα πλέον.<br /><br />Όταν λοιπόν θα έρθει η ώρα να κρίνεις το καλό από το κακό, θα σου είναι όλα ξεκάθαρα. Φέρε στη θύμηση σου εμένα για να διακρίνεις την μορφή του κακού και βάσει αυτού διάλεξε το καλό. Θυμήσου…<br /><blockquote>Είμαι αυτός που αρνήθηκε να ξεχάσει τον μεγάλο έρωτα, δεν τον αντάλλαξε ποτέ με τίποτα, συνεχώς προσπαθούσε γι’ αυτόν, μέχρι που πλέον στέρεψε εντελώς η ζωή του και δεν είχε τίποτα πλέον να του προσφέρει.<br /><br />Είμαι αυτός που πάλεψε με κάθε ανθρώπινη αδυναμία και προτίμησε να δεχθεί κάθε τους χαστούκι παρά να αφήσει σε κάποιο υπόνομο τα ιδανικά που του έμαθαν από παιδί.<br /><br />Είμαι αυτός που ενώ κρατώ στα χέρια μου το ισχυρότερο τεχνολογικά όπλο, προτίμησα να μείνω φτωχός και να κρύψω από την ανθρωπότητα την δουλειά μιας ολόκληρης ζωής.<br /><br />Είμαι αυτός που κάνω ακόμα παρέα με τον άνθρωπο που μεθούσα μαζί του ως έφηβος σε φεγγαρόφωτες ακρογιαλιές για την καρδιά του ίδιου κοριτσιού κι ας γνωρίζω ότι μου κάνει τεράστιο κακό στην κοινωνική μου εικόνα.<br /><br />Είμαι αυτός που στάθηκε να πολεμήσει για το χώμα που πατούσε ενώ οι υπόλοιποι διάλεγαν κατηφόρες και ανηφόρες για να κρύψουν την αδυναμία τους να αντιταχτούν στο κύμα που ερχόταν.<br /><br />Είμαι αυτός που θα ήθελες τόσο πολύ να του μοιάσεις, μα βλέπεις εσύ δεν αντέχεις το σκοτάδι του μνήματος και δεν μπορείς να δεις το φως που αναδύεται από τις σκοτεινές καρδιές ίσως γιατί παρά-είναι αγνό για σένα και τον ζωντανό σου κόσμο.</blockquote><br />Σε αφήνω με τις θερμότερες ευχές μου για το μέλλον σου, γνωρίζοντας ότι θα πράξεις και πάλι το πρέπον και το κοινωνικά αποδεκτό.<br /><br />Φιλικά<br />Ο Νεκρός σου Εαυτός<br /><br /><span style="font-style: italic;">ΥΓ. Αλήθεια, ακόμη πιστεύεις ότι ζεις;</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6165569048874684132?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-62367711137621573712008-05-10T18:19:00.003+03:002008-05-10T18:23:23.438+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SCW9vEus9hI/AAAAAAAAAIw/sScui2lnXo8/s1600-h/%CE%9A%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1+%CE%B3%CE%BD%CF%8E%CF%83%CE%B7%CF%82.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SCW9vEus9hI/AAAAAAAAAIw/sScui2lnXo8/s320/%CE%9A%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1+%CE%B3%CE%BD%CF%8E%CF%83%CE%B7%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198769961290233362" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Περιμένω δίχως λόγο και αιτία<br />να αρχίσω κάποια όμορφη ιστορία<br />Θα τον πάρω τον καημένο εαυτό μου<br />να του δώσω ένα θάνατο δικό ΜΟΥ<br /><br />Δεν θα βάλω εγώ παύλα και τελεία<br />στην ηλίθια αυτή μου τη θυσία<br />Θα γυρίσω στο καντράν του τηλεφώνου<br />ένα νούμερο κάποιου τίμιου φιλονόμου<br /><br />θα πληρώσω όσο-όσο την τιμή του<br />μάρτυς έγκυρος να γίνει η μορφή του<br />Θα χαρίσω στη γενιά της ανύποπτης φυλής μου<br />νεκρικές αναπνοές της ανθρώπινης ζωής μου<br /><br />Καθώς φεύγω, θα γυρίσω το κεφάλι να κοιτώ<br />τον φιλόξενο (χα! χα!), ελληνικό λαό<br />Δεν θα χαμογελάσω, ούτε θα δακρύσω<br />τους κοιτώ, μα δεν αξίζουν ούτε καν για να τους φτύσω</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6236771113762157371?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-14581158439720608922008-05-06T19:18:00.003+03:002008-05-06T19:25:58.707+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SCCFNPwxDdI/AAAAAAAAAIo/lFuQ0ONZ7P4/s1600-h/%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%B9+%CF%83%CF%84%CE%B7+%CE%A7%CF%8E%CF%81%CE%B1+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%A0%CE%BF%CF%84%CE%AD.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SCCFNPwxDdI/AAAAAAAAAIo/lFuQ0ONZ7P4/s320/%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%B9+%CF%83%CF%84%CE%B7+%CE%A7%CF%8E%CF%81%CE%B1+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%A0%CE%BF%CF%84%CE%AD.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5197300432601419218" border="0" /></a><br /><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">ντυμένος ατσάλι – πανοπλία<br />(δεν θ’ αντέξει)<br />καρδιά ασπίδα<br />(θα σπάσει στα δυο)<br /><br />κυνήγι δράκων ξεκινώ<br />δαντελένιο μαντήλι – φυλαχτό<br />άλογο λευκό<br />μανδύα άλικο φορώ<br />ξίφος αργυρό<br />δάσος καταπράσινο και εχθρικό<br /><br />ομίχλη γύρω<br />(δεν θα γυρίσω πίσω)<br />νεράιδες συντροφιά<br />στο διάβα ξωτικά<br /><br />δράκος νεκρός<br />ματωμένο το σπαθί<br />μια πληγή που όλο αιμορραγεί<br /><br />δεν θα σε συναντήσω<br />πίσω δε θα γυρίσω<br />πορφυρό μαντήλι για φυλαχτό<br /><br /><span style="font-style:italic;">{μοιρασμένος σε δυο κόσμους<br />του «είναι» και «θα ήταν»}</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-1458115843972060892?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-24168837724652285902008-04-30T02:58:00.004+03:002008-04-30T03:22:30.881+03:00<div style="text-align: center; font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">κι αν σου έσταξα δάκρυ<br />είσαι η αγάπη μου η πιο μεγάλη<br />θε να σαι πάρω<br />σε άλλο κόσμο και πλανήτη να σε πάω<br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wVthggd5utc&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/wVthggd5utc&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /> </div><p style="text-align: center; font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);" class="MsoNormal">απ’ την πλημμύρα σου πως να ξεφύγω<br />τον ουρανό σου πως να αποφύγω<br />από το όνειρο σου πως να κρυφτώ<br />στην αγκαλιά σου θέλω να αποκοιμηθώ</p><div style="text-align: center;"><o:p style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);"></o:p><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >θα γίνω νύχτα για να ‘σαι εσύ τ’ αστέρι</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >παντοτινά να σου κρατώ το χέρι</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >θα γίνω θάλασσα να πνίγω κάθε πόνο</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >να ρέω, ν’ αναπνέω για σένα μόνο </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2416883772465228590?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-2685875320174121382008-04-22T15:38:00.000+03:002008-04-22T15:38:36.871+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Αγαπητοί φίλοι, με αφορμή μία πρόσφατη ανάρτηση στο </span><a style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);" href="http://black-white-art.blogspot.com/2008/04/last-train-to.html">Black &amp; White</a><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" > θυμήθηκα το</span><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" > </span><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >παρακάτω κομμάτι που με συντρόφευε σε πάρα πολλές διαδρομές με τρένο από το σπίτι μου προς στο κέντρο του Λονδίνου. Η διαδρομή αυτή διαρκούσε γύρω στα 20-25 λεπτά και είχα φτιάξει μια 40λεπτη κασέτα (νομίζω ήταν των 46 λεπτών) μόνο με το συγκεκριμένο κομμάτι και από τις δύο πλευρές.</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Προσπαθήστε να φανταστείτε … η κασέτα έπαιζε στη διαπασών (από walkman) με το που ξεκινούσε το τρένο…</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:georgia;" >Σ’ ευχαριστώ Μαρία Ν που μου το θύμησες!</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-family:georgia;" >Απολαύστε … και καλές γιορτές σε όλους</span><br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iH33RIfi2KI&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/iH33RIfi2KI&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-268587532017412138?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-71860740584833675622008-04-20T16:30:00.005+03:002008-04-20T16:38:34.059+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SAtG_dzBZqI/AAAAAAAAAIc/AKVtaC5hXaI/s1600-h/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CF%89+%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AE+%CE%BC%CE%BF%CF%85,+%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CF%89.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/SAtG_dzBZqI/AAAAAAAAAIc/AKVtaC5hXaI/s320/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CF%89+%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AE+%CE%BC%CE%BF%CF%85,+%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CF%89.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5191321051618961058" border="0" /></a><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Από τότε που μου ζήτησε αυτή η μικρή νεράιδα την καρδιά μου κι έφερε την άνοιξη στα χείλη, κατάλαβα πως οι πάγοι της ψυχής έχουν λόγους ύπαρξης… όχι για να χαμογελούμε στο εκπεσμό μας ή για να λατρεύουμε το σκοτάδι (προκαλώντας κατά πολλούς, θεούς και δαίμονες), αλλά για να φλερτάρουμε με το ανεκπλήρωτο, να αποδίδουμε τα μέγιστα και να απολαμβάνουμε κάθε ευτελές ως να ήταν η τελευταία της ζωής μας ανασαιμιά, μόνο και μόνο γιατί μας δόθηκε. Κι από τότε έπαψα να χλευάζω τα παραμύθια γιατί ήταν σαν να περιγελούσα την ίδια την αλήθεια που μου καταθέτανε τις νύχτες γύρω από το τζάκι όλοι αυτοί που πίστεψαν στον άνθρωπο, μέρος της οποίας και μάρτυράς της είμαι και εγώ…</span><br /></div><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Απόψε στ’ όνειρό μου θα ευχηθώ να φυτρώσει μέσα μου μια νέα καρδιά, γιομάτη αρώματα από αγριολούλουδα και κελαϊδίσματα πουλιών… να σου την δωρίσω όταν περαστική πάλι κοντοσταθείς στο κατώφλι μου.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-7186074058483367562?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-19685007150987315582008-04-08T17:40:00.003+03:002008-04-08T20:48:29.657+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:85%;" ><span style="font-family: georgia;">- αφιερωμένο -</span></span><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TX-lUMRNGR0&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/TX-lUMRNGR0&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Dear my love, haven't you wanted to be with me </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >And dear my love, haven't you longed to be free </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >I can't keep pretending that I don't even know you </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >And at sweet night, you are my own </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Take my hand </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >We're leaving here tonight </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >There's no need to tell anyone </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >They'd only hold us down </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >So by the morning light </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >We'll be halfway to anywhere </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Where love is more than just your name </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >I have dreamt of a place for you and I </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >No one know who we are there </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >All I want is to give my life only to you </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >I've dreamt so long I cannot dream anymore </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Let's run away, I'll take you there </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Forget this life </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Come with me </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Don't look back you're safe now </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Unlock your heart </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Drop your guard </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >No one's left to stop you </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Forget this life </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Come with me </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Don't look back you're safe now </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Unlock your heart </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Drop your guard </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >No one's left to stop you now </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-1968500715098731558?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-84325136958680215932008-04-05T02:46:00.003+03:002008-04-05T02:53:25.268+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R_a-NB5JcHI/AAAAAAAAAHk/HpCZhb3YGa4/s1600-h/What+have+I+done.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R_a-NB5JcHI/AAAAAAAAAHk/HpCZhb3YGa4/s320/What+have+I+done.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5185541152019411058" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Άγρια κύματα, αντάρτες στο μυαλό μου</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >κάθε πτυχή απ' το αφόρετο παλτό μου</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Έρημος βράχος, της ζωής μου τα κομμάτια</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-family:georgia;" >Άνιση μάχη, το σκοτάδι μεσ' τα μάτια</span><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-family:georgia;" >{Μαρία Νικολάου - Λάκης Θλιμμένος}</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-8432513695868021593?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-88299913636186888602008-03-31T21:17:00.008+03:002008-04-08T18:00:53.288+03:00<span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Αυτός ο χειμώνας είναι εξαιρετικά βαρύς. Το ψύχος απόψε είναι αφόρητο και θα πρέπει να ρίξω και τα τελευταία εναπομείναντα ξύλα στο τζάκι της απελπισίας, να ζεστάνω το παγωμένο περιβάλλον του σπιτιού μου. Βλέπεις, των ποιητών τα σπίτια κατασκευάζονται πάντα απλόχωρα για να στεγάζουν πολλές ψυχές. Ζεσταίνονται με την παρουσία τους και μόνο. Μα σαν αποχωρούν, δεν μένει τίποτε άλλο παρά η κρύα πέτρα.</span><br /><br /><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Αχρείαστα τα έπιπλα, κάηκαν πρώτα. Καρέκλες, τραπέζια, κρεβάτια, παραδόθηκαν στην πυρά, από τις αρχές του χειμώνα, εις ζέσει της φιλήδονης σάρκας. Ακολούθησαν οι πόρτες και τα παράθυρα. Ο κενός χώρος συμπληρωνόταν από τούβλα. Στην συνέχεια θυσιάστηκαν όλα μου τα γραπτά και όταν τελείωσαν κι αυτά, καταπιάστηκα με τα γραπτά των άλλων. Δεν απόμεινε τίποτα πλέον προς καύση, παρά μόνο δύο κορνίζες, απομεινάρια μιας αλλοτινής ύπαρξης, βραβείων μεγίστων πλαίσια.</span><br /><br /><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Απόψε λοιπόν, θέλοντας και μη, έκαψα την κορνίζα από το πρώτο μου βραβείο. ΒΡΑΒΕΙΟ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΙΑΣ απονέμεται στον … κ.τ.λ. κ.τ.λ. Βραβείο που κέρδισα με κόπους ζωής έγινε σε λίγα λεπτά η απεγνωσμένη μου προσπάθεια να ζεστάνω λίγο τον χώρο. Και με μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι αυτό το λιγοστό ξυλαράκι καρυδιάς μαζί με το φύλλο χαρτιού ήταν αρκετά για να με κρατήσουν εντός ορίων έως το πρωί. Τελικά είχε δίκαιο αυτός ο πωλητής την ημέρα της ταρίχευσης της ηθικής μου.</span><br /><br /><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Ήταν την επομένη της απονομής, όταν γεμάτος χαρά έψαχνα μια όμορφη κορνίζα για το νεοαποκτηθέν βραβείο μου. Το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε μια κατ’ αλλά απλή μα συνάμα εντυπωσιακή κορνίζα από ξύλο καρυδιάς. Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι δεν θα ταίριαζε τίποτα, μα τίποτα άλλο, στο βραβείο μου. Χωρίς να το καλοσκεφτώ μπήκα μέσα στο κατάστημα και βγάζοντας με περηφάνια το βραβείο μου ζήτησα από τον μαυροντυμένο πωλητή την συγκεκριμένη κορνίζα της βιτρίνας. «Εξαιρετική η επιλογή σας κύριε» μου αποκρίθηκε αρχίζοντας να μου καταμετρά τα πλεονεκτήματα της συγκεκριμένης κορνίζας. «Άλλο με απασχολεί …» τον προλαβαίνω προτού ολοκληρώσει την μάλλον στερεότυπη παρουσίαση του. «Ξέρετε, αναρωτιέμαι εάν θα μπορούσατε, τα ξωτικά…». «Μα φυσικά κύριε, εδώ είμαστε οι καλύτεροι του είδους» με προλαβαίνει πριν ολοκληρώσω την πρότασή μου. Πείρε το βραβείο από τα χέρια μου και αφού μου έδειξε μία πολυθρόνα να καθίσω, φώναξε με ένα νεύμα κάποιον νεαρό πίσω από ένα πάγκο που του παρέδωσε το βραβείο. Μου πρόσφερε αναψυκτικό και έπειτα από μια πολύ ευγενική συγνώμη προχώρησε με σταθερό βήμα προς εξυπηρέτηση μίας πελάτισσας που μόλις είχε εισέλθει στο κατάστημα ακολουθούμενη από καμιά εικοσαριά άνδρες. «Αναζητώ ένα κατάλληλο κουτί να παραχώσω τούτους εδώ διότι νυμφεύομαι την επόμενη εβδομάδα» του λέει η πελάτισσα και εκείνος άρχισε αμέσως να της δείχνει διάφορα κουτιά κάνοντας σχετική παρουσίαση των χαρακτηριστικών τους. Μετά από λίγο, ο νεαρός του καταστήματος έρχεται με το βραβείο μου έτοιμο κορνιζαρισμένο. «Υπέροχο!» αναφώνησα, «και τα ξωτικά;» ρώτησα. «Μην ανησυχείτε κύριε, έχουν όλα τακτοποιηθεί. Κανένας πελάτης μας δεν έχει διαμαρτυρηθεί ποτέ για την ποιότητα των υπηρεσιών μας». Βάδισα προς το ταμείο, πλήρωσα και αφού χαιρέτησα βγήκα από το κατάστημα με το κορνιζωμένο μου βραβείο στο χέρι μέσα σε μία χάρτινη σακούλα. Ασυναίσθητα γύρισα πίσω και κοίταξα την επιγραφή του καταστήματος. ΦΕΡΕΤΡΟΠΟΙΕΙΟ «Η Ανάμνηση». Μα βέβαια, σκέφτηκα, γι’ αυτό δεν έχει διαμαρτυρηθεί ποτέ κανένας πελάτης. Πάλι κορόιδο πιάστηκα! Τσάμπα τα λεφτά που έδωσα στα κοράκια! Η αλήθεια πάντως ήταν ότι τα ξωτικά μου έπαψαν να με ακολουθούν και τότε σκέφτηκα ότι μέσα στο κατάστημα δεν είχα δει ούτε ένα φέρετρο. Μόνο κορνίζες, κουτιά, μπαούλα, ντουλάπες και άλλα σχετικά αντικείμενα. Η κατασκευή πάντως αποδείχθηκε πολύ καλή, τόσο που όταν απέκτησα και το δεύτερο βραβείο μου πάλι εκεί το κορνίζωσα.</span><br /><br /><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Βέβαια μόλις ξεπήδησαν οι πρώτες φλόγες από το βραβείο μου, έκαναν την εμφάνιση τους πάλι τα ξωτικά μου. Χοροπήδαγαν σαν τρελά γύρω από τις φλόγες απολαμβάνοντας κι αυτά την ζεστασιά της χαμένης ηθικής. Πολύ λίγη σημασία μου έδωσαν παρόλο που εγώ ήμουν η αιτία αυτής της πολύχρονης φυλάκισης τους. Μα και εγώ δεν προσπάθησα να τα διώξω αυτή τη φορά. Έτσι κι αλλιώς πάντα ξαναγυρνούσαν. Το μόνο που σκέφτηκα ήταν ότι τώρα θα έπρεπε να μοιράζομαι την φλόγα της απελπισίας με αυτές τις βρωμερές υπάρξεις του παρελθόντος.</span><br /><br /><span style="font-family: georgia; color: rgb(51, 204, 255);">Ξημερώνοντας, το τζάκι της απελπισίας είχε σβήσει και σερνάμενος από τα ξωτικά μου ξάπλωσα στην αυλή του σπιτιού να μαζέψω ήλιο για το βράδυ που θα ερχόταν. Το βράδυ, σκέφτηκα, όταν δεν θα αντέχω πια το κρύο, θα κάψω το δεύτερο και τελευταίο μου βραβείο. ΒΡΑΒΕΙΟ ΖΩΗΣ. Μου απονεμήθει όταν κατάφερα να περάσω το ποτάμι της λήθης. Είμαι σίγουρος ότι κι αυτό θα μου κρατήσει μέχρι το επόμενο πρωί. Θα βρεθώ και πάλι με εκείνους που δεν πρόφτασαν. Βανέσσα, Μάικ, Ροντ, Άγνωστη ετών 22, Αλφ, Μορίν, Λοραίν, Άγνωστη ετών 21 και μισό, Τζον. Το μόνο άσχημο είναι που δεν θα έχω πουθενά να τις βάλω να καθήσουν τόσες ψυχές. Είναι ατέλειωτος ετούτος ο χειμώνας.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-8829991363618688860?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-26723648794403783012008-03-28T01:42:00.004+02:002008-03-28T07:31:52.115+02:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 204, 102);">- αφιερωμένο σε εκείνη που εορτάζει σήμερα την γεννέθλια ημέρα της -</span><br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/R49lfk9Y2b0&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/R49lfk9Y2b0&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 255);font-family:georgia;" >Music : Rudolf Schenker</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);font-family:georgia;" >Lyrics: Klaus Meine &amp; Herman Rarebell</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Open my mind let me find new vibrations</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Tell me the way I must take to reach my destination</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">and a place where I can stay</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Where is the love of my life couldn't find her</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Show me the way to fly back to myself 'cause I'm nowhere</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">in the darkness of these days</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Is there anybody there who feels the vibration</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">who shows me the way to my love</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Is there anybody there with that inclination</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">to bring back the sun to my heart</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">I find myself in a state of confusion</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Life's like a pantomime trick or a laser illusion</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Where's a place that I can stay</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Save me don't let me get lost in the ocean</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">I need your help everyday to control my emotions</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">in the darkness of these days</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Is there anybody there who feels the vibration</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">who shows me the way to my love</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Is there anybody there with that inclination</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">to bring back the sun to my heart </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Is there anybody there who feels the vibration</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">who shows me the way to my love</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Is there anybody there with that inclination</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">to bring back the sun to my heart</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2672364879440378301?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-36054005418638429912008-03-26T18:00:00.006+02:002008-03-30T11:02:57.903+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R-pzaR5JcBI/AAAAAAAAAG4/zDYC-AoV2MQ/s1600-h/%CE%A3%CF%85%CE%BC%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82+%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%AF%CF%89%CE%BD.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R-pzaR5JcBI/AAAAAAAAAG4/zDYC-AoV2MQ/s400/%CE%A3%CF%85%CE%BC%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82+%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%AF%CF%89%CE%BD.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5182081216560066578" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Καθώς εσείς θα συντάσσετε</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">τα συμφωνητικά της αναίρεσης μου…</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Εγώ θα γδέρνομαι μπροστά σας</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">θα κοκκινίζω τους τοίχους</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">των σπιτιών της γειτονιάς σας</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">και θα κρεμιέμαι στους φανοστάτες</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">καθ’ οδό απ’ τη δουλειά σας</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Θα κοιταζόσαστε κατάματα</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">και θα ορκιζόσαστε πως δεν υπήρξα</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">πως δεν πέρασα τάχα απ’ τη ζωή σας</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">πως δεν σας την σημάδεψα</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">και δεν μου την σημαδέψατε</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Μα εγώ, προς πείσμα του αιώνιου ιδανικού…</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Σ’ έρημη ράχη, θα ανθίζω αγριολούλουδο</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">που τόσο θα ποθείτε και πάλι να γευτείτε</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Μοναχικό αγέρι θα ‘μαι</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">μιας αλληνής αναπνοής που πάντα θα σας λείπει</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Σα κύμα θα δροσίζω</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">μια ξεχασμένη ακρογιαλιά που δε θα επισκεφθείτε</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Αστέρι που δεν έλαμψε…</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">να ζω εγώ χωρίς εσάς</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">κι εσείς χωρίς εμένα</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">Το μαύρο να κρατήσουμε</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">που μας διατηρεί</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-3605400541863842991?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-49842656533709595792008-03-24T23:18:00.003+02:002008-03-24T23:25:29.662+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R-gb0h5JcAI/AAAAAAAAAGw/-y6AMD7hUP0/s1600-h/%CE%9A%CE%AC%CF%84%CE%B9+%CE%BD%CE%B1+%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%BE%CF%89.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R-gb0h5JcAI/AAAAAAAAAGw/-y6AMD7hUP0/s400/%CE%9A%CE%AC%CF%84%CE%B9+%CE%BD%CE%B1+%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%BE%CF%89.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181421960554967042" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">Απόψε λέω να μετρήσω τις ανοιχτές πληγές μου</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">Απόψε λέω να με μάθω απ’ την αρχή</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">Απόψε λέω να ανοίξω τα πανιά μου</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">για μια καινούργια ανατολή</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">Απόψε λέω να κλειστώ για λίγο στο όνειρό μου</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">και να χαμογελάσω σαν μικρό παιδί</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">Απόψε θα σκεφτώ αν πρέπει να ακούσω</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">αν πρέπει να μιλήσω</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">να σηκωθώ ή να καθήσω</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">να φύγω ή απλά να αποτραβηχθώ<br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">Απόψε θα γίνω ο πιο αστείος ουρανός</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">με σύννεφα που στέλνουνε χρυσή βροχή<br /> </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">Το αξίζω θα ‘λεγα απόψε</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">για αλλαγή να φτιάσω…</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">μια χρυσαφένια λάσπη</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-family: georgia;">μέσα της να κυλιστώ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-4984265653370959579?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-13129840998027281492008-03-21T21:16:00.004+02:002008-03-21T21:51:34.560+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R-QQhB5Jb_I/AAAAAAAAAGo/bvebfnMSplU/s1600-h/Τα+Λυκοπρόβατα.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180283631012769778" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R-QQhB5Jb_I/AAAAAAAAAGo/bvebfnMSplU/s320/%CE%A4%CE%B1+%CE%9B%CF%85%CE%BA%CE%BF%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B2%CE%B1%CF%84%CE%B1.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Θέλω να σας πω μια ιστορία<br />για κάποια λυκοπρόβατα που ξέρω<br />Δεν θα 'μπαινα σ' αυτή τη φασαρία<br />αν δίδαγμα δεν ήθελα να φέρω<br /><br />Τα πράσινα ανθρωπάκια αναβοσβήνουν<br />και πρόβατα ξεχύνονται στους δρόμους<br />λύκων προβιές φορούν στους ώμους<br />ένα με το κορμί τους για να γίνουν<br />λύκων προβιές φορούν στους ώμους<br />κι όλο βελάζοντας γρυλίζουν<br /><br />Στέκουν στην ουρά μπρος το ταμείο<br />τον φόρο του κακού για να πληρώσουν<br />τώρα μπορούν τα πάντα να σκοτώσουν<br />νομίζουν πως "την έκαναν λαχείο"<br />τώρα μπορούν τα πάντα να σκοτώσουν<br />εγίναν νομικώς το άγριο θηρίο<br /><br />Βγαίνουνε τις νύχτες με καμάρι<br />και κρύβονται στις σκοτεινές γωνίες<br />των άλλων προβάτων τις ζωές<br />ν΄αρπάξουν με του λύκου το τομάρι<br />των άλλων προβάτων τις ζωές<br />να πάρουνε στης νύχτας το σαφάρι<br /><br />Κι ύστερα, στις στάνες τους γυρίζουν<br />"τα κέρδη της ημέρας" να μετρήσουν<br />ψεύτικα τα θύματά τους να θρηνήσουν<br />αφού των λύκων τις προβιές αφήσουν<br />ψεύτικα τα θύματά τους να θρηνήσουν<br />τους φόνους στο βοσκό θε να τους ρίχνουν<br /><br />Όλη τη μέρα την περνούν βοσκώντας<br />βελάζοντας μ' αγνότητα και πάθος<br />όμως τις νύχτες βγαίνουνε με θάρρος<br />τα άλλα πρόβατα να φάνε αναμασώντας<br />ώσπου ένας λύκος θα 'ρθει απ' το δάσος<br />και τις ζωές του θα πάρει αυτός γελώντας<br /><br />Η ιστορία μου έχει τελειώσει<br />γι' αυτά τα λυκοπρόβατα που ξέρω<br />αναρωτιέμαι αν κάποιος έχει νιώσει<br />το νόημα σ' όλα αυτά που τόση ώρα λέω<br /><br /><span style="font-size:85%;color:#33ccff;">{29 Δεκ 1986}</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-1312984099802728149?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-27845596222864037962008-03-15T21:04:00.004+02:002008-03-15T21:12:26.533+02:00<div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ffcc33;"><strong>- αφιερωμένο -<br /></strong></span><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/s66hSI2y1hc&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/s66hSI2y1hc&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><span style="color:#33ccff;">Ακούω τις θάλασσες και τα ποτάμια σου<br />Ακούω το γέλιο σου ακούω το κλάμα σου<br /><br />Τις μελωδίες που γεννιούνται στα σπλάχνα σου<br />Τις πολιτείες και τους ανθρώπους<br />που ταξιδεύουν κάτω απ' το δέρμα σου<br />Ακούω την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα<br />Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα<br /><br />Ακούω την Αγάπη<br />Ακούω την Αγάπη<br />Ακούω την Αγάπη<br />και δεν ακούω τις σκέψεις μου<br /><br />Ακούω τους ήλιους και τους πλανήτες σου<br />Ακούω τις χαρές σου ακούω τις λύπες σου<br /><br />Τις αρμονίες που γεμίζουν τις νύχτες σου<br />Τους εραστές και τους τρελούς<br />που ξενυχτάν κάτω απ' το δέρμα σου<br />Ακούω την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα<br />Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα<br /><br />Ακούω την Αγάπη<br />Ακούω την Αγάπη<br />Ακούω την Αγάπη<br />και δεν ακούω τις σκέψεις μου<br /><br />Ακούω την Αγάπη<br />Ακούω την Αγάπη<br />Ακούω την Αγάπη<br />...<br />Ακούω την Αγάπη</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#33ccff;"></span></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#33ccff;"><em>{Τρύπες / Γ. Αγγελάκας}</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2784559622286403796?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-63574414099770931002008-03-12T23:09:00.003+02:002008-03-12T23:15:55.235+02:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R9hHGoY8D3I/AAAAAAAAAGM/cdlYH2Dz7Fo/s1600-h/%CE%A0%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B5%CF%82.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176965950909190002" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R9hHGoY8D3I/AAAAAAAAAGM/cdlYH2Dz7Fo/s320/%CE%A0%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B5%CF%82.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#ff9900;">{εμπνευσμένο από ανάρτηση της Μαρίας Ν στο blog <a href="http://hliaxtida67.blogspot.com/2008/03/blog-post_11.html">I Sign the Rain</a>}</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Μοιραίες οι πορείες μας<br />προκαθορισμένες...<br />με την πρώτη αναπνοή<br />τον πρώτο χτύπο της καρδιάς<br />το πρώτο δάκρυ<br />την πρώτη φλόγα έρωτα<br />Μοναδική επιλογή...<br />ο τρόπος καταμέτρησης<br />Με βήματα απ' την αρχή<br />ή βήματα προς το τέλος </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6357441409977093100?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-42285857764210955812008-02-29T10:35:00.006+02:002008-02-29T14:59:51.172+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R8fEUmnDnrI/AAAAAAAAAGE/1ZJOhG4fOkw/s1600-h/%CE%86%CF%83%CF%80%CF%81%CE%BF.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172318555299094194" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R8fEUmnDnrI/AAAAAAAAAGE/1ZJOhG4fOkw/s320/%CE%86%CF%83%CF%80%CF%81%CE%BF.jpg" border="0" /></a> <div><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Όσο κι εάν προσπάθησα<br />να σταθώ στην άσπρη πλευρά<br />των πραγμάτων...<br />δεν μπόρεσα...<br /><br />Ότι άσπρο κυκλοφορεί<br />μοιάζει με αφρός μανιασμένων κυμάτων,<br />οργή...<br />θυμός...<br />γι' αυτό που είμαι συμμέτοχος<br /><br />ή άσπρο της λήθης<br />αυτό που κυλάς στις φλέβες σου<br />για να επαναπροσδιορίζεσαι<br />και να ξεφεύγεις,<br />να σε μικραίνει στη ψυχή<br />και να σε γερνά στο σώμα,<br />μήπως με κλειστά μάτια<br />αντικρίσεις περισσότερο φως </span></div><br /><span style="color:#ffcc66;">{αρχική παρουσίαση, ως σχόλιο στο blog </span><a href="http://darkvirtualpoetry.blogspot.com/"><span style="color:#ffcc66;">Dark Virtual Poetry</span></a><span style="color:#ffcc66;">}</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-4228585776421095581?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-31456330133853064842008-02-28T09:19:00.001+02:002008-02-28T09:19:54.640+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R77F1A0MCnI/AAAAAAAAAFk/4WlUx2Wklo8/s1600-h/Επαναστάτης.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5169786936810539634" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R77F1A0MCnI/AAAAAAAAAFk/4WlUx2Wklo8/s320/%CE%95%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Μάτια που να 'βρω να κοιτάξω πίσω<br />μα κι αν το βλέμμα μου γυρίσω<br />τα ιδανικά μου πως ν' αφήσω!<br />Ίσως τα μάτια μου πρέπει να κλείσω!<br /><br />Πείρα ένα δρόμο που δεν έχει ιστορία<br />Είναι αυτή που έχω ιδιορρυθμία<br />στο τέλος βρίσκει κανείς ιδιοφυία<br />ή θύμα γίνεται για μια ψυχολογία<br /><br />Τέτοιο σα θέλω μπορώ να δώσω τέλος<br />του έρωτα μου όπως σάπισε το βέλος<br />περιθωριακό που έγινα της κοινωνίας μέλος<br />παρόμοιο ένιωσα και ίσως να νιώσω δέος<br /><br />Φτιάχνουνε όνειρα, τα όνειρα να θάψουν<br />σβήνουν φωτιές, άλλες φωτιές ν' ανάψουν<br />τα χέρια τους τα ίδια, μια μέρα θα τα κάψουν<br />την ανθρωπότητα στο αίμα θα την βάψουν<br /><br />Ώρα για μένα και πάλι να φωνάξω<br />του σκοταδιού τα άδυτα θα ψάξω<br />τον εαυτό μου στον καθρέφτη θα κοιτάξω<br />τη νέκρα γύρω μου για λίγο να ταράξω </span></div><br /><span style="color:#33ccff;"><em>(08 Δεκ 1989)</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-3145633013385306484?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-69249366402825083742008-02-27T00:57:00.005+02:002008-02-27T01:20:33.313+02:00<div align="center"><span style="font-family:georgia;color:#ffcc66;"><strong>Η παρούσα ανάρτηση γίνεται μετά από σχετική παράκληση της <a href="http://darkvirtualpoetry.blogspot.com/2008/02/because-of-love.html">Μαρίας Ρ </a>.</strong></span><br /><div align="center"><span style="font-family:georgia;color:#ffcc66;"><strong>Παρακαλώ συγχωρήστε το νεανικό της γραφής.</strong></span><br /><span style="color:#ffcc66;"><strong>Λοιπόν Μαρία... για τα μάτια σου μόνο!</strong></span></div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R8SdpQ0MCqI/AAAAAAAAAF8/1TP3L450mMU/s1600-h/%CE%9C%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%BC%CE%BF%CF%85.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171431604342229666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R8SdpQ0MCqI/AAAAAAAAAF8/1TP3L450mMU/s400/%CE%9C%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%BC%CE%BF%CF%85.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Πως πέρασε ο μήνας δεν θυμάμαι<br />μονάχος στο κρεβάτι μου κοιμάμαι<br />η μοναξιά με κάνει να ξεχνάω<br />στα περασμένα πια δεν σταματάω<br /><br />Ξεκίνησα για μάχη δειλά και μπερδεμένος<br />Ξέφυγα από τα δόντια τους μισοπεθαμένος<br />Eκείνον που με ξύπνησε πάλι αντρειωμένο<br />τον έχω ολοκληρωτικά καταστρεμένο<br /><br />Σηκώθηκα και κοίταξα τον κόσμο που γελάει<br />και μεσ' το κρύο φώναξα αν κάποιος μ' αγαπάει<br />Τα χρόνια μου δεν έφτιαξαν τον κόσμο που ζητάω<br />Παιδάκι έμεινα κι όμως στο σώμα μου γερνάω<br /><br />Αγάπησα, με πόνεσαν, μα τους αγάπησα ξανά<br />Με έριξαν, σηκώθηκα και μ' έριξαν για άλλη μια φορά<br />Τρελάθηκα, βαρέθηκα να τρέχω από μπροστά τους<br />Να ξεψυχήσω θα 'θελα τώρα ανάμεσα τους<br /><br />Μην περιμένεις την φωτιά, φίλε εαυτέ μου<br />τα μάτια της κοιτάνε μονάχα μάτια του ανέμου </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6924936640282508374?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-20829305081959177542008-02-24T19:45:00.005+02:002008-02-24T19:54:37.422+02:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R8GutA0MCpI/AAAAAAAAAF0/Fr6Oaw3s8hU/s1600-h/%CE%94%CE%B5%CE%BD+%CE%AD%CF%87%CF%89+%CE%B4%CF%8D%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%B7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170605935534279314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R8GutA0MCpI/AAAAAAAAAF0/Fr6Oaw3s8hU/s400/%CE%94%CE%B5%CE%BD+%CE%AD%CF%87%CF%89+%CE%B4%CF%8D%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%B7.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Δεν έχω δύναμη παρά την τρέλα<br />να λέω για λάθη που δεν πειράζουνε κανένα<br />να ακούω λόγια που δεν λέγονται από στόμα<br />να νιώθω υπάρξεις που δεν κλείνονται σε σώμα<br /><br />Και βλέπω κόσμους απ’ τον κύκλο να ξεχνιούνται<br />για κάποια κύτταρα κάπου αλλού για να γεννιούνται<br />Δεν έχω δύναμη παρά αυτήν της τρέλας<br />να ξέρω πράγματα που δεν έμαθε κανένας</span> </div><br /><em><span style="font-size:85%;color:#ffcc66;">{4 Μαΐ 1989}</span></em><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2082930508195917754?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-12259547394191433932008-02-23T20:24:00.010+02:002008-02-23T21:16:34.483+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R8BlMg0MCoI/AAAAAAAAAFs/PZq58EHrOSM/s1600-h/Lost+Soul.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170243637862992514" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R8BlMg0MCoI/AAAAAAAAAFs/PZq58EHrOSM/s320/Lost+Soul.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Εσείς θα μιλάτε για Έρωτα<br /><br />κι εγώ για Θάνατο<br /><br />Κάπου διάβασα ότι<br /><br />και τα δυο<br /><br />το ίδιο ψύχος φέρνουν<br /><br />μετά απ’ το πέρασμά τους </span></div><br /><br /><em><span style="font-size:85%;color:#ff9966;">{κάθε σχέση με την <a href="http://darkvirtualpoetry.blogspot.com/2008/02/blog-post_10.html">ανάρτηση της Μαρίας Ρ</a> είναι εντελώς συμπτωματική}</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-1225954739419143393?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-64608025932758013932008-02-22T08:06:00.001+02:002008-02-22T08:07:06.484+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R7qDfg0MCmI/AAAAAAAAAFc/fFxMS2GgNOY/s1600-h/Ώρα+για+ύπνο.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168588099769076322" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R7qDfg0MCmI/AAAAAAAAAFc/fFxMS2GgNOY/s320/%CE%8F%CF%81%CE%B1+%CE%B3%CE%B9%CE%B1+%CF%8D%CF%80%CE%BD%CE%BF.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Το κηροπήγιο κατάπιε το κερί<br />σα χούφτα που φυλάκισε<br />ψηλόλιγνο κορμί<br />(της μοναξιάς εργάτη<br />συνάδελφο της λύπης)<br />που αρνείται να πετάξει<br /><br />Βουβάθηκε η αναμονή<br />κι αξία πια δεν έχει<br />Ούτε κι η νύχτα μ’ ομιλεί<br />και δεν με συναρπάζει<br /><br />Ανούσια ξοδεύτηκα ...<br />για όλα και για τίποτα<br />επέρασε η ώρα </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6460802593275801393?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-39603954195135440392008-02-19T08:48:00.000+02:002008-02-19T08:48:17.520+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R7KnuQ0MChI/AAAAAAAAAE0/EoTiDl5DhIM/s1600-h/Ψυχή+μου.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166376135777061394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R7KnuQ0MChI/AAAAAAAAAE0/EoTiDl5DhIM/s320/%CE%A8%CF%85%CF%87%CE%AE+%CE%BC%CE%BF%CF%85.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#ffff00;"><em>{για το Αερικό, που προσπαθεί να με ξυπνήσει}</em></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Αέρινη ψυχή μου<br />να σε ξυπνήσω, πως!<br />όταν το αύριο<br />εφημερεύει συνεχώς<br />όμως σε άλλη πόλη<br /><br />Ψυχούλα μου,<br />στο παρελθόν θα βυθιστώ<br />και ένα μαύρο αύριο<br />για σε θα ονειρευτώ<br />με νύχτα να σε ντύσω όλη</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-3960395419513544039?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-15806255812583308142008-02-17T01:36:00.001+02:002008-02-17T01:37:30.663+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R6_1-w0MCgI/AAAAAAAAAEs/CODtQ3Y5LrQ/s1600-h/Χίλια+Κομμάτια.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165617756221737474" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R6_1-w0MCgI/AAAAAAAAAEs/CODtQ3Y5LrQ/s320/%CE%A7%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CE%B1+%CE%9A%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Εάν αγκάλιαζα μια βόμβα<br /><br />δυο δευτερόλεπτα πριν «σκάσει»,<br /><br />όλα τα κομμάτια μου μαζί<br /><br />(στον αέρα όπως θα σκορπούσα),<br /><br />αναρωτιέμαι εάν θα ήταν<br /><br />να σε κερδίσω, αρκετά</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-1580625581258330814?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-63047681610291785112008-02-15T11:37:00.002+02:002008-02-15T11:41:43.264+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R7Vdkw0MClI/AAAAAAAAAFU/Gv2oyiOJqww/s1600-h/Σε+θÎ&shy;λω+σκÎ&shy;τη.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167139033637980754" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R7Vdkw0MClI/AAAAAAAAAFU/Gv2oyiOJqww/s320/%CE%A3%CE%B5+%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CF%89+%CF%83%CE%BA%CE%AD%CF%84%CE%B7.gif" border="0" /></a><br /><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">θέλω να σε πιω σκέτη<br /><br />δίχως σκουλαρίκια<br />τρύπες στα αυτιά ή στη μύτη<br /><br />αχτένιστη άγρια φύση<br /><br />με τις ρυτίδες να ομολογούν<br />τιμή απ’ τις αλήθειες σου<br /><br />αυθεντική<br />φεγγάρι σε άναστρο ουρανό<br /><br />σιχαίνομαι το κραγιόν στα χείλη<br />μ’ ανάβει το κόκκινο των ματιών σου<br /><br />«ψυχή μου» σε θέλω σκέτη<br />όπως πίνω το ουίσκι<br />να καίγομαι και να μην ξεδιψώ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6304768161029178511?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-46852815724425562412008-02-14T00:08:00.002+02:002008-02-14T07:22:57.142+02:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R7Krdw0MCiI/AAAAAAAAAE8/_0aQkTUy63U/s1600-h/Αγάπη+στην+άσφαλτο+1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166380250355730978" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R7Krdw0MCiI/AAAAAAAAAE8/_0aQkTUy63U/s320/%CE%91%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7+%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%AC%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%BB%CF%84%CE%BF+1.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R7KrjA0MCjI/AAAAAAAAAFE/EtiXUYJ6Ur4/s1600-h/Αγάπη+στην+άσφαλτο+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166380340550044210" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R7KrjA0MCjI/AAAAAAAAAFE/EtiXUYJ6Ur4/s320/%CE%91%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7+%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%AC%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%BB%CF%84%CE%BF+2.jpg" border="0" /></a></div><br /><div align="center"><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">είν' τ’ αποτύπωμά μας, λένε, σαν μια φρεναρισιά<br />για τους πολλούς, μια έντονη γραμμή που ξάφνου σταματά<br />ενώ σε άλλους, μια καμπύλη που όλο αχνοσβήνει.<br />μεσ’ την καρδιά μου, η δική σου συνεχώς, κύκλους αφήνει</span></div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R7Kscw0MCkI/AAAAAAAAAFM/9mdUepri17g/s1600-h/Αγάπη+στην+άσφαλτο+3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166381332687489602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R7Kscw0MCkI/AAAAAAAAAFM/9mdUepri17g/s400/%CE%91%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7+%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%AC%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%BB%CF%84%CE%BF+3.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-4685281572442556241?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-35468402547745739892008-02-11T09:20:00.000+02:002008-02-11T09:22:50.878+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R6l2eHFsVwI/AAAAAAAAAEk/BoM0Tr_pKb4/s1600-h/Αθώωση.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163788707428062978" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R6l2eHFsVwI/AAAAAAAAAEk/BoM0Tr_pKb4/s320/%CE%91%CE%B8%CF%8E%CF%89%CF%83%CE%B7.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#ffff00;"><em>{εμπνευσμένο από ανάρτηση της<br />Μαρίας Ρ στο blog </em><a href="http://darkvirtualpoetry.blogspot.com/2008/02/blog-post_03.html"><em>Dark Virtual Poetry</em></a><em>}</em></span><br /><br /><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Αγαπητή μου κυρία<br />μην τρομάζετε που δεν έχω μάτια,<br />μου εκλάπησαν μέσα από τις παλάμες<br />από έναν καλοπροαίρετο δικαστή<br />Ο άμοιρος, πίστευε την αλήθεια πως<br />αναγιγνώσκει εις αυτά<br />Θα αντιλαμβάνεστε τώρα βέβαια<br />τους λόγους της αθώωσης σας!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-3546840254774573989?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-38175642496733181052008-02-08T19:53:00.000+02:002008-02-09T09:57:51.865+02:00<span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Δυονών παλτό, αμφίεση ζεστής περιβολής<br />ανθρώπων ετερόφυλων ζωής καθημερνής,<br />ανάμεσα στο πλήθος των άλλων ενδυμάτων,<br />τα βλέμματα, ξάφνου ανταμωθήκαν,<br />καθώς οι ώμοι των τυχαίως συγκρουστήκαν<br /><br />χαμογελάσαν και τα δυο γι’ αυτήν την αβλεψία<br />χαιρετισμού εγκάρδιου που έγινε αιτία<br />και απροσδόκητου θερμού εναγκαλισμού.<br />χαρούμενα αμφότερα απομακρυνθήκαν<br />καθώς οι ιδιοκτήτες των (βρίζοντας από μέσα τους) απλώς προσπεραστήκαν</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-3817564249673318105?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-66822809723450225822008-02-07T20:37:00.000+02:002008-02-07T20:37:47.395+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R6l0MHFsVvI/AAAAAAAAAEc/Niksje1LCsU/s1600-h/Μετάβαση.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163786199167162098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R6l0MHFsVvI/AAAAAAAAAEc/Niksje1LCsU/s320/%CE%9C%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#ffff00;">να πως οι καλοί, γίνονται αισχρότατοι</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Δεν έχω μάτια να κοιτούν τις ομορφιές του κόσμου<br />ακούω τ' άσχημα όπου και να βρεθώ<br />και πάντα ξέρω το κακό μόνο να κυνηγώ<br />Θεέ, τ' άδικο μάτια που καίνε δώσ’ μου<br /><br />Δεν έχω χείλια να γευτούν την γλύκα των φιλιών<br />προδοσία είναι για μένα το κάθε τους φιλί<br />και για προδότες η φωνή μου υβριστικά μιλεί<br />Θεέ, δωσ' μου κραυγή να στέλνει τ' άδικο στα βάθη των σπηλιών<br /><br />Δεν έχω χέρια να χαϊδεύουν κάτι το αγνό<br />οσφρίζομαι το θάνατο και πόνο τραγικό<br />και πάντα αγγίζω θύματα με απάνθρωπο χαμό<br />Θεέ, δώσ’ μου αγκάλη που πνίγει τ' άδικο από το λαιμό<br /><br />Καρδιά δεν έχω άλλες καρδιές να αγαπά<br />μονάχα μίσος νιώθει γι' αυτά που αναζητά<br />κι αν τον παράδεισο, για το κακό που κυνηγώ, κληρονομήσω<br />Θεέ μου, πως να μην αυτοκτονήσω!<br /><br />Πάντα ας μείνω τραγικός ανιχνευτής του πόνου<br />Ας κλείνω πάντα το κακό στην άβυσσο του φόβου<br />Κι όταν οι άλλοι άνθρωποι θα βγουν να με δικάσουν<br />Θεέ μου, κάνε το κακό ποτέ να μην ξεχάσουν<br />κι έτσι αισχρή όπως θα έχω μοίρα<br />Θεοί, της φυλακής κλειδώστε μου τη θύρα</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6682280972345022582?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-11301910492225694952008-02-06T19:16:00.000+02:002008-02-06T19:17:42.484+02:00Δεν θυμάμαι ακριβώς πως έγινε. Καθώς κατηφόριζα το επικίνδυνο μονοπατάκι προς την αγαπημένη μου, κάπου παραπάτησα λίγα μέτρα μακριά της. Έχω την εντύπωση ότι πρέπει κατά λάθος να πάτησα πάνω στο καύκαλο της χελώνας που έτυχε να βρίσκεται εκείνη τη στιγμή κάτω από την δρασκελιά μου. Μέσα σε κλάσμα δευτερολέπτου βρέθηκα προς στιγμή στον αέρα και αμέσως μετά «έσκασα» με την πλάτη πάνω στο έδαφος και τα πόδια μου ψηλά προς τα πάνω. Το επόμενο που θυμάμαι είναι να γλιστρώ με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς το γκρεμό στο τέρμα του οικοπέδου. Με απόγνωση προσπαθούσα να πιαστώ από κάπου, για να σταματήσω αυτή τη ξέφρενη πορεία μου στην άβυσσο. Μάταιο, ότι χούφτωνα ή κόντραρα με τα πόδια, ξεκολλούσε από το χώμα και κατρακυλούσε προς τον γκρεμό πιο γρήγορα από εμένα.<br /><br />Τα δευτερόλεπτα περνούσαν βασανιστικά αργά λες και η τιμωρία μου ήταν να νιώσω την πτώση μου σε όλο της το μεγαλείο. Σάμπως και θα μετάνιωνα ποτέ για ότι είχα κάνει στην άμοιρη έως τότε ζωή μου. Πάντως είναι αλήθεια ότι σε παρόμοιες περιπτώσεις περνάει όλη η ζωή μπροστά από τα μάτια σου. Για ένα περίεργο λόγο το δικό μου φιλμ σταμάτησε πεισματικά όταν είχα σπάσει μια από τις αγαπημένες γλάστρες της μητέρας μου προσπαθώντας να μάθω να σουτάρω όπως τα άλλα παιδιά του χωριού μήπως και με βάλουν την επόμενη φορά στην ομάδα τους.<br /><br />Ακόμα και οι αιώνες όμως κάποια στιγμή τελεύουν. Έτσι και σε μένα. Δεν άργησα να νιώσω από κάτω μου το απόλυτο κενό. Πρέπει να είχα προσπεράσει πλέον το χείλος του γκρεμού γιατί ένιωσα το ύψος να πιέζει αφόρητα το στομάχι προς τα κάτω. Η αίσθηση της βαρύτητας.<br /><br />Το επόμενο που θυμάμαι είναι να χάσκω πάνω από το γκρεμό με το δεξί μου χέρι να κρατά σφιχτά το ισχνό κορμάκι της αγριοτριανταφυλλιάς. Δεν ξέρω που βρήκα την δύναμη να ανασηκώσω όλο μου το σώμα με ένα χέρι, αλλά το μόνο που σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή ήταν να αντέξει η ρίζα της φιλενάδας μου. Την έβλεπα να λυγίζει από το βάρος μου και να φουσκώνει το λιγοστό χώμα γύρω της και μ’ έπιανε κρύος ιδρώτας. Δεν φοβήθηκα τόσο πολύ από την πτώση μου όσο εκείνη την στιγμή που την έβλεπα να είναι έτοιμη να ξεριζωθεί.<br /><br />Τελικά τα κατάφερα. Την είχα γλυτώσει με πολλαπλές εκδορές στην πλάτη, τους αγκώνες και μια βαθιά πληγή στην δεξιά παλάμη μάλλον από κάποιο αγκάθι του κορμού καθώς έσφιγγα την τελευταία ελπίδα ζωής μου. Περιττό να αναφέρω ότι στο σπίτι έγινε πανικός. Ούτε και εγώ ξέρω πως γλύτωσα το ξύλο από τους γονείς μου, συνήθης πρακτική όταν έκανα τις σκανταλιές μου. Για κάποιο διάστημα ο χώρος πίσω από το σπίτι ήταν απαγορευμένος και για μένα και για το αδερφό μου. Παρόλα αυτά, πάντα κατάφερνα να τον επισκέπτομαι αρκετά συχνά.<br /><br />Πάντα πήγαινα για ένα και μόνο σκοπό. Να ευχαριστήσω την φιλενάδα μου που μου έσωσε τη ζωή. Μα πάντα έφευγα απογοητευμένος. Δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να κατανοήσει τα γεγονότα. Έπαψε πλέον να μου μιλά και μετά από λίγο ούτε με άκουγε πλέον. Ώσπου δεν άνθισε ποτέ ξανά. Όσο περνούσε ο καιρός οι επισκέψεις μου γινόταν όλο και λιγότερες. Μεγάλωσα, έφυγα για σπουδές. Μετά το στρατό μετακόμισα στην πρωτεύουσα λόγω δουλειάς. Κάποια στιγμή κατάφερα να επιστρέψω πίσω στο χωριό.<br /><br />Πάνε δυο χρόνια τώρα που ζω στο πατρικό μου. Η «πίσω αυλή» εξακολουθεί να είναι ο αγαπημένος μου χώρος. Συνηθίζω, όταν ο καιρός το επιτρέπει, να την κατηφορίζω μέχρι το τέρμα της και να απολαμβάνω τον πρωινό μου καφέ σε ένα μικρό κιόσκι που έχω φτιάξει εκεί. Που και που περνάει και η χελώνα για να με καλημερίσει. Μα, και που έχω το σημάδι της μέσα στην δεξιά μου χούφτα, η αγριοτριανταφυλλιά μου ακόμα δεν άνθισε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-1130191049222569495?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-63466681177308907462008-02-05T20:16:00.000+02:002008-02-05T20:17:31.156+02:00<div align="center"><span style="font-size:85%;color:#ffff00;"><em>{εμπνευσμένο από ανάρτηση της Μαρίας Κουτσάκη στο blog </em><a href="http://night-flights.pblogs.gr/2008/02/ekpnoes-koresmenwn-kresentwn.html"><em>Ιατρική και Ποιητική</em></a><em>}</em></span><br /><br /><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">έσπειρα τον πόνο μου<br />σε μάρμαρα απάνω<br />με δάκρυα τον πότιζα<br />θεριό να ανατραφεί<br />μια πέργολα να φκιάσω<br />ήλιου ακτίνα να μη δει<br />η σάρκα κι η ψυχή<br /><br />μα έρχεσαι μ' ένα ψίθυρο<br />να μου αποκαλύψεις<br />πως στις σπηλιές που ζούμε<br />μονάχα η νύχτα αδημονεί<br />κι αυτό, μόνο σα ξημερώνει<br /><br />έχεις ταλέντο τελικά<br />ανώφελα να κάνεις<br />όλα τα όνειρα μου<br />ακόμη-ακόμη<br />κι αυτή την εκπνοή</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6346668117730890746?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-35034956704217051392008-02-04T20:04:00.000+02:002008-02-05T09:27:20.804+02:00Το πατρικό μου σπίτι θα έλεγε κανένας ότι ήταν το πιο αλλόκοτο κτίσμα του χωριού. Ένα διώροφο που όπως έλεγε ο πατέρας μου ξεκίνησε για μύλος αλλά στην πορεία μετατράπηκε σε αποθήκη και αργότερα έγινε η οικογενειακή μας εστία. Το είχαν φυτέψει στην άκρη του χωριού στην κορυφή ενός μικρού λόφου. Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι η θέα από εκεί ήταν καταπληκτική καθώς μπορούσες να επιβλέψεις με εξαιρετική ευκολία κάθε είδους δραστηριότητα που συνέβαινε στον όχι και μικρό οικισμό στους πρόποδες του λόφου. «Εδώ θα έπρεπε να είχαν φτιάξει την Ασφάλεια» έλεγε καμιά φορά χαριτολογώντας ο πατέρας μας, ρίχνοντας λοξές ματιές στη μάνα μας. Όχι ότι ήταν περισσότερο κουτσομπόλα από τις υπόλοιπες γυναίκες του χωριού, αλλά έπαιρνε αυτό το περίεργο ύφος όταν εκτελούσε τα «χρέη της» που την παρομοίαζες με γάτα που κιαλάριζε κάποιο άτυχο ποντίκι ή πουλί.<br /><br />Η αυλή του σπιτιού τεράστια αλλά κατάξερη. Ο καημένος ο πατέρας μου, με την βοήθεια του θείου μου, είχε κάνει άπειρες προσπάθειες να πρασινίσει τον τόπο αλλά όλα μάταια. Κάτι μυγδαλιές μόνο κατάφεραν να επιβιώσουν σ’ αυτό το κατακόκκινο χώμα. Κι είναι να απορείς πως είναι δυνατό τόσο ευαίσθητα δέντρα να καταφέρνουν να ανθίζουν σε αυτή τη κατάρα από τόπο. Η μάνα μου βέβαια πάντα φρόντιζε να ομορφαίνει τον χώρο με δεκάδες γλάστρες από λογής-λογής λουλούδια και φυτά. Μέχρι που το πείρε απόφαση και ο πατέρας μου και άρχισε κι εκείνος να φτιάχνει τον μπαχτσέ του μέσα σε γλάστρες. Ντομάτες, πιπεριές, μελιτζάνες και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, τα είχαμε εμείς σε γλάστρες.<br /><br />Στο πίσω μέρος του σπιτιού υπήρχε ένα στενόμακρος τριγωνικός χώρος με πολύ κατηφορικό έδαφος. Ξεκινούσε φαρδύς ίσα με το πλάτος του σπιτιού και κατέληγε πολύ στενός, όχι περισσότερο από δύο μέτρα, στο τέρμα του οικοπέδου όπου υπήρχε ένας διόλου ευκαταφρόνητος γκρεμός, πάνω από δέκα μέτρα ύψος. Εντελώς αφιλόξενος χώρος. Κακοτράχαλος, γεμάτος από γλιστερές πλάκες και κοντοπίθαμα πουρνάρια. Η μόνη ομορφιά του μια αγριοτριανταφυλλιά στο τέρμα του, ακριβώς πάνω στο χείλος του γκρεμού.<br /><br />Την θυμάμαι αιωνίως φουντωτή γεμάτη από κοκκινωπά ανθάκια. Άλλα μεγαλύτερα, άλλα μικρότερα, άλλα μόλις να προσπαθούν να ανοίξουν κι άλλα κιτρινισμένα να περιγράφουν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο την ματαιότητα της ζωής. Κανένα όμως από αυτά δεν θύμιζε πραγματικό τριαντάφυλλο. Δεν είχαν ποτέ ούτε τη χάρη, ούτε την ομορφιά αυτού που λέμε ρόδο. Παρόλα αυτά η συγκεκριμένη αγριοτριανταφυλλιά ήταν η αχώριστη φιλενάδα μου. Όχι μόνο γιατί ήταν το μοναδικό φυσικό πράσινο που υπήρχε στο σπίτι μας αλλά γιατί για ένα περίεργο λόγο ένιωθα ότι με άκουγε όταν της μιλούσα. Αυτή και μια χελώνα, περιπλανώμενος περιηγητής του ευρύτερου χώρου, ήταν οι μοναδικοί φίλοι των παιδικών μου χρόνων. Βλέπεις από μικρός είχα πάντα ένα πρόβλημα κοινωνικοποίησης. Πάντα ήμουν ο τελευταίος που έπαιρνε κάποιος στην ομάδα του όταν παίζαμε ποδόσφαιρο στην αλάνα του χωριού. Θέλεις γιατί ήμουν από τους πιο αδύναμους της παρέας, θέλεις γιατί ήμουν ο μοναδικός που φορούσα γυαλιά, θέλεις γιατί πάντα προσπαθούσα να πάρω το δίκαιο των αδυνάτων, όπως και να το πάρεις πάντα ένιωθα παραγκωνισμένος από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας μου. Και ίσως να μην είχαν εντελώς άδικο. Σπασίκλας ήμουν πάντα και αντιδραστικός. Άσπρο έλεγαν αυτοί, μαύρο έλεγα εγώ. Πάνω πήγαιναν αυτοί, κάτω πήγαινα εγώ. Έτσι πορεύτηκα και στην υπόλοιπη ζωή μου. Πάντα από το ένα άκρο στο άλλο. Πότε στην μια πλευρά του περιθωρίου και πότε στη άλλη. Τη μια στα ύψη με τους κυρίους και τις κυρίες της υψηλής κοινωνίας και την άλλη στα καταγώγια παρέα με τα χειρότερα αποβράσματα της κοινωνίας.<br /><br />Σε καμιά γωνιά της κοινωνίας δεν μπόρεσα ποτέ να κάνω φίλους. Εκτός από αυτή την αγριοτριανταφυλλιά στο τέρμα της πίσω αυλής. Σε αυτή προσέτρεχα και στη λύπη και στη χαρά μου. Άπειρες φορές έκλαψα στην ρίζα της για την αποξένωση που δεχόμουνα από τον παιδικό μου περίγυρο. Και εκείνη σε κάθε δάκρυ που άφηνα να τρέξει, ένιωθα ότι έγερνε τα ανθάκια της και με χάιδευε απαλά στα μαλλιά. Θα μπορούσα μάλιστα να ορκιστώ ότι πολλές φορές την άκουγα να μου μιλά κιόλας. Λόγια παρηγοριάς και συμπαράστασης. Άλλοτε μου έδινε συμβουλές για προβλήματα που με απασχολούσαν. Όπως για παράδειγμα εκείνη τη φορά που χάρις στα δικά της άνθη κέρδισα το πρώτο φιλί από τα χείλη ενός παιδικού μου έρωτα.<br /><br />Η σχέση μου με την αγριοτριανταφυλλιά κάθε μέρα γινόταν όλο και πιο στενή και ήταν κάτι παραπάνω από φιλική. Ήταν για μένα φίλη, ερωμένη, πατέρας, μάνα, αδερφός και ήταν σίγουρο ότι και εκείνη είχε ακριβώς τα ίδια αισθήματα για μένα. Ότι θα ήθελε κάποιος από τον τέλειο σύντροφο. Για παράδειγμα, θυμάμαι ότι μια φορά της είχα πάει και τον έλεγχο από το σχολείο και προσπαθούσα να της δικαιολογήσω το χαμηλό μου βαθμό στα Νέα Ελληνικά. Και όσο περνούσε ο καιρός η αγάπη μας γινόταν όλο και μεγαλύτερη. Ώσπου ήρθε εκείνη η καταραμένη μέρα.<br /><br /><em>{συνεχίζεται}</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-3503495670421705139?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-91814970088203712362008-02-04T02:25:00.001+02:002008-02-04T02:56:52.508+02:00<a href="http://www.septicisle.info/uploaded_images/pict90-713193.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.septicisle.info/uploaded_images/pict90-713193.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#33ccff;">Πόσο μ' αρέσει<br />να βάφω κόκκινα τα πεζοδρόμια!<br />Θάλασσες να ταξιδεύουν<br />οι καρδιακοί φίλοι<br />Βάφω με αίμα τις πλάκες τους<br />εις μνήμη απροσπέλαστων ψυχών<br /><br />Μα είναι αυτοί<br />οι καταραμένοι οδοκαθαριστές<br />κι ο ανεξήγητος πρωινός σας ήλιος<br />που μου χαλάνε την κορνίζα<br />και μου σκίζουν τον καμβά<br /><br />Μου αρέσει τελικά<br />κι αυτή η πράσινη γραβάτα<br />που μου δώρισες<br />Ένας σώφρων<br />πρέπει πάντα να έχει<br />εναλλακτικές... </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-9181497008820371236?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-22223666794480900752008-02-03T19:29:00.000+02:002008-02-03T20:20:00.663+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R6YE6HFsVtI/AAAAAAAAAEM/q7XijYsEKdM/s1600-h/%CE%A3%CE%B1%CF%84%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5162819419208701650" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R6YE6HFsVtI/AAAAAAAAAEM/q7XijYsEKdM/s200/%CE%A3%CE%B1%CF%84%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R6YC8HFsVsI/AAAAAAAAAEE/B6L2kDcNXDo/s1600-h/%CE%A3%CE%B1%CF%84%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C.jpg"></a><br /><br /><div><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">ήταν ωραιότατη, η νεαρή κυρία<br />εξαίσια τα θέλγητρα αυτής<br />στο άκουσμα όμως της φωνής<br />την παρομοίαζες υπαλλήλου σε πορνεία</span><br /><br /><em><span style="font-size:85%;">(ας με συγχωρήσει η άγνωστη αεροπορική<br />συνταξιδιώτισσα του πίσω καθίσματος)</span></em> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-2222366679448090075?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-79101375390510040992008-01-31T08:08:00.000+02:002008-01-31T08:47:36.369+02:00<span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#ffff00;"><em>{εμπευσμένο από ανάρτηση της Μαρίας Ρ στο blog <a href="http://darkvirtualpoetry.blogspot.com/2008/01/blog-post_27.html">Dark Virtual Poetry</a>}</span></em><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R6FuxXFsVrI/AAAAAAAAAD8/vSBxlj42V3s/s1600-h/%CE%86%CF%84%CF%85%CF%87%CE%B5%CF%82+%CE%B6%CF%89%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%AD%CF%82.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5161528442233837234" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R6FuxXFsVrI/AAAAAAAAAD8/vSBxlj42V3s/s320/%CE%86%CF%84%CF%85%CF%87%CE%B5%CF%82+%CE%B6%CF%89%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%AD%CF%82.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Κάθε μέρα<br />ζωγράφιζα λεωφόρους στη θάλασσα<br />να ερχόμουν τις νύχτες<br />τα δάκρυα σου να παίρνω<br />Κάθε μέρα<br />ζωγράφιζα τρένα στον ουρανό<br />να ερχόμουν τα μεσημέρια<br />το χέρι σου να κρατώ<br />Κάθε μέρα<br />ζωγράφιζα καράβια στο χώμα<br />να φεύγαμε μακριά τους<br /><br />Και κάθε μέρα<br />οι καταιγίδες που ‘στελνες<br />όλα τα χρώματα σκορπούσαν<br />στης άρνησης την άβυσσο<br /><br />Ακόμα ζωγραφίζω, ξέρεις!<br />σε βουβούς τοίχους<br />και σε μαραμένα φύλλα<br />- κανένας καμβάς δεν αντέχει τον πόνο μου -<br /><br />Όλα είναι εδώ, όπως τ’ άφησες<br />μόνο που τα καράβια μου<br />ναυάγησαν προτού σηκώσουνε πανιά</span><br /><br /><em>{αφιερωμένο στη Μ}</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-7910137539051004099?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-1716872855137578942008-01-29T12:32:00.000+02:002008-01-29T22:08:52.850+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R58DnHFsVpI/AAAAAAAAADs/i1f-7yLd2Q0/s1600-h/Βήματα+ταξιδιού.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160847668442584722" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R58DnHFsVpI/AAAAAAAAADs/i1f-7yLd2Q0/s200/%CE%92%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1+%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%8D.jpg" border="0" /></a><em><span style="font-size:85%;color:#ffff00;">{Έτσι εγώ φαντάζομαι τα ταξίδια}</span></em><br /><br /><span style="font-family:georgia;color:#33ccff;">Μονάχοι στα παλιά στενά, σα ξένοι περπατούμε<br />και αγωνίες σκοταδιού τα μάτια αντικρούν<br />απίλοτα καράβια σε θύελλες που κινούν<br />μοιάζουν τα βήματα μας, βουβοί που τα κοιτούμε<br /><br />"Αύριο θα πιάσουμε στεριά" λένε οι επιβάτες<br />όταν ακούσουν ο καιρός ότι θα μπονατσάρει<br />Απ' τη καμπίνα μου γελώ κι όταν πια σαλπάρει<br />τούτο το σαπιοκάραβο σε ρότα δίχως χάρτες<br /><br />τυχερούς θε να τους πουν, τους αποβιβασμένους<br />Λοστρόμε, βίρα τα σχοινιά και μείναμε μονάχοι<br />το φέρετρο σου είναι σιμά στου τιμονιού την άκρη<br />Σινιάλο στέλνει η μπουρού απ’ τους λησμονημένους<br /><br />Το βλέμμα μένει στη στεριά, μα η ψυχή μου πάει<br />ταξίδι δίχως γυρισμό στο μάτι του ανέμου<br />Στεφάνια πια δε δίνουνε για ήττες του πολέμου<br />Ώρα καλή στο κύμα αυτό που θα 'ρθει να με πάρει<br /><br />Καθώς θα σέρνω στο βυθό τ’ όνειρο παγωμένο<br />με δίχως τέλος θα γελώ για το κατάντημα μου<br />Από ψηλά θα τα κοιτώ αυτά τα βήματα μου<br />το πρωινό όταν με βρουν σε δέντρο κρεμασμένο</span><br /><br />---<br /><br />Μονάχοι στα παλιά στενά, σα ξένοι περπατούμε<br />και αγωνίες σκοταδιού τα μάτια αντικρούν<br />απίλοτα καράβια σε θύελλες που κινούν<br />μοιάζουν τα βήματα μας, βουβοί που τα κοιτούμε<br /><br />"Αύριο θα πιάσουμε στεριά" λένε οι επιβάτες<br />όταν ακούσουν ο καιρός ότι θα μπονατσάρει<br />Απ' τη καμπίνα μου γελώ κι όταν πια σαλπάρει<br />τούτο το σαπιοκάραβο σε ρότα δίχως χάρτες<br /><br />τυχερούς θε να τους πουν τους αποβιβασμένους<br />σινιάλο στέλνει η μπουρού απ τους λησμονημένους<br />με δίχως τέλος θα γελώ για το κατάντημά μου<br /><br />καθώς θα σέρνω στο βυθό τʽ όνειρο παγωμένο<br />το πρωινό όταν με βρουν σε δέντρο κρεμασμένο<br />από ψηλά θα τα κοιτώ αυτά τα βήματά μου<br /><br /><em>Δια χειρός Νικολάου Μ</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-171687285513757894?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-50406403510451375292008-01-27T21:04:00.000+02:002008-01-27T21:10:29.018+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R5zWy3FsVmI/AAAAAAAAADU/hFV8vJIpMZY/s1600-h/%CE%9F%CF%80%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160235442329376354" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R5zWy3FsVmI/AAAAAAAAADU/hFV8vJIpMZY/s320/%CE%9F%CF%80%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#3366ff;">Ήταν εκείνη την άναστρη νύχτα<br />που αδιάφορα προσπέρασες<br />καθώς κινούσες, ανατολές να χρωματίσεις.<br />Νύμφη των λιμνών και των ονείρων<br /><br />Το φεγγάρι ζηλόφθονα σε κοίταξε,<br />μα χλώμιασε στη λάμψη σου<br />κι έσβησε, σκυφτό από ντροπή<br /><br />Δεν τόλμησα τ' άρωμά σου να γευτώ<br />από φόβο μήπως τυφλωθώ<br />Ανάσαινα τ' ουρονοπατήματα σου<br />και θρηνούσα<br />για τα φτερά που ξόδεψα σε εφήμερες πτήσεις<br />Άνοιγα με μανία τις παλιές πληγές<br />πόνο πτώσεων να επαναφέρω<br />Πλήρη αμνησία..<br /><br />Η τροχιά σου<br />ανάγλυφη στο μέρος της καρδιάς</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-5040640351045137529?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-42455148612749070202008-01-27T01:25:00.000+02:002008-01-27T01:57:52.564+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R5vCH3FsVjI/AAAAAAAAACo/Q7BjZeNQyIs/s1600-h/%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159931238385735218" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R5vCH3FsVjI/AAAAAAAAACo/Q7BjZeNQyIs/s320/%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#ffff00;"><strong>{εμπνευσμένο από ανάρτηση της Μύριαμ στο blog: </strong></span><a href="http://starslagoon.blogspot.com/2008/01/blog-post_7643.html"><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#cc66cc;"><strong>Beyond stars</strong></span></a><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#ffff00;"><strong> }</strong></span></div><div><span style="font-family:georgia;"></span></div><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;"></span></div><br /><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;">Δεν ήταν ο παγωμένος χρόνος</span></div><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;">που μετρούσα</span></div><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;">ούτε οι υπερπροσδιορισμένες ανισότητες</span></div><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;">που υπόβαλλα στη διάρκεια του</span></div><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;">Το θάρρος μου μετρούσα</span></div><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;">να βουτήξω στο κενό</span></div><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;">Ήταν όμως μια κουτσή ελπίδα</span></div><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;">που μηδένισε πάλι όλες μου τις εξισώσεις</span></div><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;"></span></div><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;"></span></div><br /><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;">Μα ο χρόνος πάλι παγωμένος έμεινε</span></div><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;">Το μέτρημα ίσως θα πρέπει να ξαναρχίσω</span></div><div><span style="font-family:georgia;color:#3333ff;">3, 2, 1, ...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-4245514861274907020?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-66182455797577785692008-01-25T20:27:00.000+02:002008-01-25T20:31:21.315+02:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R5oqgnFsViI/AAAAAAAAACg/GwV1eAbcQUM/s1600-h/Funeral+Band.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159483062843364898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R5oqgnFsViI/AAAAAAAAACg/GwV1eAbcQUM/s320/Funeral+Band.jpg" border="0" /></a> <span style="font-family:georgia;color:#3366ff;">Μνημόσυνο εμβατήριο η μπάντα παίζει<br />Μελωδίας μακρόσυρτης και ρυθμικής<br />το ίσο, κρατάει το τύμπανο όπως τρέμει</span></div><div align="center"><span style="font-family:georgia;color:#3366ff;">και κυλάει η ζωή μου μετά μουσικής</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-6618245579757778569?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-32900874664980649712008-01-22T16:24:00.000+02:002008-01-22T16:42:58.351+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R5X_wqUD0qI/AAAAAAAAAA4/VnQObE-XYK4/s1600-h/%CE%A7%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%93%CE%B7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158310159680000674" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R5X_wqUD0qI/AAAAAAAAAA4/VnQObE-XYK4/s320/%CE%A7%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7+%CE%93%CE%B7.jpg" border="0" /></a><br /><p><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#ffcc33;"><em>{I badly need a haircut or something in my veins}</em></span></p><br /><p><span style="font-family:georgia;color:#3366ff;">γη, που κήπους θέλησες<br />μύρα ανθών στα όνειρα να φέρνεις<br />πως απ’ αγκάθια γέμισες!<br />ξεράθηκες και εφιάλτες θέλγεις<br /><br />γη, που με πορφύρα ενδύθηκες<br />μύθους πυράς να κατακτήσεις<br />πως εμπρός σε μαστροπούς άσεμνα γδύθηκες!<br />πτώχευσες και τη λάσπη σκύβεις να φιλήσεις<br /><br />γη, που ατέλειωτη θάλασσα γίνηκες<br />όλο το αίμα με το κύμα να ξεπλύνεις<br />πως μες τα νερά σου πνίγηκες!<br />στέρεψες και ξεχασμένες αμαρτίες ξαναπίνεις<br /><br />γη, που νέφος με νέφος επορεύτηκες<br />πως απ’ τον πρώτο ήλιο γοητεύτηκες!<br /><br />Χάνεσαι πάλι και τώρα ξεψυχάς<br />γη, που τον πόνο μου μέσα σου κουβαλάς<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-3290087466498064971?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-47220362903385962422008-01-19T17:45:00.000+02:002008-01-19T17:55:39.565+02:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R5IcUaUD0pI/AAAAAAAAAAw/nhGdG_ESGaU/s1600-h/Dying+Earth.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5157215660279059090" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R5IcUaUD0pI/AAAAAAAAAAw/nhGdG_ESGaU/s320/Dying+Earth.jpg" border="0" /></a> <span style="font-family:georgia;color:#3366ff;">Ξύπνησαν οι άνθρωποι με τρόμο</span> <div align="center"><span style="font-family:georgia;color:#3366ff;">σαν είδανε αυτόν που έχουν πάρει δρόμο</span></div><div align="center"><span style="font-family:georgia;color:#3366ff;">Δείχνοντας τα ανθρώπινα τους κάλλη</span></div><div align="center"><span style="font-family:georgia;color:#3366ff;"></span></div><div align="center"><span style="font-family:georgia;color:#3366ff;">ποζάρισαν ηλίθια και κοιμηθήκαν πάλι</span></div><div align="center"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-4722036290338596242?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1396844682256530631.post-90497963139454287932008-01-15T11:20:00.000+02:002008-01-16T17:42:03.886+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R44k4qUD0oI/AAAAAAAAAAo/Il5Oqw8w-e4/s1600-h/My+ScreenSaver+NoMore+sm.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156099179235496578" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R44k4qUD0oI/AAAAAAAAAAo/Il5Oqw8w-e4/s320/My+ScreenSaver+NoMore+sm.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">Η σιωπή σου, κραυγή</span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">μου τρυπά τα σωθικά</span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">με διαμελίζει</span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">και τη λογική ανήθικα σκορπά</span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">στο δάπεδο<br /><br />Ψάχνω στους νεκρούς νευρώνες</span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">το αλλοιωμένο ...</span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">το ανεπαρκές ...</span> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_OErk014xqWU/R4x7P6UD0nI/AAAAAAAAAAg/xWes2bRKjo8/s1600-h/My+ScreenSaver+NoMore+sm.jpg"></a><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">το υπερβολικό ...</span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">το ελαττωματικό ...</span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">που λάθος σε μετάφρασε<br /><br />Μάταιες οι ερμηνείες</span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">ανώφελες οι διαπιστώσεις</span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">τούτη τη στιγμή</span><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#3366ff;">που με κάρφωσες στην ανυπαρξία</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1396844682256530631-9049796313945428793?l=orphanlove2.blogspot.com' alt='' /></div>Λάκης Θλιμμένοςhttp://www.blogger.com/profile/05626803452037220917noreply@blogger.com14